There’s no escaping Gumeracha

Mijn tijd zit erop. Een dikke drie maanden heb ik de boerin uitgehangen en nu is het klaar. Om half negen kom ik mijn bed uit, stap de douche in, ruim wat op en pak mijn tas. Iets na tienen loop ik voor de laatste keer de schuur in. Ik hoorde de machine al en inderdaad: daar stonden Tony en Thi samen tweedekeus kersen te sorteren.

De kinderen waren er ook dus bleef ik even rondhangen. Ik hielp door wat deksels op dozen te doen maar al snel zette Tony de machine stil. Een half uurtje later kon Thi me naar de bushalte brengen.

“Thanks for your work Andrea.” Zei Tony.

Ik heb hier van alles meegemaakt. Menig een keer heb ik gevloekt om de omstandigheden of de mensen. Toch zijn mijn laatste weken hier eigenlijk heel prettig geweest. Zwaar, maar prettig. Hoewel ik super veel zin had in alles wat er komen gaat voelde ik toch een licht gevoel van verdriet . Wederom verliet ik alles wat vertrouwd was; mijn eigen alles behalve luxueus onderkomen, de vriendelijk en minder vriendelijke mensen en dan dat gat genaamd Gumeracha.

Ethan, 4 jaar, ging mee met de auto. Hij wilde graag een ijsje, maar kreeg dat niet. Ik kreeg dan ook een boze blik als afscheid die snel werd verwisseld door wild zwaaien en geroep vanuit de auto toen ze me voorbij reden: “Andrew, bye bye!” Mijn naam blijft toch moeilijk. Hij had toen zijn ijsje gekregen.

Na een dik half uur was er nog geen bus. Inmiddels had ik al 5 keer het bord gecheckt. Ja, hij zou toch echt om 11.35 uur komen. Het was zondag dus de busmaatschappij was niet te bereiken. Gelukkig had ik mijn draadloze internet. Natuurlijk! Mijn geluk kon weer niet op: de busdienstregeling was veranderd en er reden nu op zondag geen bussen meer. Gumeracha hield me vast.

Verslagen belde ik Thi op en vroeg om het nummer van een taxi, hopend dat ze me een lift zou aanbieden. Dat gebeurde natuurlijk niet, maar ze zei dat ik het maar in de shop moest vragen.

“Uhm, we don’t have taxi’s hier.” Is het lachende antwoord. Er zouden vast wel taxi’s vanuit Adelaide kunnen komen, maar het ritje zou 80 tot 100 dollar kosten. Ik wilde niet, maar als het moest zou ik nog een nacht op de boerderij blijven. Een van de mannen in de winkel zei echter dat hij me wel een eind op weg kon brengen. Zijn auto was wel een beetje vol en rommelig zei hij.

Een paar minuten later zit ik op een gele regenjas die over een boel zand is gelegd op de achterbank. Mijn voeten rusten op een hoop kleding en ik leun tegen mijn grote backpack. De vriendelijke man, die Craig heette, vroeg me van alles over mijn reis en vertelde verhalen over de regio. Hij bracht me via een omweg, de toeristische route door de vallei, naar de bushalte in de buitenwijken van Adelaide.

Daar aangekomen droeg hij mijn boodschappen, cameratas en kleine rugzak en zorgde dat ik op de goede bus richting stad kwam. Toen ik aanbood om voor de benzinekosten te betalen wuifde hij dat weg. Zonder de gastvrijheid van deze man zat ik nu nog in Gumeracha. Waarschijnlijk was ik eerder in mijn hostel dan dat hij weer in Gumeracha was. Hij hoefde eigenlijk helemaal niet deze richting op. Helden bestaan nog!

Advertenties

3 thoughts on “There’s no escaping Gumeracha

  1. Wooooo! En terecht hoor! Gelukkig nu toch echt weer kunnen beginnen aan de volgende fase! (Ik moet nog op je mail reageren, doe ik snel!)

  2. Weer verder op weg, afscheid en begin van je avontuurlijke reis.
    Veel geluk, liefde en hartverwarmende ontmoetingen tijdens je verdere
    reis en een goeie, gezonde, tevreden voortzetting van alles wat je goed gaat doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s