Und noch ein chokolade bitte

“Papa er zat gewoon zo’n glas in je blauwe koffer!” zegt één van de kinderen terwijl we in de speelruimte staan. Papa wordt lichtelijk rood en stamelt: “O dus dat was jij die het er weer uit had gehaald. Hilarisch die Nederlanders op in de Oostenrijkse Alpen.

In twee weken mocht ik tijdens het werk de skigebieden Mittersill en Saalbach Hinterglemm ontdekken samen met soms gezellige, soms vervelende en soms hilarische mensen. Wat kunnen mensen klagen zeg! Soms zit het mee en soms zit het tegen. Dat bleek ook maar weer in deze weken. Geen dag is hetzelfde.

In de eerste week waren er een aantal kleine gasten die nog nooit geskied hadden. De skiklasjes zaten overvol en de kinderen zagen het hele skiën al niet meer zitten. Op dag 5 stond ik ook weer met de kleinsten op de piste. Het was ijzig koud en het enige wat het grut deed was op een kussen neerploffen in de koude wind.

Na een uur lang boze blikken van de skijuffrouw te hebben ontvangen en zelfs mijn omkooppogingen niet meer werkten bij de jammerende kinderen was ik ten einde raad. Enigszins gefrustreerd belde ik naar de locatiemanager en nam ik de kinderen maar weer mee naar het hotel waar we de rest van de dag gespeeld hebben.

De volgende dag moeten de kinders, die tot dan toe nog geen fatsoenlijke pizzapunt hebben laten zien, afskiën. Het was lang niet zo druk en de sfeer zat er goed in. Tot mijn grote verbazing skiën ook onze kids lachend over de babyhelling naar beneden. Alle ellende van de dag daarvoor verdwenen als de mist voor de zon.

Één dag mocht ik ook met de skisafari mee. Wat is dat heeeerlijk skiën zeg! Voor mij was het meteen een test, want ik was toch wel een beetje zenuwachtig. Zou ik het nog wel beheersen? Nou… skiën is dus echt als fietsen. Gelukkig maar. Het wordt helemaal relaxt als een gids je meeneemt over de pistes. Aan het einde van de dag heb je geen idee waar je geweest bent, want je skiet zonder na te denken en zonder zorgen alle pistes af. Het ultieme relaxen.

In week twee was er geen locatiemanager. Iets dat meteen voor heel wat verwarring zorgde. Deze week had ik wel veel meer tijd om zelf te gaan skiën. Samen met mijn collega heb ik dan ook leuke rondjes gemaakt in het skicircus Saalbach Hinterglemm. Van strakke pistes tot hobbelend de helling af gaan, van warme chocomel tot Kaiserschmarrn en van stuiteren op Mental Theo tot chillen in de zon.

Op dinsdagavond werd de hele groep in een treintje naar de piste gereden om vervolgens met de pistenbully naar een restaurant te rijden. Na onder Oostenrijkse gemütlichkeit te hebben gegeten gingen we al rodelend naar beneden. Het was een tamme rodelbaan vergeleken met die van de week ervoor. Daar zat ik met collega Johanneke gillend op een slee. We voeren via haarspeldbochten over de 14 km lange baan. Mijn bovenbenen waren aan het verzuren en mijn enkels vingen de klappen op als onze vliegende slee weer eens landde na van een hobbel gelanceerd te zijn. Nu was het rechttoe rechtaan en kwam je af en toe vast te zitten in de verse sneeuw, de natuurlijke remblok.

Al die sneeuw en mooie vergezichten geven me weer zin om nog een seizoennetje in de sneeuw te doen. Het is dan maar goed ook dat de aanmeldingsformulieren voor Thredbo Australië 2013 alweer binnen zijn. Nu nog een warme chocomel alsjeblieft!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s