Bundanoon

De laatste tijd ben ik ontzettend rusteloos. En wat gebeurt er dan? Ik zit de hele tijd rusteloos te zijn in het appartement. Hoog tijd om er op uit te trekken. Weg uit de stad. Zien wat het platteland te bieden heeft. In de YHA hostelgids vond ik een hostel in Bundanoon, waar één keer per dag een directe trein naartoe gaat. Dit ‘hier staat de tijd stil’-dorp zou perfect zijn om mijn hoofd leeg te maken, me dwingen er op uit te gaan en misschien zelfs mijn draai weer te vinden.

De trein bromde langs alle andere ‘hier heeft de tijd stil gestaan’-dorpjes. Een krijsende peuter en een goed boek hielpen me de ruim twee uur lange reis wakker te blijven. Ik boemelde door oude, houten stationsgebouwtjes over het glooiende landschap. Kleine dorpen leken wel om de spoorlijn heen gebouwd te zijn. Bundanoon was geen uitzondering.

Het stationnetje van Bundanoon

Het was donker tegen de tijd dat ik aankwam en ik moest mijn weg vinden naar het hostel, dat gelukkig aan het spoor lag. Eerst zie ik een paar winkeltjes met een typische dorpsuitstraling. Veel is er niet. De huizen staan ver uit elkaar en na een paar honderd meter houdt het voetpad op. Het is pikkedonker en ik baan me een weg door de berm, hopend dat er geen enkelverstuikende kuilen in verscholen zitten. Boven me hangt een sterrenhemel in de heldere avond. Ik was alweer bijna vergeten hoe sterren eruit zien. In de stad wordt het ook donker, maar er is geen ster te bekennen. Donker krijgt weer even een heel nieuwe betekenis. Ik lijk nergens naartoe te gaan, maar dan komt toch het bordje: YHA Bundanoon.

De deur is gewoon open en ik loop een verdacht stil hostel binnen. Via een soort intercom aan de receptie bel ik de eigenaar. “Ik geloof dat je het huis voor jezelf hebt.” Zegt Alison. Wat? Deze interpretatie van tot rust komen en je ‘zin’ weer terug krijgen gaat wel erg ver. Er wordt een kachel richting mijn kamer gesleept en ik krijg mijn beddengoed. “Het is hier wel wat kouder dan in de stad.” Goh. Het hostel is ijskoud. Geen hostelgenoten, noch internet of een tv. Hier heb je alle tijd voor zelfreflectie, om te schrijven of voor een goed boek.

De Ye Olde Bicycle Shoppe in Bundanoon

De volgende dag ging ik naar het Morton nationaal park. Al snel kwam ik bij het begin van de route naar een oude kolenmijn. Ik daalde af over natuurlijke en onnatuurlijke trappen naar een idyllisch meertje met een kleine waterval. Iets daarboven waren de brede ingangen van de nu afgesloten kolenmijn. Je kunt je eigenlijk niet voorstellen dat mensen hier elke dag naartoe liepen om in de mijnen te werken. Via een andere route ging ik weer terug naar de grote weg. In het Morton park kun je namelijk geen grote hikes doen, maar allemaal korte wandelingetjes.

Ok, het waren niet de Blue Mountains, maar toch verbaasde ik me weer over het uitzicht bij Echo Point. De hele tijd had ik het idee dat ik gewoon in een heuvelachtig bos liep, maar dan sta je ineens bij een uitkijk over een vallei. De Lovers Walk, die volgens mij niet zoveel door ‘lovers’ of enige andere mensen gelopen wordt, bracht me naar de andere uitkijkpunten. Onderweg stopte ik nog even bij de wishing well. Ik verwachtte eigenlijk een heuse put zoals in de sprookjes. Zo één met een muurtje er omheen gebouwd, een dakje en een emmertje. Ik had natuurlijk kunnen weten dat het een natuurverschijnsel was en er dus ineens een gat in de grond zat gevuld met water. Voor de veiligheid was er een lelijk hek omheen gebouwd. Voor het geval dat het werkt heb ik toch maar een wens gedaan. Wat ga ik natuurlijk niet vertellen.

Genieten van het uitzicht bij Echo Point

Bij Tooths Lookout stond een bord aan het begin van de afdaling naar de Bundanoon Creek: not for the faint hearted, steep system. Uhm… Tegen beter weten in begon ik toch aan de afdaling, maar daar had ik al snel spijt van. Nieuwsgierig als ik ben wou ik toch weten hoe het verder ging en na een tijdje had ik geen zin meer om terug te gaan omdat ik wist hoe steil het zou zijn. Alles was bedekt met een bladerdek en ik moet zeggen dat mijn hart toch wel sneller ging kloppen bij de heel steile stukken waar geen stenen traptreden waren. Me vasthoudend aan de bomen zocht ik mijn weg naar beneden, af en toe uitglijdend over de losse bladeren. Ik was bijna euforisch toen ik het bord zag dat me de weg wees naar het Fairy Bower Track.

Ik had alleen te vroeg gejuicht. Nog steeds ging het pad naar beneden en nog steeds leek het alsof hier al lang niemand meer gelopen had. Ik werkte me door de hindernisbaan van laaghangende bomen en struiken, gevallen boomstammen op het pad en glibberige stenen. Ik was me er maar al te bewust van dat ik alleen was. Na een tijdje leek het pad minder duidelijk te worden. Ik kwam bij een rivier waar geen logische oversteek was. Toch heb ik de oversteek gemaakt, alleen maar om er achter te komen dat het pad nog slechter en nog steiler werd. Ondanks dat ik het niet zag zitten om de hele weg weer naar boven te klimmen leek dit ook niet de bedoeling te zijn. Ik was verdwaald. Ik kreeg een kleine paniekaanval toen ik op handen en voeten weer terugkroop naar de rivier, de oversteek maakte en mijn weg probeerde terug te vinden.

Een van de vele weilanden rond Bundanoon

Op gegeven moment zag ik ineens twee paden. Huh? Die waren er eerst toch niet? Het pad bleek een soort haarspeldbocht te maken, alleen had ik die bocht gemist. Ik wilde dezelfde weg gaan als ik gekomen was maar nam per ongeluk de verkeerde weg. Gelukkig was de verkeerde weg op dit moment, de weg die ik in eerste instantie had willen nemen. Niet veel later kwam ik een bord tegen. Euforie borrelde weer naar boven. Ik was back on track, letterlijk en figuurlijk. De weg omhoog was killing met veel steile treden. Uiteindelijk kwam ik wel weer netjes uit bij het picknickveld bij de ingang van het park. Wat was ik blij! Met zware benen liep ik via een mooie route terug naar het hostel. Ik moest even bijkomen voordat ik kon beginnen aan mijn avondprogramma.

Advertenties

2 thoughts on “Bundanoon

  1. tjeeeessss…. ik vind het al spannend.. terwijl ik er niet eens bij was, en ik weet dat het (gelukkig) goed is afgelopen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s