Zo ver van huis en toch ook thuis

Het was een zonnige zaterdag. Het laatste weekend van de zomer. Een dag waarop de Sydneysiders en toeristen naar een van de vele stranden trekken. ’s Ochtends stapte ik op de ferry naar Manly. Het ritje duurde een klein half uur en toen de boot uit de haven voer werd ik getrakteerd op een schitterend uitzicht over de stad. In Manly, een wijk in het noorden van Sydney, aangekomen ben ik begonnen met het lopen van de scenic route. De route zou me via een aantal uitzichtpunten en attracties langs de kust leiden.

Het was al erg levendig in Manly. De surfers sleepten hun planken naar de zee, een groepje meisjes was aan het dansen en mensen flaneerden door de winkelstraat en over de markt. Manly beach was mooi, maar ik zag in de verte al een kleiner strandje liggen dat ook op mijn route lag. Via een druk pad langs het water liep ik er naartoe. Het was nu al heet en ik kon niet wachten om even in het water te springen. Op Shelly beach waren duikers en veel gezinnen met kinderen. Na een korte verfrissende duik heb ik even heerlijk op het strand gelegen, genietend van de mooie omgeving. Wat zou het tof zijn als je in een van die huisjes op de kliffen zou wonen, waarvandaan smalle uit het steen gehakte trappetjes naar de zee toe leiden.

Tijd om te stoppen met dromen en de 9,5 km lange route door North head te vervolgen. De route, die pas sinds 2007 open is voor publiek, ging omhoog door het Sydney Harbour national park. Ik liep tussen allerlei struiken en bomen, onder de grote spinnenwebben door die de spinnen van boom tot boom gespannen hadden. Bij het Gatehouse visitor centre sprak ik een aardige ranger die me zei hoe ik verder kon lopen over een oud militair terrein. “Oh, en pas op voor slangen en spinnen. En de vogels kunnen soms wat agressief zijn.” North head is ooit een quarantaine station geweest voor mensen die in Australië aankwamen. Er lag nog steeds een kerkhof waar mensen liggen die zijn overleden aan de pest of pokken. Verder liep je door de natuur langs de overblijfselen van observatieposten en plaatsen waar kanonnen stonden.

In het uiterste puntje van het schiereiland liep een rondje waarvandaan je echt een super uitzicht had op de stad. In de verte zag je de Harbour Bridge, het opera gebouw en tientallen zeilboten in het blauwe water. Op een ander punt zag je de kliffen steil naar beneden het water in verdwijnen. Dit was echt genieten. Tegen de tijd dat mijn voeten al aardig moe begonnen te worden kwam ik via Collins beach, een klein rustig strand, weer bij Manly uit, waar ik in de Aldi een pak vanillevla heb gekocht, een beetje sentiment van thuis.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

2 thoughts on “Zo ver van huis en toch ook thuis

  1. Ha Andrea,
    Wat ziet het er mooi uit. Ben blij dat ik die spin alleen op de foto zie… lijkt me niks om door zijn web te lopen. De zee ziet er erg uitnodigend uit…. dan krijg je inderdaad zin in de zomer. Heb vandaag in vakantiefolders gekeken om een vakantiebestemming uit te zoeken. De keuze is reuze…. maar nog niets definitief uitgekozen.
    Groetjes van mama.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s