Eindelijk aapjes kijken

Eindelijk is het zover. Ik heb lang moeten wachten op mijn ontmoeting met de apen van Borneo. Vanuit de stad Kuching kom je via een boottochtje van een half uur in het Bako national park. Net voordat de boot aanlegde bij de steiger, keerde de boot zich weer om. Gingen we toch niet meer? Onze gids had gezien dat er apen bij het strand waren en dus konden we aan het strand uitstappen. Even de schoenen uit en het water in was voor ons toen geen probleem meer.

We wisten niet hoe snel we naar de bomen moesten komen. In al ons enthousiasme lieten we alles liggen en kwamen met onze cameras in actie. In de boom zaten probiscus monkeys, oftewel de neusaap. Deze apen zien er wel zo menselijk uit. Ok, ze zitten in de boom, maar ik kan me precies voorstellen dat er een man in de boom zit. Het is raar om een dier te zien dat zoveel van jezelf weg heeft. Als er dan ineens een luid geritsel klinkt en je ze van tak naar tak ziet slingeren realiseer je je ineens dat het apen zijn. Wilde dieren die maar een paar meter van je verwijderd zijn.

Toen onze apenwens in vervulling was gegaan konden we eindelijk rustig genieten van de mooie omgeving. Naast een mooie plek om dieren te spotten is het Bako national park namelijk ook een prachtig stukje natuur. De natuur gingen we ontdekken op een wandeling met een gids. Hij liet ons een Maleise vliegende kat zien, die rustig slapend aan de boom vast zat geplakt. Een stukje verderop zat een Viper slang in een struik gekruld, diezelfde struiken waar ik al dagen argeloos langsaf loop.

We zagen veel, maar het was alles behalve een rondje lopen in de dierentuin. Het pad dat we volgden liep door de jungle en ging omhoog en omlaag over trappetjes van stenen en boomwortels. Ook hier moest je je hoofd erbij houden en opletten waar je voeten neerzette. We leerden over de powerplanten van de jungle en over eetbare planten, waarvan we er een aantal in ons avondeten gehad hadden. Junglevarens en onkruid zijn verrassend lekker.

De wandeling eindigde op een ontzettend mooi, idyllisch strand. Hier kregen we voor het eerst een niet-Aziatische lunch van een  broodje met een muffin. We waren voor de verandering weer eens aan het zwemmen in ons eigen zweet en waren dan ook blij dat we over een andere, veelal vlakkere weg terug konden lopen. Onderweg kwamen we nog een aantal ondeugende makaken tegen. Voor deze beestjes mag je wel oppassen want ze zitten zo op je om je spullen te stelen.

De grootste verrassing was een groep zilverblad apen. Deze apen komt niet iedere toerist tegen en wij hadden het geluk een hele groep van dichtbij te kunnen bekijken. De enige die op een afstandje bleef was een moeder met een kleintje op haar buik. Hoewel de apen zilvergrijs zijn was het kleintje fel oranje. Dit hebben ze maar totdat ze 6 maanden zijn en van kleur veranderen. De zilverblad apen waren zo ontzettend elegant en mooi. Ze hopten door de bomen en waren rustig aan het eten terwijl er een hele groep mensen stond te fotograferen.

De hele reis heb ik moeten wachten en hier kom ik in een paar uur drie soorten verschillende apen tegen in het wild. We waren zelfs op kraamvisite bij een kleine zilverblad aap. Mijn dag kon dus niet meer stuk. Wat een prachtig stukje wereld is dit. Het Bako nationaal park mag dus zeker niet gemist worden bij een bezoekje aan Borneo

.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s