Dilemma

Als ik één ding zou moeten noemen dat ik aan deze boerenervaring over ga houden, dan is dat doorzettingsvermogen. Ik heb mezelf eigenlijk altijd wel gezien als een doorzetter. Als ik ergens aan begin, dan maak ik dat af. Ik heb wel geleerd dat doorzetten niet altijd de goede keus is. Als het niet goed zit, dan moet je ergens van weg lopen. Doorzetten en je ondertussen ontzettend miserabel voelen, dat heeft geen zin. Dit betekent niet dat je het meteen op moet geven.

Maar waar ligt nou eigenlijk die grens? Wanneer moet je iets opgeven? Wanneer heb je niet genoeg je best gedaan? Hier op de boerderij ben ik erachter gekomen dat het qua doorzettingsvermogen wel goed zit. Ik weet namelijk dat dit werk me geen kwaad kan doen. Ik weet dat, hoe zwaar het ook kan zijn, ik het zou moeten kunnen doen. Dus ik doe het. Elke dag die ik volbreng brengt me dichter bij mijn doel: een vernieuwd visum. Mijn wilskracht groeit met de dag. Ik ben er van overtuigd dat je van alle ervaringen in je leven kunt leren… als je er maar voor open staat.

De laatste week is de sfeer op het werk echter totaal omgeslagen. Er zijn een aantal backpackers bij me komen wonen, wat me enorm goed heeft gedaan. De werksfeer in de schuur is daarentegen afschuwelijk. Het is alsof ik op een cattle station werk alleen zijn wij het vee. Persoonlijk heb ik al wat zieltjes gewonnen door hier al 8 weken te zijn, maar ik krijg plaatsvervangende schaamte als ik zie hoe er naar de andere mensen geschreeuwd wordt. Frustraties door eigen fouten of stress van buitenaf komt op de schouders van de werknemers terecht.

Naast de slechte behandeling zijn er ook wat rare ontwikkelingen in het loon. Mijn royale salarisverhoging waar ik weken lang mee gemotiveerd ben komt neer op 1 dollar per uur meer, na aftrek van belasting. Buiten dat wordt de huur ineens per uur betaald, want ons uurloon is met 3,50 verlaagd omdat we hier wonen. Legaal? Wie zal het zeggen. De eerste jongen is na anderhalve week alweer vertrokken, ook al had hij van te voren goede afspraken gemaakt. Behandeld worden als een slaaf, dat was hem geen enkele cent waard.

Dus nu spoken de gedachten door mijn hoofd. Degene met wie ik een normaal gesprek kon voeren is weg. Ik moet nog steeds hard werken voor een schijntje. Ik ben het niet eens met de manier waarop het bedrijf hier gerund wordt en mijn baas komt vaak met, waarschijnlijk, loze dreigementen aanzetten. Ik geloof dat hij me wel waardeert, ook al geeft hij daar weinig blijk van. Kleineren is meer zijn ding. Ik weet niet waar hij toe in staat is. Aan de andere kant kan ik hier nu door mijn uren wel iets meer verdienen, hoef ik nog maar 6 weken voor mijn visum, is het werk in de schuur nog niet zo moeilijk of erg, en ben ik redelijk ingeburgerd. Mijn brein maakt overuren.

Advertenties

One thought on “Dilemma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s