De planten water geven

Week 1 zit erop. Nog zo’n 12 te gaan… Afgelopen week stond in het thema van de planten water geven. Helaas hield dat niet in dat ik de hele dag met een gietertje rondliep. Geloof het of niet, maar de hele dag met een gieter rond lopen klinkt voor mij nu nogal aantrekkelijk.

Op een helling waar voorheen druiven stonden, heeft de boer nu rijen vol kersen geplaatst. De planten zijn al volop aan het groeien en bloeien, maar de gietertjes deden het nog niet. Een irrigatiesysteem aanleggen voor zo’n 60 rijen met planten valt nog niet mee. Om 7 uur rijden we naar het veld toe, waar de kangaroes ons op staan te wachten. Heel leuk om hard te werken en dan zo’n kangaroegrijns op je gericht te hebben.

Eerst moesten de gespannen draden van hoogte veranderd worden. Bij de ijzeren palen was dit een kwestie van lipjes opentrekken met een klauwhamer, draad eruit, nieuw lipje open, draad erin en dichtslaan. Na uren van hameren was het tijd voor… nog meer hameren. De planten moesten aan de onderkant gestript worden van hun bloemen en bladeren zodat de kersen niet op de grond tussen het onkruid zouden hangen. Tussendoor moesten de draden die we net hadden verhangen nog vast gehamerd worden op de houten palen die in elke rij voorkwamen. En dan de watervoorziening. Een lange, zwarte slang was aan een ijzerdraad vastgemaakt. De ijzeren draad moest ook weer op elke paal vast geslagen worden.

Bootcamp is er niets bij, want ik heb de afgelopen week tig keer op en neer gelopen over de steile helling, struikelend over oude takken van druivenstruiken. De zon stond de hele dag op je bol, zo’n 28 graden die je oren doen verbranden. Voor het eerst haalde ik mijn lapje stof achter uit de woestijnpet die ik voor Namibië had gekocht. Kon ik nu maar even een gietertje boven mijn hoofd legen. Bukken en knielen en dan weer die hamer. Ik ben al 5 tinten donkerder en zit onder de spinnenwebben met dode beestjes erin. Mijn handen zijn erg au naturel met aardetinten en een schuurpapiergevoel. De drie blaren die ik rijker ben heb ik verdiend door al dat hameren. Gelukkig is het weekend, want mijn emmertje water is leeg.

Op dag 2 had ik een lichtelijk ‘o mama kom me halen’-moment. Ok, ik liep jankend over het veld. Maar ik word geen Thredboland-kind dat constant om zijn mama schreeuwt. Ik word een avonturier, die haar lot met moed tegemoet gaat, zodat ik volgend jaar weer lekker tussen de Thredboland-kindertjes kan staan. Alles is nog steeds heel vaag. Wat ik nu wel of niet ga doen wordt volgens mij per dag bepaald. Of het ooit zo zal worden als mij aan de telefoon verteld is waag ik te betwijfelen, maar hoe het ook zij, ik zal de komende weken mijn innerlijke boerin gaan ontdekken.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

3 thoughts on “De planten water geven

  1. Hoi Andrea,

    Je moet maar denken ,veel geld gespaard voor de sportschool!

    Als je dit avontuur volbracht heb, kunj e ook van een welverdiende
    vakantie genieten.

    Groetjes Karin, opa en oma

  2. Dat is hard werken zeg, en vooral doorzetten, maar daar hebben die van Hermans wel kaas van gegeten. Al met al zijn er altijd van die (vrije) momenten, die de moeite waard zijn en je weer verwonderen. Ik wens je interessante mede avonturiers, die een welgemeende glimlach op ge gezicht kunnen toveren. Groetjes en tot de volgende keer!

  3. Ik ben blij dat ik alleen maar naar de sportschool hoef. Dat is een makkie vergeleken met het boerenleven in Australie.
    Groetjes, mama.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s