Purnululu

De zon gaat onder als we richting park rijden

De zon gaat onder als we richting park rijden

45 graden was het op weg naar het Purnululu national park. Vanaf de snelwegafslag was het nog 53km over een 4WD only track naar de ingang van het park. De weg ging door een cattle station. Het was hobbelen en shaken en Rick gaf flink gas omdat we aan de late kant waren. Dit zou de ruigste weg van de tocht zijn en ik was ook wel blij dat het niet langer was. Halverwege maakten we een stop om de zonsondergang te zien met de puntige bungles in de achtergrond. Het park was al helemaal regenklaar gemaakt. Veel dingen waren opgeborgen en ook het informatiecentrum was al gesloten. We verbleven op de ene camping die nog open was; Walardi campground. We zagen niet eens andere mensen en we hadden een privé-bushtoilet. ’s Avonds kookten we noodles op het gas omdat er een total fire ban was.

We stonden om 4.30 uur op en misten toch nog de zonsondergang. Rond 5 uur kwam hij op en toen reden we net langs de uitkijkplek. Dan maar meteen doorrijden naar de ontbijtplek. Er stonden palen waaraan grote doeken konden hangen en er hing er nog één. Het was het startpunt voor de Piccaninni walks. Ineens remde we hard. Er stond een dingo aan de kant. Toen zag ik Rick driftig scrollen op zijn telefoon. Er begon een krakerige stem te zingen ‘Dingo, o dingo’ op een country hoempa pa muziekje. Natuurlijk had Rick een muziekje voor dit moment.

Het was nog vroeg toen we begonnen te wandelen, maar toch al warm. Eerst liepen we door een grijze rivierbodem die al lang droog stond. De rode zandstenen formaties waren overal om ons heen. Purnululu is sinds 2003 werelderfgoed vanwege haar schoonheid en geologische waarde. Het is zo’n 360 miljoen jaar oud. We kwamen uit bij een uitkijkpunt waar we genoten van het uitzicht, maar ook van de schaduw. Rick vertelde ons over de geschiedenis. Vroeger was hier alleen maar water. Langzaamaan is het landschap veranderd in de droogte die er nu is. En zo wordt een groot deel van Australië steeds droger. In de verre toekomst zal ook dit gebied woestijn zijn.

De wandeling echidna chasm wordt steeds nauwer

De wandeling echidna chasm wordt steeds nauwer

De volgende wandeling van 3km was er nog een van categorie 3 en eindigde bij het natuurlijke amfitheater van Cathedral Gorge. Aangezien we onze wandelingen zo vroeg gedaan hadden besloten we ook maar meteen de middagwandeling er achteraan te doen. Het was zo’n 42 graden die dag, dus hoe vroeger hoe beter. Deze wandeling heette Echidna Chasm. Hij begon over een rivierbed en stenen door een vallei vol palmbomen en werd steeds nauwer tussen de hoge kliffen. Het was maar een korte wandeling van 2km, maar indrukwekkend om te zien met alle mooie kleuren. Aan het einde waren wat rotsblokken in de smalle kloof gevallen, dus moest je een stukje klimmen.

Na de lunch op de camping moesten we weer terug over de hobbelweg. Ik voelde me als een dashboardmannetje. Terug op de snelweg moesten we tot twee keer toe iemand een jumpstart geven. Het bushkamp van die nacht was maar een klein stukje verwijderd van de snelweg. Ineens sloegen we een zandweggetje  de bush in. Het was deel van iemands station want ons kamp werd omsingeld door stieren. ‘Be prepared to run’ zei Rick nog lachend. Gelukkig liepen ze ook weer weg.

Op het moment staat het Purnululu national park in brand. Alle gasten worden geëvacueerd en het is voor onbepaalde tijd gesloten.

Advertenties

One thought on “Purnululu

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s