Over spionnen en stieren

Aangezien we al in Manning Gorge waren konden we slapen tot we niet meer konden. Voor mij ongeveer half 6. Mijn swag-buren Melaney en Wouter waren al iets eerder op. Een hele snelweg vol mieren had een pad onder hun swags gemaakt.

Na een relaxt ontbijt gingen we met een flesje water en wat mueslirepen op pad. Geen camera’s of zware tassen dit keer. We gingen op avontuur. Normaal gesproken konden we met een bootje naar de overkant van de rivier, maar dit was al weggehaald voor het regenseizoen. Er zat dus niets anders op dan voorzichtig de rivier over te steken door het water heen. De eerste etappe bestond uit een wandeling van ongeveer 1,5km. Veel van het landschap was afgebrand en we liepen over rotsen tussen de zwarte beplanting door.

We kwamen uit bij een waterval die op dit moment droog stond. Alles wat je zag was een stuk grijs in de rode stenen op de plek waar normaal het water stroomde. Het plan was om via de rivier terug te gaan naar de camping. Nadat we een aantal schilderingen bekeken hadden lieten we ons zakken in het frisse water. Het leek net alsof ik weer voor mijn diploma B ging, met kleren aan zwemmen. De zwem was in stukken verdeeld en het begon meteen met een lang stuk in diep water. Het was bewolkt en soms kwam er beetje zon doorheen.

Het was klauteren en klimmen, een soort van lichte canyoning. Af en toe klommen we het land op om wat schilderingen te bekijken of voor een welverdiende mueslireep. Op een rots zagen we het skelet van een dode Busterd vogel. Alleen het hoofd was nog intact. Later hoorden we dat er een groep Aboriginals op jacht was geweest. Ook in het water lagen veel glibberige rotsen. Ik voelde me soms net een geheime agent als ik gehurkt over die rotsen door het water liep, de planten om me heen, alsof ik me verschuilde. We probeerden geen voetafdrukken achter te laten en zagen een klein zandeilandje waar dus ook geen menselijke sporen waren. We zagen alleen het spoor waar een krokodil het water in was gegleden.

Toen we bij het laatste deel aankwamen kon je kiezen, een stukje lopen of nog een lange zwem. Mark koos ervoor om te lopen. Met zijn blauwe waternoodle, een piepschuime sliert, liep hij wel terwijl een aantal mensen al in het water stonden. Helaas voor Mark verstoorde hij de rust van een jonge stier die wat stond te drinken en te eten. De stier schrok en begon onze richting in te rennen. Ik keek opzij en zag mijn medeavonturiers het water in springen. Ik wist niet hoe snel ik ze achterna moest springen. Ik keek niet eens of er rotsen in het water lagen en hoopte voor het beste. Terug op de camping aten we onze lunch en pakten alles in. Het roadhouse was inmiddels wel open en dus konden we de band laten maken, naar de wc, en een welverdiend ijsje eten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s