Slapen met een rookgordijntje

Kässy en ik in ons camperbedje

Kässy en ik in ons camperbedje

Woensdag vertrok ik met drie meisjes die ik de vorige avond ontmoet had richting de Great Ocean Road en Melbourne. Duitse Sanja en Belgische Lila waren al een tijdje met een camperbusje rond aan het trekken en vandaag sloten Duitse Kässy en ik ons bij hen aan. Na een kickstart met een warme chocolademelk in Hahndorf begon de lange weg naar de staat Victoria. Ineens was het een half uur later bij de grensovergang en we hadden nog heel wat kilometers te gaan. Vandaar ook dat we in de schemering door het gebergte The Grampians reden. Gelukkig werd het pas echt donker na alle kleine bochtige weggetjes en konden we met een redelijk gerust hart verder rijden.

Langs de weg stond een bord dat er mogelijk rookontwikkeling kon zijn. Ze waren namelijk bezig met gecontroleerde bosbranden. We zagen een aantal smeulende bomen en af en toe reden we inderdaad door een rookwolk. Niet bijzonder spectaculair, totdat we uit een rookwolk reden en een enorm oranje licht zagen. Het was alsof de zon voor de tweede keer onder ging deze avond. Dit kon toch niet gecontroleerd zijn? Twijfelend naderden we de brand. We waren allemaal behoorlijk onder de indruk en ik kon nog net de vraag ‘kunnen we hier wel rijden’ uit mijn strot krijgen. Een goedendag of dankjewel ben ik spontaan vergeten. De brandweerman zei dat we rustig door konden rijden met onze alarmlichten aan.

De bomen stonden in lichterlaaie en het vuur kwam verdacht dicht bij de weg. Ineens werd de koele avond warm. Met open mond reden we stapvoets langs de kilometer lange brand. Aan de kant van de weg reden kleine brandweerautootjes om de brand in de gaten te houden. Helaas lag mijn camera achterin de bus maar geloof me als ik zeg dat ik nog nooit zoiets indrukwekkends gezien heb. Zo snel als het gekomen was, was het ook weer achter ons. De brand spreidde niet als een lopend vuurtje door de bossen, maar bleef echt op zijn plaats. We pikten weer wat snelheid op en vlogen weer over de verlate wegen verder.

We gaan gewoon achter dat struikje staan.

We gaan gewoon achter dat struikje staan.

We reden nog een aantal uurtjes totdat we eindelijk een geschikt plekje vonden op een parkeerplaatsje aan het begin van de Great Ocean Road. Het bordje ‘verboden te kamperen’ werd even totaal genegeerd en in een mum van tijd waren onze bedden gemaakt. Het enige wat nu nog moest gebeuren was erin klimmen. Kässy en ik deelden namelijk het bed bovenin ons busje. Één voor één klommen we over de keuken in ons bed. De één moest helemaal in het hol kruipen om de ander erbij te laten. Als ware acrobaten wurmden we ons in onze slaapzakken want we hadden maar een ruimte van zo’n 40 a 50 cm hoog in onze twijfelaar. Hoe we de volgende ochtend eruit zouden komen, dat zouden we dan wel weer zien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s