Dolle boel met die dolfijnen

De hele zomer lang ben ik al mensen aan het vertellen hoe geweldig Kaikoura wel niet is. En dat het de plek is om walvissen te spotten. Eindelijk mocht ik nu ook eens gaan. Ik had alles al een tijd geleden geboekt, maar nu was het zover. Het kwam alsmaar dichterbij en ik werd er steeds vrolijker van.

Toen ik in Kaikoura aankwam checkte ik in op de camping, waar ik veel te veel moest betalen. Ik geloof dat mijn verstand even uit stond, want ik had voor een stuk minder geld ook in een hostel in een bed kunnen slapen. Dus ik probeerde mezelf maar wijs te maken dat het fijn was om op de camping te staan want die had een zwembad met warme baden.

DSCN0218

Ik kon er sowieso niet in blijven hangen, want ik had andere plannen, namelijk zwemmen met de dolfijnen. Dit heb ik in Adelaide ook al een keer gedaan, maar ik hoorde zoveel goede verhalen over Kaikoura en van mensen die ik ook goed ken. En ach ja, ik voel me toch rijk, dus waarom niet? Toen ik aankwam waarschuwden ze voor een wilde zee en zeeziekte. ’s Ochtends waren er schijnbaar aardig wat mensen ziek geworden. Nouja, ik ben nog nooit zeeziek geweest dus het maakte me allemaal niet uit.

Misschien ben ik gewoon niet vaak genoeg op zee geweest. Misschien heb ik gewoon ongelofelijk veel geluk gehad. Of, misschien komt het ook wel door de antibiotica die ik nu heb. Na een paar uur op zee greep ook mijn hand naar een van de vele gekleurde emmers. Naast me zat een jongen die er een beetje groen uitzag. Aan de andere kant vraagt een meisje: “Kun je ook zeeziek worden als je in het water bent?” “Jazeker kan dat.” “Oh, ok, dan ben ik ook zeeziek.” zegt ze terwijl ze naar een emmer rijkt. Meer dan een derde van de groep voelt zich niet goed.

Aan het einde zegt de gids: “Nou, ik hoop dat jullie de dolfijnen gaan herinneren en niet de emmers.” Ik weet niet hoeveel emmers zeeziekte er overboord zijn gegooid, maar sommige mensen zagen er echt ongelukkig uit. Je komt dan op een punt waar het niet meer uitmaakt dat je moet kotsen en er 15 anderen om je heen zitten. De tocht was zo mooi, zelfs met zeeziekte, en ik kon zelfs ook van de golven genieten na een tijdje. De dolfijnen ga ik sowieso nooit meer vergeten.

De boot bracht ons ongeveer een half uurtje van de haven vandaan. Toen zagen we de walvisvliegtuigen boven het water cirkelen. Daar moest wel iets te zien zijn! We moesten ons snel klaarmaken voor het zwemmen. Daar stonden we dan, achterop de boot. Toen de toeter ging, gingen we zo snel mogelijk het water in. Ik begon als een gek te zwemmen, alsof er een haai achter me aan zat. Meteen zag ik verschillende dolfijnen om me heen. Eerst was het een beetje eng, aangezien ze toch wel dichtbij kwamen en zo snel zwemmen, maar al snel stond ik stijf van de adrenaline. Ik bleef maar zwemmen, maakte rondjes en geluiden om de dolfijnen geïnteresseerd te houden. De dolfijnen zijn namelijk wild en zodra ze je niet meer interessant vinden keren ze je sneller de rug toe dan de jury bij ‘The Voice’.

Er zwommen wel 100 dolfijnen. Ze sprongen uit het water, maakte salto’s, en doken dan recht voor je neus er weer in. Er waren ook wel momenten dat je ze even niet zag, maar als ze dan weer langs zoefden was het echt magisch. Je zwemt niet alleen tussen hen, maar ze reageren ook echt op je. Het leek wel alsof ze naar ons keken zoals wij naar hen keken. Gelukkig hebben ze een goede coördinatie onder water.

Na ronde één was ik echt afgepeigerd. En na een paar minuten mochten we alweer het water in. Ik besloot om maar iets minder energiek te zijn. Helaas was dit de ronde waarin ik ineens licht in mijn hoofd werd. Ik ben dus niet meer meegegaan met ronde drie, die toch iets minder lang duurde. Ik probeerde nog wat foto’s te maken, maar het draaierige gevoel won. Na twee emmers te hebben geknuffeld voelde ik me weer een beetje beter. We zagen nog een aantal albatrossen en wat andere vogels die superdicht over de golven zweefden.

Wat was dit weer een ongelofelijke ervaring! Ik blijf ook steeds maar naar de foto’s en videos kijken. Hoeveel het kostte ben ik allang weer vergeten. Het maakt ook niet uit. Dit moet je gewoon meemaken. Mijn vorige zwem in Adelaide was er gewoon niets bij!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s