Wollongong, de parel van de zuidkust

Wat is het vertrek uit Sydney toch moeilijk. En emotioneel. Er komen allemaal spanningen naar boven. Van het inpakken van al mijn spullen en de zorgen over hoe ik het mee ga slepen tot aan mijn plannen die half in het water aan het vallen zijn.

Als ik om kwart voor 11 bij het restaurant kom waar ik nog loon op moet halen blijkt dat ze pas om 12 uur open zijn. Een stortvloed van tranen komt weer naar boven. Weer een tegenvaller. Om 12 uur krijg ik in ieder geval mijn geld en ga ik verder naar het station. Ik heb mijn backpack goed vol zitten, mijn cameratas om mijn nek en mijn rugzak en een boodschappentas in mijn handen. Nu al snijden de tassen in mijn vingers.

Ik blijk aan de verkeerde kant van de trein te zitten want het uitzicht over de zee is aan de andere kant. Wollongong is één van de grotere plaatsen aan de zuidkust. Het centrum van Wollongong is dan ook veel groter dan ik verwachtte. Er zijn veel winkels en het lijkt dan ook alsof ik in een heuse stad ben. De weg naar het hostel is makkelijk te vinden. Het YHA was al vol, helaas, en ik sleep me richting het Wollongong Backpackers Keiraleagh hostel.

Het gebouw ziet er nog niet eens zo heel slecht uit, een folder zou het sfeervol noemen, maar bij nadere inspectie komen de gebreken naar boven. Ik druk op de bel en wordt begroet door een ietwat dikke meneer. Hij kruipt achter de receptie en geeft me een sleutel. Mijn kamer blijkt in de tuin te liggen. Het is een klein hok met drie bedden en een zielig lampje. Het voelt donker aan. Overal liggen kleren en spullen over de vloer en op de bedden. Ik weet niet eens welk bed ik kan gebruiken want alles lijkt bezet.

Bovendien ruikt het hele hostel naar hond. De hond wilde me overigens meteen volgen naar mijn kamer. Er is een kleine keuken en de badkamers zijn op de bovenverdieping van het ‘gewone’ huis. Er lijken veel mensen te zijn die hier permanent of in ieder geval voor langere tijd zijn. Als ik bij de voordeur loop komt er een Chinese jongen thuis en zijn moeder komt open doen. Het kleine beetje optimisme wat nog in me zat is dood.

Iedereen zit ;s avonds buiten en ik besluit om maar aan te sluiten bij de groep. Iedereen is echter aan het drinken en roken of blowen, en hoewel het aardige mensen zijn voel ik me niet helemaal op mijn gemak.

Mijn plannen voor deze trip zijn allemaal kei hard in het water geplonst, als een comeet die razendsnel en met flink gespetter landt. Het hostel in Kiama blijkt niet meer te bestaan. Het hostel in Jervis Bay blijkt inmiddels hun concept veranderd te hebben. De kamers kosten nu 80 dollar per nacht. Als ik vier nachten blijf kan ze me een kamer aanbieden voor 50 per nacht. Dan sla ik dat ook maar over. Ik ben benieuwd waar deze trip me gaat brengen. Het is in ieder geval niet daar waar ik verwacht had.

Dagbeoordeling 1, Wollongong:

Accommodatie: 5, in eerste instantie denk ik niet dat ik me hier thuis ga voelen
Eten: 7, wat baked beans al niet kunnen doen!
Activiteiten: 5, ik heb tenminste tijd gehad om te lezen
Algemene gemoedstoestand: 4
Interessante gesprekken: 0

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s