Busje komt zo

Na een ochtendje highlights van Singapore bezichtigen vertrok ik ruim op tijd naar het vliegveld. Ik vloog namelijk niet vanuit Singapore naar Borneo, maar vanuit een het Maleisische plaatsje Johor Bahru net over de grens. Air Asia zorgde er zelfs voor dat ik gratis met de bus naar het vliegveld kon gaan. Ik vertrouwde er echter niet op dat ik snel op het vliegveld zou staan, dus heb de tijd maar verdubbeld.

Op loopafstand van mijn hostel ligt het Queen street bus station. Eerder al zag ik hier een enorme rij mensen staan wachten en ik wist dat mijn bus geen vaste, aangewezen plaatsen had. Gelukkig vie de rij alleszins mee dit keer. De bus kwam er net aan en de mensen stapten gehaast in. Toen ik mijn al in Nederland uitgeprinte kaartje vol vrolijke kleuren liet zien aan de buschauffeur kreeg ik een onverstaanbaar gemurmel en een gebaar. Ik moest dit ticket eerst nog omwisselen voor een kaartje.

Voor een land wat zo modern is als Singapore heeft het nog behoorlijke achterhaalde dingen. Ik kom namelijk bij een meneer die samen met twee vrouwen achter een aantal tafels zit die zijn ingericht als balie. Dit alles onder een geïmproviseerd afdakje in de buitenlucht. Op het tafelblad liggen allemaal stapeltjes munten, het wisselgeld, klaar voor het grijpen. De man is rustig met zijn muntjes bezig en terwijl ik contact probeer te krijgen dringen verschillende mensen hem wat geld onder zijn neus. Daarop pakt hij één van de stapeltjes en geeft het hen met een ticket. Daarna kijkt hij mij aan. Een ander mannetje gaat een ticket voor me halen, nota bene uit de bus, terwijl de man het strookje met de barcode van mijn uitgeprinte ticket afknipt. Leuk zo’n barcode die helemaal niet gescand wordt.

Mensen lopen nog steeds snel de bus in, maar er is nog plaats voor mij. Er is geen ruimte voor mijn tas behalve in het gangpad of op een stoel. Om de boel niet te blokkeren kies ik voor de stoel naast me en kijk smekend rond, hopend dat er genoeg plekjes zijn. Er is genoeg plek. Na een tijdje rijden door het drukke verkeer stoppen we. Ik stap als hekkensluiter de bus uit en loop met al mijn spullen achter de gehaaste meute aan. We zijn op de uitganscontrole van Singapore. Na een stempel in mijn paspoort en een glimlach van de douaneman moet ik weer op zoek naar mijn bus. Maar wie zat er nu bij mij? Ik weet mijn weg te vinden en snap nu ook waren men zo gehaast was. Buiten staan twee mannen die je het liefste de bus in dragen je aan te sporen om op te schieten. De bus rijdt weg en ik heb echt het idee dat niet iedereen terug is. De bedoeling is dan dat je maar met de volgende gaat.

Even later kwam het checkpunt van Maleisië. Hier was het een stuk drukker. Wederom kreeg ik mijn paspoort met een grote lach en kon ik mijn reis vervolgen. Deze keer had ik niet zo’n geluk. Nu bleek dat ik moest overstappen op de bus naar het vliegveld. Dat was me niet duidelijk. De bus naar het vliegveld gaat maar één keer per uur. Dat was me niet duidelijk. Ik ben blij dat ik te veel tijd gereserveerd had voor deze trip en blijf dan ook maar op de gratis bus wachten. Het zoeken naar een andere bus, en een pinautomaat voor Maleise Ringgit was me te veel moeite.

Na bij vijf bussen gevraagd te hebben of ze de bus naar de Air Asia terminal zijn heb ik geluk. Het is de bus naar de Air Asia terminal. Een beetje vreemd is het wel. Bijna alle bussen gaan naar het vliegveld maar zodra je Air Asia zegt wordt je naar deze bus gedirigeerd. Kun je dan niet van de ene naar de andere terminal lopen? Ik ga het risico maar niet aan. Een half uur zit ik nog in de bus voordat deze de straten van Maleisië op gaat. Ineens barst er een regenbui los. De lucht wordt grijs en het komt met bakken naar beneden. Tien minuten verderop is het weer zonnig en komt de groene bebossing in beeld. Groen, alsof dit soort tropische buitjes hier wel vaker voorkomen. Ik ben benieuwd hoe dat op Borneo is.

O ja, en ik ben dus uiteindelijk op tijd op het vliegveld aangekomen.

Advertenties

2 thoughts on “Busje komt zo

  1. Hoi Andrea,

    Wat een geluk dat je al zoveel reis-ervaring hebt.
    Ik geloof dat ik weer op het beginpunt uitgekomen was.
    Veel plezier en mooie avonturen, dan hebben wij ook spannende verhalen te lezen.

    Groetjes Karin, Thei en kids.

  2. Ha Andrea,
    het eerste ‘avontuur’ alweer beleefd. Ik geloof niet dat ik ooit op tijd op dat vliegveld was aangekomen! Wat een andere wereld. Heel erg leuk om erover te lezen. Maar iets voor mij? Dat denk ik niet. Goeie reis verder.
    Groetjes, mama.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s