Dieper de bergen in

En zo ging het dan. Vanuit Queenstown was het nog een uurtje rijden naar de start van de Routeburn wandeling; het Routeburn shelter. Zodra we de grote weg af gingen, was het alsof we over een hobbelige gatenkaas reden. Ik moest af en toe goed mijn best doen om de gaten te vermijden. We waren echt de ‘backcountry’ ingereden en het voelde dan ook al avontuurlijk vanaf de start.

De eerste brug gaf meteen een mooi uitzicht. Dit is na twee minuten lopen.

De eerste brug gaf meteen een mooi uitzicht. Dit is na twee minuten lopen.

Samen met Lisa ging ik van start. Gelukkig is het onmogelijk om bij goed weer de weg kwijt te raken, want er is een grijs stenen pad dat tussen al het groen door loopt. In het eerste 1,5 uur gingen we door het bos, een wilde, helderblauwe rivier aan onze zijde. Een paar keer gingen we stevig uitziende wiebelbruggen over en kregen we een goed uitzicht over een kloof of het water.

Het bos had allerlei tinten groen, van de bomen, de planten, de varens en het mos. Overal was mos; op stenen, bomen en de grond. Er vloog een helikopter rond, waarschijnlijk om de mensen te helpen die het pad aan het onderhouden waren.
Al snel waren we bij de Routeburn Flats hut. We hadden het er al over gehad dat het best een makkelijke wandeling was, die wat omhoog en omlaag ging, maar niet al te veel inspanning vroeg. Natuurlijk ging na de 1e hut het pad ineens een stuk steiler omhoog. Het werd wat moeilijker om te lopen, vooral ook omdat er meer stenen en obstakels waren.

Routeburn Flats

Routeburn Flats

Een bospad de berg op

Een bospad de berg op

Even begon ik af te vragen waarom ik hier ook weer aan begonnen was. Hijgend ging ik door, totdat na een uurtje klimmen, Lisa ineens zei: “Hey, daar is de hut.” Verbaasd keek ik tussen de bomen door. De hut? Die hadden we nog niet verwacht. Het was 11 uur ‘s ochtends, de zon duwde eindelijk de wolken en de mist aan de kant, en vanaf de veranda van de hut keken we uit over de vallei.

In mei gaat het winterseizoen in voor de wandeling hier in Nieuw Zeeland. De hutten zijn dan onbemand, het water is afgesloten, toiletten zijn ineens dixies en er zijn veel minder wandelaars op de route. Maar… dit maakt het ook goedkoper! In de hut lag nog maar één slaapzak.

Er waren twee grote kamers met elk 12 stapelbedden. Na elke twee stapelbedden was er een schotje geplaatst. Een andere ruimte was ingericht als keuken, compleet met ouderwetse kachel en tafeltjes met kaarsenhouders. Een paar meter verder stond nog een groter gebouw. Dit was de lodge. Kijk, je kunt ook een paar duizend dollar neerleggen voor een georganiseerde tour. Dan mag je daar slapen, chillen op de luxueuze banken, heb je waarschijnlijk een chef en hoef je je bagage niet te dragen. Naja..

De hut van bovenaf gezien

De hut van bovenaf gezien

Waterval boven onze hut

Waterval boven onze hut

We kozen twee bedden uit en lieten onze zware bagage hier achter. Deze middag wandelden we nog naar Harris Saddle en terug. We bleven klimmen, maar wel wat geleidelijker. Onderweg zagen we een paar watervallen en ineens kwamen we in Lord of the Rings gebied. Het was alsof we zo in de film liepen. Zo zag dat er uit. Er was een grote groene weide, rotswanden aan elke kant, besneeuwde bergtoppen, een prachtig blauw meer in de verte.

Dit stuk van de wandeling was ook meteen wat intensiever. Het pad werd smaller en ging over richeltjes. Er waren natuurlijke trappen over de rotsen en stenen, waarvan er helaas ook veel los lagen. Uitkijken dat je je enkels niet omzwikt dus. Over het pad kwam een klein stroompje water naar beneden.

Het was wel elke stap waard. Aangekomen bij Harris Saddle keek je weer uit over een heel ander gebied van de bergen. Het was zowaar warm geworden, maar net toen we begonnen terug te lopen, kwamen de wolken weer terug. De mistige uitstraling deed me nog meer aan een spannende scene van Lord of the Rings denken.

Toen we terug kwamen in de hut was het 4 uur. Er waren inmiddels al meer mensen, en ze bleven binnendruppelen. Een aantal jongens waren zich al over het vuur aan het bekommeren, mensen bereidden hun eten, of zaten gezellig rondom de tafels. We speelden nog snel een potje kaarten, voordat we de zon onder zagen gaan. Mijn pastasalade smaakte erg goed na zo’n dag.

IMG_9985

’s Nachts werd het toch wel koud, temperature rond het vriespunt. Ik was blij dat ik behalve mijn slaapzak ook mijn fleecedeken omhoog had gesleept. De wandeling was mooi geweest en we hadden ontzettend geluk met het weer. Het was leuk om een nacht in een hut te zitten, met andere, voornamelijk jonge, wandelaars te praten en een deel van deze mooie bergen van dichterbij te bekijken.

Advertenties

2 thoughts on “Dieper de bergen in

  1. Prachtig, wat een mooie natuur, sommige plekken herken ik. Heb foto op een van de hangbruggen, avontuurlijk, blijft op je netvlies, om steeds weer van te genieten. Hartverwarmende groetjes vanuit een zonnig Swalmen!

  2. Hoi Andrea,

    Wat een prachtige natuur. Wat zul je genoten hebben van deze tocht!

    Groetjes Karin, opa en oma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s