Wederom de zee op

Vanaf de camping hoorde ik de zee al. Ik was vroeg opgestaan, aangezien ik me om kwart over zeven moest melden bij de whalewatch. Uiteindelijk had ik best nog een beetje langer kunnen slapen, want ze hadden een half uur gepland om mensen te ontvangen. Maargoed, ik heb wel mooi de zonsopgang over de zee meegepikt. Ik hoorde de zee al en dacht aan de dag van te voren. Zouden er weer zo’n hoge golven zijn?

En bij het inchecken werd er inderdaad gezegd dat de zee aardig ruig was. Eerst werd er een informatiefilmpje getoond en daarna bracht de bus ons weer naar de haven. We moesten een heel stuk varen vanuit de haven aangezien de potvissen zich in diepe wateren bevinden. Gelukkig ligt Kaikoura op een speciale plek, waar het water vlakbij de kust ineens heel diep wordt. Potvissen duiken wel meer dan 1000 meter diep om hun eten, voornamelijk inktvissen, te vangen.

Een half uur voor ons was er al een boot vertrokken en die hadden al een walvis gevonden. Wij kwamen nog net op tijd aan om het dier te zien duiken. We zag dus nog net een vin in het water verdwijnen. Daarna gingen we op zoek naar anderen. Helaas was de walvis die we gezien hadden de grote baas van de streek. Hij komt regelmatig op bezoek en houdt niet echt van de andere potvissen. Anderen zwemmen meestal binnen twee uur weg. En ook nu waren ze nergens te bekennen.

IMG_1700

Gelukkig hebben potvissen een aardig ritme. Het bedrijf dat ons op het water had gebracht wist heel goed hoe ze de baas weer moesten vinden. We voeren snel terug naar de plek waar we hem eerder gezien hadden omdat het voor hem weer bijna tijd was om naar boven te komen. Niet veel later zagen we inderdaad een straal water omhoog spuiten. In spanning wachtten we af of er nog een kwam. Jawel hoor. De boot bracht ons snel wat dichterbij.

Daar lag hij dan in het water. Hij gaf er niks om dat er twee boten om hem heen lagen. De potvis is ongeveer zo groot als de boot, tussen de 15 en 20 meter, maar weegt ongeveer drie keer zoveel. Als hij aan de oppervlakte is, is hij zich eigenlijk alleen maar klaar aan het maken voor zijn volgende duik. Toen hij weer klaar was voor zijn duik ging het heel snel. Je zag zijn rug eerst krommen, met een bult die boven het water uit stak. Daarna gaf hij ons een mooie show van zijn massale staartvin, die recht de lucht in ging. En toen was hij weer weg, op jacht naar een lekker stukje inktvis.

Je zag de potvis dus eigenlijk maar heel kort, maar het is wel heel indrukwekkend om zo’n enorm beest te zien. We gingen ook nog even bij de dolfijnen kijken, die als afscheid een stukje met ons mee zwommen. Even dacht ik dat ik misselijk werd, maar gelukkig ging het weer over. Sommige andere mensen hadden niet zoveel geluk.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s