Gebroken hart of gewoon gebroken

Ik heb rust nodig in mijn hoofd. Ik wil gewoon al mijn gedachten laten varen en herinnerd worden aan waarom ik hier ook weer ben. Waarom ik Nieuw Zeeland zo’n geweldig land vind. En dus reed ik dinsdagochtend naar de bergen om twee dagen in Arthur’s pass te verblijven. Gewoon ik en mijn auto die ik Frankenstein gedoopt heb. IMG_1398 De rit vanaf Christchurch was echt geweldig! Ik vind het altijd een beetje eng om door de smalle bergweggetjes te rijden, maar de uitzichten die ik zag door de voorruit waren sterker dan mijn angst. Er waren meren die schitterden in de zonneschijn, een aantal eenrichtingsbruggen die blauwe rivieren over gingen, en ik reed dieper en dieper de bergen in totdat ik bij Arthur’s pass uitkwam. Het is maar een klein plaatsje en meteen aan het begin vond ik het informatiecentrum.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik werd aangeraden om de Dobson natuurwandeling te doen. Ik was nog steeds betoverd door het landschap, maar de natuurwandeling was niet zo heel spannend. Ik liep 15 minuten de berghelling op, alleen om weer dezelfde weg terug te nemen. Het uitzicht veranderde niet zo veel. Mijn tweede wandeling werd al beter, naar Punchbowl falls. Je kon de waterval al zien vanaf het begin, maar de wandeling bracht je nog een stukje dichterbij. De watermist die van de waterval afkwam was ook zeer welkom aangezien het toch een warme dag was. Ik had wel wat moeite met de wandeling omhoog en vroeg me af of een lange wandeling de volgende dag wel zo verstandig was. De rest van de dag zat ik lekker in mijn campingstoel, met een boekje, in het zonnetje.

De volgende ochtend werd ik vroeg wakker en dat kwam goed uit. Ik had een 6 tot 8 uur durende wandeling op de planning staan. Ik had er al veel over gelezen en werd een beetje zenuwachtig van alle waarschuwingen; gevaarlijk bij regen of bewolkt weer, erg moeilijke wandeling, voor ervaren wandelaars. De zon stond weer aan een strakblauwe hemel, dus ik waagde het erop. Meteen vanaf het begin begon het zware gedeelte van de toch en dat hield niet op tot je weer beneden was. Ik moest behoorlijk klimmen en gebruikte naast mijn voeten ook mijn handen om mezelf omhoog te trekken. Het pad bestond uit grote en kleine stenen, met boomwortels erdoor. Na 10 minuten vroeg ik me toch af waar ik aan begonnen was.

Na een uur en twintig minuten stond ik bij de boomgrens. Er stond nog een waarschuwingsbord dat als je dit al moeilijk vond, je beslist niet verder moest gaan. No way dat ik terug ging! Ik had mezelf omhoog moeten trekken aan boomstammen en scherpe rotsen! Naar beneden gaan zou een uitdaging zijn. Het pad ging verder als een route, wat betekent dat het uitdagend is en minder afgebakend. Nou! Ik moest gele paaltjes volgen, maar gelukkig zag je het pad nog heel goed. Ik hoopte dat het iets vlakker en dus makkelijker zou worden, maar al snel bleek dat het een uitdaging was tot aan de top. Het pad werd af en toe ook heel smal, met afgronden waar je toch wel diep naar beneden kon kijken. Ik kon alleen maar voorzichtig zijn en hopen dat ik niet uit zou glijden.

Hoe dichter ik bij de top kwam, hoe meer ik terug wilde gaan. Ik was nog steeds geen berggeit. Ik kon dit toch helemaal niet! Na elke moeilijke klim over een rots zei ik dat tegen mezelf, maar elke keer begon ik toch weer aan het volgende stuk. En zo kwam ik uiteindelijk toch bij Avalanche Peak, een stukje rots waar een paar mensen konden zitten om van het uitzicht te genieten op zo’n 1833 meter. Het weer was nog steeds uitstekend en het uitzicht fantastisch. Ik was nog steeds niet helemaal op mijn gemak, zo onstabiel op de top van een berg die uit rotsen en losse stukjes rots bestond, met beneden alleen maar scherpere rotsen. Maar natuurlijk ben je zelfs op de top van een berg niet alleen en kreeg ik gelijk een sms’je van mijn 2degrees of ik niet wilde opwaarderen.

Ik nam Scotts track terug naar beneden. Dit zou iets makkelijker en beter voor je knieën zijn, hoewel het wel iets langer was. Mijn knieën vonden dit nog steeds niet leuk. Ik was nog niet halverwege of mijn benen trilden als rietjes. Ik wou mijn hoofd leegmaken en dat lukte wel. Mijn enige gedachte was ‘ben ik er al?’. Ik strompelde naar beneden, uitglijdend over losse steentjes of zand. Uiteindelijk was ik na 5 uur en een kwartier beneden. Het was het waard. Dit is waarom ik in Nieuw Zeeland ben. Het avontuur, het uitzicht, de persoonlijke overwinningen. Arthur’s pass is vele malen mooier dan ik had kunnen bedenken. De volgende keer als iemand vraagt of ik een uitdagende wandeling wil doen zal ik me toch eens bedenken. Ach, wie houd ik voor de gek! Ik vloek en klaag mijn weg gewoon weer naar boven! Hoe het ook is, bergwandelen is een goed medicijn voor een gebroken hart, maar het laat je wel totaal verwoest achter.

Advertenties

One thought on “Gebroken hart of gewoon gebroken

  1. Hoi Andrea,

    Petje af dat je deze tocht gemaakt hebt.Heeft wel geweldige foto’s opgeleverd en je hebt geen tijd gehad om aan je gebroken hart te denken. Fijne feestdagen en een KNALLEND 2015

    Groetjes Karin, opa en oma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s