Terug naar 1844

De achterkant van het Susannah Place Museum, een rijtje oude stenen huisjes met houten aanbouw

The Rocks. De naam klinkt al stoer. Het was het gedeelte van Sydney waar de gevangenen hun pubs hadden sinds de allereerste mensen er kwamen. Het was het thuis van de arbeiders. Toen de gemeente de kleine oude huisjes tegen de vlakte wou gooien voor de torenhoge kantoorgebouwen en hotels is daar gelukkig een stokje voor gestoken. The Rocks is nu nog steeds een wijk met veel restaurantjes en cafeetjes, en een deel historie van Australië.

Het Susannah Place museum bestaat uit vier van deze kleine arbeiderswoningen, gebouwd in 1844. Door verhalen van vroegere bewoners, of familie daarvan, heeft het museum een reconstructie kunnen maken van hoe verschillende families in de huisjes geleefd hebben. De bedoeling is om te conserveren, niet om te renoveren. De verf bladdert er dus van de muren en er zitten overal vlekken op de plafonds. Niet bepaald een plek waar je zou willen wonen, maar met een beetje fantasie kun je je voorstellen hoe families hier vroeger hebben geleefd.

Van kamer tot kamer kwam je steeds een stukje dichter bij het heden. In de kleine kamertjes met lage daken stonden de meubels uit de desbetreffende tijd.  De eerste kamer was de ontvangstruimte van Edward en Mary Riley, met een harde bank met paardenhaarvulling en een tafeltje om thee aan te drinken. De laatste kamer was achter het buurtwinkeltje en bezat een piano en foto’s van de laatste bewoners, die door een dubbel inkomen veel rijker waren dan alle voorgangers. Tot ver in de 20e eeuw hadden de mensen geen elektriciteit. Zelfs de laatste bewoners kregen maar één stopcontact, en zij leefden hier tot 1990. Gelukkig was de man handig en heeft hij zelfs wat voorzieningen gebouwd.

Susannah Place gaf dan ook een kijkje in de oude dagen. De dagen dat een koelkast van boven gevuld moest worden met een blok ijs. De dagen dat je één keer per week in een bad mocht waarvoor je eerst geduldig het water moest koken. De dagen dat de kinderen taken hadden zoals de po’s onder de bedden leeg kiepen. Ineens waardeer je je gedeelde appartement met luxe voorzieningen, zoals warm stromend water (en een zwembad), waar je eens in de twee weken op het schoonmaakrooster staat des te meer.

Mocht je ooit in Sydney zijn dan raad ik dit museum zeker aan. Door de verhalen van mensen die de gebouwtjes kenden en bewoonden wordt alles net wat meer tot leven gebracht dan wanneer er wat feiten opgesomd worden. De namen van de vroegere bewoners zijn bekend en dat maakt het ineens veel persoonlijker. Bovendien wordt je rondgeleid door een enthousiaste gids die wat oude foto’s op zijn iPad laat zien terwijl je op een oude, keiharde bank zit, tussen de afbladderende muren van een stukje van Sydney’s geschiedenis.

 

Advertenties

2 thoughts on “Terug naar 1844

    • nou… die man van de rondleiding zei dat een paar weken geleden de platenspeler kapot was gegaan. Nu dus even geen muziek meer. “want ja… tegenwoordig heeft Sydney niet meer zoveel platenspeler-makers.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s