In de voetstappen van de dapperen, de soldaten, en de schurken

Dit weekend stond in het teken Parramatta, om al een klein kijkje te nemen in de geschiedenis van Australië. Hier zijn vroeger, in 1788, de eerste Engelsen aan land gekomen om zich te vestigen. Gouverneur Philip kwam met een kleine groep aan en bouwde de eerste boerderijen. Snel daarna kwamen er meer militairen, gedetineerden en waaghalzen die het avontuur wel aan durfde. Het toen nog zo kleine Parramatta is nu vastgegroeid aan het uitgestrekte Sydney.

In het Hambledon cottage, een schattig huisje met een prachtig tuintje, kon je zien hoe Penelope Lucas, de eerste vrouw die betaald kreeg voor haar werk, leefde. Alle meubels die er stonden waren origineel en ik kreeg een rondleiding waarin verteld werd waar alles voor diende en hoe Penelope er leefde.

In de tuin stond ook een enorme boom, die van ver al te zien was. De boom kwam niet uit Australië dus ze weten niet precies waarom die daar geplaatst is. Bij gebouwen in de omgeving zijn wel dezelfde bomen gevonden. Wellicht was het een herkenningspunt. Ik woon bij dat huis met de drie hoge bomen. Zoiets. Één klein nadeeltje van de boom was dat deze een soort dennenappels had zo groot als een ananas. Die wil je dus niet op je hoofd krijgen, want ook wat gewicht betreft leek het meer op een ananas.

In de werkkamer lagen oude brieven, geschreven met inkt en veer. Eerst werd het ene verhaal geschreven. Dan werd het papier een kwartslag gedraaid en werd het tweede verhaal geschreven. Je zag dus twee dingen door elkaar. Het kon wel 8 maanden duren voor een brief aan kwam in Engeland. Vaak moest de ontvanger dan ook nog iemand betalen om hem voor te lezen omdat veel mensen dat zelf niet konden. Men wilde dus zoveel mogelijk informatie versturen. Stel je voor dat je nieuw servies wilde bestellen. Van het plaatsen van je bestelling tot het ontvangen moest je zo’n 20 maanden wachten!

Op de Elizabeth farm kreeg je ook een kijkje in het vroegere leven. Hier waren alle spullen echter replica’s zodat je alles aan kon raken en kon proberen. Mensen die naar Australië kwamen werden al snel rijk, zelfs al was je een gevangene. Nadat je je tijd uitgezeten had was men er vaak achter gekomen wat voor kwaliteiten je bezat. Aangezien er weinig mensen waren kon je veel verdienen als je iets kon wat niemand van de andere bewoners kon, zoals klokken maken of tandarts zijn. Bovendien kon je als ex-gevangene een stuk land krijgen om je eigen boerderij te beginnen. Iedereen was namelijk afhankelijk van het eten dat werd geïmporteerd. Hoe meer mensen voor zichzelf konden zorgen, hoe beter. Als er dan ook nog wat overbleef om te verkopen aan anderen was dat helemaal perfect. Zo begon Australië langzaam zichzelf te voorzien van eten.

Mijn laatste halte in Parramatta lag een stukje noordelijker. Het bleek nog een behoorlijke wandeltocht te zijn naar Parramatta Lake. Tegen de tijd  dat ik aan kwam had ik alweer last van mijn knie en was ik eigenlijk best wel moe. Ik heb het dus maar bij de korte wandelroute gehouden. Het meer was schitterend, omringd door een bos. Het was gewoon al lekker om even de rust op te zoeken.

Ook zondag ging ik weer naar Parramatta. Dit keer nam ik de boot en kwam ik aan over de rivier, net als tientallen jaren geleden de eerste westerse bewoners van Australië. Alleen kwamen zij voor een nieuw leven en ik om te shoppen. Missie geslaagd want zowel ik  als mijn huisgenootje Jasmin kwamen ettelijke dollars lichter thuis. Het was een heerlijk weekend!

Advertenties

One thought on “In de voetstappen van de dapperen, de soldaten, en de schurken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s