Messen voor gevorderden

Het was een beetje onwennig om binnen te komen bij Steven en Robyn. Ik reed een lange oprit door boerenland op en kwam toen eigenlijk gewoon in de achtertuin aan. Een beetje onzeker liep ik verder. Robyn kwam zich meteen aan me voorstellen. Ik kreeg een oud overhemd aan, handschoenen en een veiligheidsbril. In no time werd ons uitgelegd waar we mee begonnen. Ik kreeg als laatste een aambeeld, dus had al gezien wat de bedoeling was. Ik had een groot stuk staal op een stokje dat ik in het vuur stak. Tone het oranje gloeide haalde ik het eruit en begon als een malle te slaan. Waarom we dat deden kreeg ik pas later te horen. De staal op zich is helemaal niet sterk. We moesten het versterken met koolstof en vandaar dat we allemaal moesten hameren.

DSCN0461

Ik stak hem drie keer in het vuur. Na de vierde keer hielp Steve een beetje mee. Er moest een soort bocht in komen voor het handvat. Nog één keer het vuur in om hem daarna af te laten koelen in een bak water met een groot gesis. Toen het afgekoeld was begonnen we met slijpen. Het mes was zwart en dat probeerden we er in het middenstuk af te schuren. Bij mij bleven er een paar zwarte puntjes over. Schijnbaar ontstaan die door het hete vuur. “Je zult een paar puntjes hebben, maar ook het scherpste mes.” Steve leek meteen al onder de indruk. Er was nu al te zien dat iedereen een andere vorm aan het creëren was.

Toen het midden ‘schoon’ was, plakten we bronzen stukjes op het mes, boorden er gaatjes door en staken er pinnen in. Daarna zaagden we handvaten uit oude stukken Rimu hout die volgens Steven gerecycled waren uit het gekkenhuis van Hokitika. Dus, als de douane iets zou vragen… Ook door het hout gingen gaatjes en pinnetjes. Daarna slepen we het hout zodat het ongeveer gelijk was met het staal. Het hout werd geslepen met verschillende soorten schuurpapier. Net voor de lunch smeerden we nog een of ander chemisch dichtmiddel in de voegen. Terwijl wij aten zorgde Steve dat al onze messen geslepen waren van de zijkant.

DSCN0472

We gingen nog even op een korte wandeling met de pony’s en kwamen uit bij een reuze schommel. Er hing een groot touw aan. Met z’n allen trokken we de schommelaar omhoog. Dat ging nog best wel hard. Ook konden we nog even proberen met bijlen en sterren te gooien. Na de pauze moesten de messen gevormd worden. Mijn vorm was al bijna goed, maar ik wilde er nog een klein accent op leggen. Eerste tekenden we de vorm en daarna slepen we het. De vonken vlogen er weer vanaf. Daarna moesten we drie keer slijpen, met verschillen schuurpapier. Het was belangrijk dat je bepaalde stukken, zoals het uiteinde, niet raakte.

Steve deed de finish voor ons zodat we daarna konden polijsten. Ook het hout werd nog ingesmeerd om er een mooier kleurtje van te maken. Als laatste stap maakte Steve de messen voor ons scherp. Hij had een beetje aparte humor. Van nog wel grappig: “Als je je mes dan in de rechtbank moet laten zien, wil je niet dat het maar zo’n stompje is”. Tot aan een beetje too much: When you stab some homeless guy…” Laten we hem maar een karakter noemen. Hoe het ook zij, ik heb nu een supercool mes en dat is het mooiste souvenir dat ik uit Nieuw Zeeland mee kan nemen.

DSCN0480

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s