Op lunch bij de zandvliegen

Ineens gaf het fel oranje pijltje aan dat ik de rivier in moest. Nouja, het bos uit en richting rivier. Even sta ik om me heen te kijken. Er is een grote open ruimte tussen de bosrand en de rivier. Ik loop een stukje verder over de stenen in de rivierbedding. Het water ziet er zo lekker uit, maar is waarschijnlijk steenkoud. Dan splitst de rivier zich op en kan ik niet meer verder. Moet ik dan de rivier oversteken? Ik weet het niet meer. Als ik naar een opening in het bos loop, vind ik alleen een kampvuur. De oranje pijltjes zijn nergens te bekennen. Gelukkig heb ik het wandelboek meegenomen en dus lees ik de beschrijving nog eens door. Ik moet toch echt op zoek naar een brug, maar die is ook nergens te bekennen. “Wat is dit? Waar moet ik in hemelsnaam heen?” zeg ik hardop tegen niemand in het bijzonder, terwijl ik geïrriteerd nog eens terug loop. Dan komen er twee oudere wandelaars met volle bepakking uit het bos. Naast hun staat een fel oranje pijltje.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik wandel midden in het Lake Sumner Forest park en ben bijna bij de tweede hangbrug. Na de eerste liep ik door een open bos heen. De bomen stonden verspreid over een vlakte van lichtgroen mos dat over alles heen groeide. De zon kwam sporadisch tussen de bomen door. Het was aardig nat en het was dan ook maar goed dat er stenen en boomstammen over stroompjes en modderbaden geplaatst waren. Hierias het moeilijk voor te stellen dat het landschap erg droog is. Na de tweede brug wordt het bos dichter. Het pad gaat langzaam op en neer tussen de bomen. Ongeveer halverwege kom ik nog een echtpaar tegen. Ze waren net op weg terug. De wandeling was toch iets te zwaar voor de knieën. Ik zag alleen nog maar bos. Hoewel het echt heel mooi is, is het niet mijn favoriete soort wandeling.

Zelfs toen ik bij de Nina hut aankwam, die toch iets hoger lag, had ik door de bomen nog geen uitzicht. De hut was wel mooi, maar ik heb alleen even snel geluncht omdat de zandvliegen om me heen aan het bespreken waren wie welk stukje van mij mocht aanvallen. Er kwamen ook nog eens donkere wolken aanrollen en dus ging ik snel weer terug. Als het zou gaan regen zou de modder alleen maar dieper worden en de kleine stroompjes omgetoverd worden tot riviertjes. Al snel kwam ik weer bij de grote rivier, die er nog steeds uitnodigend uitzag. Ik had mijn bikini al aan en ging dus snel het water in. Koud, maar verfrissend. Ik heb alleen even wat water omhoog gespetterd want de zandvliegen stonden klaar voor de aanval. Tegen het einde van de wandeling zag ik het echtpaar weer.

Na een kort gesprek liep ik door naar de auto. Die avond parkeerd ik op de Marble Hill picnic area. Wat een schitterende plek! Er is een grote open plek tussen de bergen en de bossen en vlak langs de Maruia rivier. Het ligt precies op een alpine breuklijn en dus is er ook een speciale attractie. Er is een muur gebouwd, waarvan het grootste gedeelte ondergronds ligt, zodat ze kunnen zien wanneer de platen verschuiven. Sinds 1964 is er niets gebeurd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s