Traditioneel slapen

Op een zonnige middag in Borneo reden we door de straten van Limbang de bewoonde wereld uit. Leek Limbang al een gat, dan reden we er alleen nog maar dieper in. Even was er een stuk onverharde weg en dacht ik dat dat de rest van de rit zo zou zijn. Maar zelfs door de jungle gaan asfaltwegen. We moesten af en toe wel wat gaten ontwijken. Het laatste stuk werd wat heuvelachtiger en de chauffeur had een geheel eigen rijstijl. Omlaag gingen we super langzaam totdat we bij het laatste stuk kwamen waar we vaart maakten en snel weer gas omhoog gaven. Op de toppen hadden we een schitterend uitzicht over de jungle.

We kwamen aan in een dorp. Ik denk dat ik een enkel huis in the middle of nowhere verwachtte, maar zeker geen heel dorp. Het eerste dat we zagen was een stenen nieuwbouw die in aanbouw was. Gelukkig verbleven wij in het houten longhouse dat een stukje verderop lag. We werden verwelkomt door een oude meneer en mevrouw en konden gaan en staan waar we wilden. Ze spraken geen Engels behalve het hallo, dag en bedankt.

Zoals in Maleisië de gewoonte is gingen ook in het longhouse de schoenen uit. In het begin vond ik dat best raar want je weet niet echt waar je op loopt. Het longhouse was een groot huis op palen en de houten latten van de vloer waren grotendeels bedekt met plastic tafelkleed. Dit dorp behoort tot de Iban stam en is bekeerd tot Christen. Jesus was dan ook volop aanwezig en de tekenen van kerstmis waren ook nog te vinden.

Een longhouse is eigenlijk gewoon en gigantisch gebouw met een hele lange veranda. Dit longhouse was gebouwd in de jaren 60. Aan die veranda liggen allemaal deuren die naar heel langwerpige huizen leiden. Er zijn een aantal grote kamers en de meeste mensen zijn van alle moderne gemakken voorzien. Onze slaapkamer was erg basic. Het was een grote ruimte waarin wat matrasje waren klaargelegd. Er waren ook muskietennetten die we zelf aan gespannen touwen vast konden maken. De nieuwbouw van verderop wordt dus wel nog in dezelfde stijl gebouwd, zodat je dus dichtbij je stamgenoten leeft. Toch is deze vernieuwing nodig zodat de jongere generatie in de regio blijft wonen.

Hoewel we verbleven in iemands huis merkte je daar vrij weinig van. Het was onze gids die de thee voor ons op tafel zette, een rondleiding gaf en het avondeten verzorgde. De mensen aten ook helemaal niet met ons mee. Dat vond ik wel jammer want hoewel onze gids veel wist te vertellen kwam je eigenlijk nog niet in contact met de mensen waarom het allemaal draait.

Tijdens de thee begon het heftig te regenen. De tour door het dorp moest dus even tussen de buien door. We liepen door een groot complex van een kostschool. Omdat ouders vaak de hele week weg zijn om ergens op een palmplantage te werken, worden de kinderen in hun eigen dorp naar een kostschool gestuurd. Ze leren dus op heel jonge leeftijd voor zichzelf te zorgen. Hoewel de school allang uit was liepen de kinderen nog te tuinieren en te wassen. We liepen verder langs de rivier waar ook nog een kleine dokterspost lag. Aan palen zaten hanen gebonden die gebruikt worden voor hanengevechten. Af en toe kwamen we een dorpeling tegen, maar meestal waren ze vrij verlegen.

Ik had alles een stuk primitiever verwacht en toch ben ik niet teleurgesteld. Deze mensen zijn natuurlijk ook niet dom. Ze leven misschien wat verder van de steden, maar weten ook wel van alle ontwikkelingen af en zijn gewoon moderne mensen. Zelfs in de jungle gaan ze met de tijd mee. Er zijn nog wel een aantal stammen die nog leven van de jacht, maar daarvoor moet je zo diep de jungle in dat er geen toerisme wordt aangeboden.

Het laatste stukje van onze wandeling kwamen we twee kleine jongens tegen die ons vrolijk en ondeugend achterna liepen met hun loopauto. Toen het weer begon te regenen lieten we ze weer achter en wachtten op onze kamer tot het eten klaar was. Gids Duke had een heerlijke maaltijd gemaakt. Natuurlijk was er rijst en kip, maar ook een groentebordje met spinazie en pompoen. Het eten hier bestaat meestal uit rijst of frituurrijst, kip en groene groente of nog groenere groente. Als je iets anders krijgt is het zowaar een feest. Dat wij zowaar een keer hert en varken hebben gegeten is een wonder. En dan moet je je bedenken dat ze hier drie keer per dag rijst eten.

Het was heel leuk om een kijkje te nemen in het koppensnellersdorp, maar ik was ook weer blij toen we het mochten verlaten. Ik kan me niet voorstellen dat ik zo zou kunnen leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s