Off to the never never

Toen het personage gespeeld door Hugh Jackman zei ‘The wet is a beautiful season’ was ik overtuigd. Het maakte me niet meer uit of het zou regenen of bloedheet zou zijn. Als Hugh het zegt…

De Stuart Highway gaat helemaal van Adelaide naar Darwin en wordt ook wel de Explorer’s highway genoemd. Hij gaat dan ook helemaal door het centrum zoals de eerste ontdekkingsreizigers dat deden. Bij een snelweg moet je niet aan Nederlandse wegen denken. Als je denkt aan een Nederlandse autoweg kom je dichter in de buurt. Het is gewoon een geasfalteerde weg die twee banen heeft; één richting zuiden en één richting noorden.

Langs de snelweg staan de bekende road houses. Vaak is dat dan ook het enige wat er is, er is geen dorp meer bij. Je kunt er tanken, plassen, dingetjes kopen, naar de bar en kamperen. ’s Nachts hoor je de grote road trains nog over de snelweg voorbij razen. Verder is het stil…

Vanuit Alice Springs reden we steeds dieper de never never in. Het heeft niets te maken met Peter Pan’s land vol elfjes, piraten en krokodillen, hoewel die laatste er momenteel volop rondzwemt. Rijden in de outback is een avontuur. Onderweg zien we volop wildlife zoals de brumbies,wilde paarden die tussen de droge struiken door galopperen.

Dan remt de bus ineens. Meteen wordt iedereen wakker geschud en gaan alle hoofdjes wild op en neer. Wat is het? Wat is het? We moeten wachten tot een kudde koeien de weg over is gestoken. Ze wonen hier namelijk niet in keurig afgezette weilanden. Overal staan dan ook waarschuwingsborden dat er vee in het gebied rond loopt. Gek genoeg staat het als tweede taal in het Duits. Duitsers schijnen hier nogal veel ongeluk te hebben, of dat nou op de weg of met de krokodillen is.

Verder staat er af en toe een dingo, een soort wilde hond, in zijn eentje op een grote vlakte of zie je de wilde kamelen of emoes lopen. Kangoeroes springen aan de zijkant van de weg door de bosjes en dreigen steeds de weg over te steken, maar het gebeurt maar niet. We rijden inmiddels al super langzaam en als we weer wat optrekken besluiten de beestjes natuurlijk net om de straat over de hoppen.

Er komen relatief weinig auto’s en vrachtwagens ons tegemoet en de outback code lijkt te zijn om naar iedereen te zwaaien. Wel zo vriendelijk en het houdt je wakker. Dat is namelijk nog best moeilijk op de ellendig lange rechte, half verlaten wegen. Wellicht is dit de rede dat er van zuid tot noord overal autowrakken langs de kant staan.

Net na Alice Springs rijden we de Tropic of Capricorn voorbij, de lijn die het tropische gebied van de woestijn scheidt. Het rode, droge landschap verandert langzaam in een wereld van weelderig groen. Ineens hebben de rivierbedden wat water en groeien er tropische planten op de rode bodem. ’s Nachts hoor je een kakofonie aan dieren; kikkers, vogels en krekels die in de woestijn niet te vinden zijn. De never never blijft je verbazen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s