Een waar koninklijk park

Aangezien ik het inmiddels gewend ben om om half 7 op te staan, wipte ik zo mijn bed uit. De trein naar Cronulla zat vol met schoolkinderen in allerlei variaties van uniformen. Vanaf Cronulla vertrok de veerboot naar Bundeena onder de donkere lucht. Het zal toch niet gaan regenen? Dan breken de wolken langzaam open en verdwijnen uiteindelijk voor de zon.

Vanaf Bundeena was het nog ongeveer een kilometer lopen naar het Royal National Park. Ik had eigenlijk geen idee hoe ver mijn gekozen route precies was en of ik het allemaal zou halen, dus zette ik er flink de pas in. Dit is nu een echte wandeling! De hagedisjes kropen weg om mijn grote voeten te ontwijken. De meest exotische vogels vlogen om me heen, iets wat leek op een papegaai met knalgroen en knaloranje veren, en allerlei raar gefluit en getjilp klonk om me heen. Buiten de dieren waren de paden verlaten. Ik ben welgeteld twee koppels tegen gekomen. Dit keer was ik dan ook blij met mijn wandelschoenen want op sommige punten zakte ik zo’n 10cm weg in de modder of moest ik door het water heen.

Ik begon aan het eerste gedeelte van de Coast Track, een tweedaagse route langs de kust die ik zo graag helemaal zou lopen. Helaas, ik heb geen kampeerspullen en dus blijft het bij een klein voorproefje. Hoewel ik snel liep moest ik in het begin om de 10 meter stil gaan staan om weer een foto te maken of om met open mond om me heen te gaan kijken. Wat een pracht en praal! Hoge kliffen stonden in de zee, die er wild golven tegenaan sloeg. Dit is wat ik me bij wandelen in Australië voorstelde. Hier krijg je gewoon energie van!

Over de zandstenen kliffen liep ik langs het water af door de soms erg dichte struiken. Over soms nog natte stenen klom ik omhoog en naar beneden totdat ik bij Marley beach aankwam. Er waren niet al te veel voetstappen op het strand, dus ik dacht dat ik ze gewoon kon volgen en dan bij de beste route naar het vervolg van mijn tocht kwam. Niet dus! Na een half uur lang allerlei sporen te hebben gevolgd, de duinen op ploeterend door het losse zand, een riviertje overstekend en wegzakkend in het natte zand, heb ik toch maar mijn instinct gevold en kwam ik inderdaad gewoon uit bij het pad aan de overkant.

Na Marley beach week ik af van de kustroute en ging ik via de Deer Pool route naar de grote weg die door het park liep. Op sommige momenten vroeg ik me echt af of ik nog wel op het pad zat. Ja! Dat stromende beekje was eerst een pad. De heftige regelval van de afgelopen tijd heeft dus toch zo zijn sporen achter gelaten. Bij Deer Pool kwam ik twee jongens tegen. Voor de zekerheid vroeg ik maar of deze route uitkwam bij Bundeena road. “Ja hoor, helemaal daarboven.” wees één van hen me met een zucht. Ik zat in ieder geval goed.

Zo lang bleek de tocht niet meer te zijn. Op gegeven moment hoorde ik alweer auto’s en bleek de Bundeena road toch wel een drukke verbindingsweg te zijn. Wat saai is dat astfalt ineens. Bizar dat het zo vredig kan zijn terwijl een stukje verderop de auto’s met 75 km/uur door het landschap razen. Moe maar voldaan liep ik terug naar de boot. Misschien is Royal National Park toch nog wel een tweede bezoekje waard.

Advertenties

2 thoughts on “Een waar koninklijk park

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s