Up close and personal – deel 2

Terwijl iedereen wel ergens bezig was, had ik een dagje vrij. ’s Ochtends nam ik een lesje. Helaas konden we niet naar de groene piste omdat de lift gesloten was vanwege de harde wind. Het was dan ook ontzettend druk op Friday Flat, het beginnergebied. Aangezien ik in de lichtgevorderde groep zat, gingen we wel wat moeilijkere dingen doen. We werkten voornamelijk aan snelheid opbouwen en beheersen, parallel skiën en kortere bochten maken. Ik heb echt ontzettend veel geleerd en ben de hele middag blijven oefenen.

Tegen een uur of vier stond ik eindelijk weer in mijn gewone schoenen en liep ik net het Thredboland-gebouw uit. Daar kwam ik Andy, één van de skileraarsupervisors tegen.
“Jij werkt toch voor ons?”
“Ja.”
“Wil je vanavond een uurtje werken?”
“Ok, maar dat ligt een beetje aan mijn carpool.”
Een half uur later sta ik in de kluisjeskamer in het lichaam van een koala. Ik heb een enorm pak aan waar ik een paar keer in pas. Daar onderuit komen mijn felgele skischoenen. Jawel, deze koala moest ook de piste op… Ik had geen idee waar ik me voor opgegeven had, maar dat werd al snel duidelijk. Samen met mijn maatjes Chris en Alice en een paar andere gekken die ze gestrikt hadden stonden we in dierenpakken. Pas toen ik mijn stinkende hoofd opzette realiseerde ik me hoe moeilijk het wel niet ging zijn.

Eerst werd ik naar een klein podium geleid, aan de hand van mijn begeleider. Het zicht was minimaal, dus mijn begeleider zorgde ervoor dat ik niet over de kinderen heen zou lopen. Een lichtelijk claustrofobische ervaring. Na heel wat zwaaien moest er hard gedanst worden. Het was bloedheet en ik had spijt dat ik niets had gegeten van te voren.

In plaats van een beloofde korte pauze gingen we meteen door naar de ski’s. Vandaag was de avond van de flare run voor kinderen. Kinderen skiën naar beneden met een lichtgevend stokje. De dieren gaan hen voor. Met moeite, en wat richtingsaanwijzingen van mijn begeleider, kreeg ik mijn ski’s aan. Bijna blind en schuifelend, met een snowboardende begeleider aan mijn hand werd ik naar de stoeltjeslift geleid. Mijn hoofd was zo groot dat ik zijwaarts door de poortjes moest en nog steeds bleef hangen. Eenmaal in de lift bleek de veiligheidsstang niet dicht te kunnen, dus had ik gelukkig geen kind naast me in de lift. Hierdoor konden de snowboarder en ik eens even een gesprekje voeren.
“Ik heb vorige week leren skiën.”
“Wat?!”
Gelukkig was hij heel aardig en behulpzaam.
“Zie je het eindstation?”
“Uhm…”
Mijn god! Waar heb ik me voor opgegeven? Wat als ik val? Van te voren zei iemand dat ik maar moest oefenen met opstaan. Toen ik zei dat ik zonder pak niet eens op kon staan zei ze lachend dat ik dan maar niet moest vallen! Het was maar goed dat mensen niet in mijn pak konden kijken. De koala had een brede lach op zijn gezicht, maar ondanks dat ik het naar mijn zin had was ik peentjes aan het zweten. Mijn gedachten werden overheerst door ‘o mijn god, o mijn god, o mijn god’. Ik was nog nooit zo gelovig geweest.

Het uit de lift stappen ging verrassend genoeg goed en ik liet me weer leiden naar mijn plekje op de piste. Ik mocht gelukkig vooraan skiën, maar met een hele groep kids achter me. Mijn nieuwe snowboardervriend ging me voor met een lichtje op zijn rug. Het was inmiddels namelijk al donker aan het worden. Ik wachtte en wachtte en had geen idee dat er hele meutes kinderen om me heen aan het groeperen waren.

Toen we eindelijk gingen aftellen ging mijn hart wild tekeer. 3, 2, 1… “o mijn god, o mijn god, o mijn god.” Weg was ik. De hele tijd bleef ik in mijn basis snowplough, oftewel pizzapunt. Ik had geen idee of ik recht naar beneden skiede, of dwars over de piste ging. Ik kon alleen maar mijn zware hoofd optillen en proberen het lichtje te volgen terwijl ik over de hobbelige piste gleed. Hoe dichter ik bij de finish kwam, hoe meer ik mensen hoorde klappen en schreeuwen, en hoe meer ik durfde te bewegen tijdens het skiën. Eerlijk gezegd wist ik niet eens zeker of ik al beneden was toen ik stopte, maar gelukkig kwamen er een hele boel kids om me heen staan.

De flare run werd afgesloten met vuurwerk en ik deelde nog een paar knuffels uit. Mijn collega Fenella moest me alleen wel zeggen waar ik de kinderen ongeveer kon vinden. Al zwaaiend in de voor mij onzichtbare ruimte werd ik weer terug geleid naar onze kleedkamer. Mijn fleece was doorweekt en ik deed een spontaan vreugdedansje. Mijn eerste werkervaring is een feit.

Advertenties

5 thoughts on “Up close and personal – deel 2

  1. Hoi Andrea,

    Wat jammer dat we hier geen film van hebben!

    Veel plezier met de kids.

    Groetjes Karin, opa en oma.

  2. hahahahahaha. Echt respect, net kunnen skien en dan al zo de berg af. Ik doe het je niet na :P.

    gr tonneke

  3. Ha Andrea,
    Wat een verhaal. Chapeau !!
    Ik doe het je niet na. Als dat zo doorgaat, ben je straks een volleerd skier.
    Mama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s