Frag-senti-mentjes

Poeh… de afgelopen maanden gaven me een hele hoop nieuwe ervaringen erbij. Jindabyne voelt als thuis en met pijn in mijn hart ga ik maandag er vandoor. Tijd voor een nieuw avontuur! Nog even terugblikken op alles wat er gebeurd is.

Met Jana, Spencer, Tracey, Iva, Joey, Ben en Alice naar de Moustache party

De thredboland party was niet alleen feest, maar ook competitie in paren. In de thredbogans, een box op ski’s waar we de kinderski’s in vervoeren,  racete we naar de stoeltjeslift. Daar aangekomen stopte ieder één been in een luier en renden we omhoog naar het tree island. Daar moesten we een biertje drinken, maar het grootste deel van mijn bier belandde toch echt in de sneeuw. Wellicht was deze gele sneeuw voor sommigen wel te eten. Het volgende was terug naar de lift rollen en in de thredbogan weer terug naar Thredboland. O my god!

In de lunchroom: “Wil je geen ijs als toetje?”
“Nee, ik heb te veel sneeuw gegeten.”

Een vrij fors meisje in Phil’s groep kan niet helemaal mee komen. Ze kan het wel, maar haar zelfvertrouwen is niet zo groot. Ik besluit haar een tijdje apart te nemen. Langzaam laat ik haar steeds verder naar beneden skiën. Halverwege het magic carpet is ze alweer moe. We rusten even en doen daarna nog een run. Als ik een tijdje later naar de lunchroom ga heeft ze in ieder geval een beetje meer zelfvertrouwen. Dat voelt goed.

Naar boven in de Kosci Express

Komt er een vrouw veel te laat bij de check-in: “sorry dat we laat zijn, we waren in Perisher.” Perisher is het andere resort in NSW.

3-jarig meisje mist haar ouders.
“Waar zijn je papa en mama dan? Aan het skiën? Of koffie aan het drinken?”
“Koffie aan het drinken”
Dan komen we buiten.
“Kijk, daar zijn ze.” Zegt het meisje terwijl ze naar het Eagels Nest restaurant op de top van de Kosci lift wijst.

In de ochtend beginnen we met het opzetten van de meeting area. Nu nog leeg

Of ik wil helpen downloaden. Het is een stralende, warme dag, dus waarom niet. Ik ga de  lift omhoog en kom met twee kleine jochies weer naar beneden. Elke keer als we de wieltjes raken maakt één van hen een geluid: “uuuuuuh”. Door de wieltjes wordt zijn stem hakkelig. “uhuhuhuhuhu.” Als we het samen doen is het nog leuker. “Op de heenweg moest de meneer lachen toen ik het deed.” Zegt het jochie met een onschuldig gezichtje.

Een jongen krijgt zijn voeten niet goed in zijn ski’s. Samen met hem loop ik naar de verhuur om te kijken of ze het kunnen fiksen. “Volgens mij heb je iemand anders zijn schoenen aan.” Zegt de man in de verhuur. Dan vraag ik of hij misschien broertjes of zusjes heeft. Langzaam komt er een blik van herkenning op het gezicht van de jongen. “Volgens mij heb ik mijn broertje’s schoenen aan.” Tja… ze zaten bij nader inzien ook wat krap. Samen lopen we naar Thredboland waar zijn 5-jarige broertje te vinden is. Midden in de sneeuw doen we even een schoenwissel.

Jawel, het hoogste liftpunt in Australia

Bij het tweede magic cartpet zie ik een jongen zitten die duidelijk bij Freeriders hoort. Hij zit een beetje te mokken. Ik maak een praatje met hem, maar er komt niet echt iets normaals uit. Een stukje verderop staat Han. In het nederlands vraag ik hem of deze mopperkont bij hem hoort. Jawel hoor. We hebben het over zijn gezeur en dat hij niet wil skiën. Dan zegt een meisje dat in de wachtrij staat ineens: “Hey, jullie zijn ook Nederlands!” Woeps…

Advertenties

One thought on “Frag-senti-mentjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s