In de waan

Na jarenlange jaloezie om de prachtige jurken van keizerin Sisi was het eindelijk zover. Voor één dag mocht ik prinses spelen. Voor de gelegenheid had ik ook een jurk aan gedaan. Deze had weliswaar geen diamanten, maar was bezaaid met groene bolletjes. In plaats van paard en wagen, bracht lijn 4 van de U-bahn ons naar hét schloss. Daar aangekomen volgden mijn oma en ik de massa’s toeristen totdat het imposante gele gebouw op ons netvlies viel. Het felle zonlicht weerkaatste van de witte standbeelden aan de dakrand en bood ons een warm welkom.

Binnen was het minder warm. Aangezien Schönbrunn geen centrale verwarming bood was het slechts 12 graden in de kamers. Ach, dat deed niks af aan de grandeur. Met een audiotour aan mijn oor hoorde ik de verhalen van de keizerlijke familie. Als 15-jarig meisje kwam Elizabeth naar Wenen om met Franz Joseph te trouwen. Op haar twintigste had ze al drie kinderen waar ze stuk voor stuk niets van moest hebben. Over het keizerlijk leven had ze geen goed woord te zeggen.

Maar ooit wandelde ook deze vrouw door deze gangen en kamers. Ook zij aanschouwde de muren van Chinees rijstpapier, porselein en fraai schilderwerk, zij het met andere ogen. Wat een eer dat ik nu mag kijken waar deze rijke, machtige familie ooit at, sliep en baadde. Maar wat een afstand is er toch tussen deze familie die hier jaren geleden leefde en ik, de toerist die van achter een lintje staat te kijken terwijl ze luistert naar een of andere Londenaar die vertelt over wat eens was. Misschien heeft Sisi nu toch nog wat te lachen in het hiernamaals.

Op Schönbrunn vonden we ook de antieke koetsen die door de Habsburg familie gebruikt werden voor allerlei gelegenheden. Geen wonder dat Elizabeth graag met een koets door de tuinen van het landgoed reed. Voor elke gelegenheid was er een rijtuig. Van simpele elegantie tot fraai geschilderde kunstwerken. Als afsluiter staat er de lijkenkoets waarin de belangrijke leden van de keizerlijke familie naar hun laatste rustplaats werden gereden. Ineens realiseer je je dat je niet in de Efteling bent. Dit is geen sprookje. Deze koets reed echt door de straten van wenen om het neergestoken lijf van de keizerin naar de kerk te brengen.

Voor één dagje kon ik een prinses zijn. Één dagje was ook wel weer genoeg. De door korsetten ingesnoerde Sisi, met een taille zo dun als mijn pols, kon namelijk toch niet genieten. Gezondheidsproblemen, depressies en dan ook nog eens op een dieet van drie happen per dag. En dan maar kijken hoe Franz Joseph zijn Kaiserschmarrn gulzig in 4 minuten verorbert. Geen wonder dat ze zelden aan het familiediner zat. Nee. Dat paleisje en die jurken wil ik wel, maar de protocollen en het keizerlijke leven mogen ze lekker houden. Dan zit ik liever hier in de hotelkamer uit te buiken van een wiener schnitzel voor vier personen.

Samen voor Schönbrunn

Samen voor Schönbrunn

Advertenties

One thought on “In de waan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s