Over cappucinowateren

’s Nachts was het regen regen regen. Met lawaai kletterde het op het golfplaten dak. Tot zover de goede nachtrust. We stonden op om 6.30 uur, maar de regen kwam nog steeds met bakken uit de lucht toen we aan ons ontbijt zaten. We moesten dus nog even afwachten wanneer we konden vertrekken. Uiteindelijk werd de regen iets lichter en zaten we om 8.30 uur verdeeld over twee longboats.

Ik zat in het midden van de lange boot met Duitse en Britse Jenny voor en achter me. De zittingen waren plastic stoelen waar ze de poten vanaf hadden gezaagd. Deze stonden los in de boot. Ik had twee plastic zakken over mijn cameratas getrokken en die op mijn knieën onder mijn poncho gezet. Ik hield het zo zelf ook nog goed droog.

Er was een echtpaar dat ons naar het begin van het headhunter trail bracht. De vrouw zat voorin en gaf instructies aan de man die achterin bij de motor zat door met haar hand te zwaaien voor links, rechts en langzamer. Het is echt knap hoe ze de wankele boot over de rivier manoeuvreren. Door alle regen stond er een sterke stroming waarin veel hout dreef dat we moesten ontwijken. We lagen laag in het cappucinokleurige water. De randen waren donker maar het was alsof er melk bij gegooid werd in midden.

Toen we net in boot in de boot zaten zeiden Jenny en ik in koor: “What was that?”
Ik: “Do logs sink?”
Jenny: “It had a face!”
Tja, er zitten ook wel krokodillen in de rivieren hier. Af en toe viel het gebrom van de motor weg en kwam er een gegrom alsof er een leeuw brulde die aan het verzuipen was. Daarnaast hoorde ik af en toe een raar gespetter. Als ik achterom keek bleek dat de ‘kapitein’ water uit de boot aan het scheppen was. Bij de andere boot was dat dus mooi niet zo. Veilig idee.

We hadden lunchpauze bij het ranger station en daarna werd het vaaravontuur alleen maar groter. Inmiddels was de regen gestopt en probeerde de zon door te komen, maar de rivier was alleen maar wilder in het laatste stuk. Het begon steeds meer op raften te lijken en we werden twee keer verrast door een golf water die ineens de boot binnendrong. Na me zo droog te hebben gehouden tijdens de regen werd ik nu alsnog nat.

Ons bootje voer tussen de hoge groene bomen door. Heel af en toe kwam er een vogel langsgevlogen zoals de knalblauwe kingfisher. Het meeste dat we zagen vliegen waren echter vlinders. De vlinders hier zijn zo groot dat je er soms zelfs van schrikt. Ineens sloegen we rechtsaf een kleinere rivier in. Het water veranderde in chocoladekleur hoewel ik niet verleid werd om het te drinken. Na een tocht van ruim 4 uur legden we aan bij een klein stukje land dat vrij was van jungleplanten. We waren blij dat we eindelijk die boot uit mochten. We stonden aan het begin van het headhunters trail.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s