Een laatste dag in Italië

Na een soort van uitgeslapen te hebben checkte ik mijn emails. Ik had nieuws van Canada! Er is een plekje vrij in het working holiday programma. Meteen stormde ik naar mijn tas en vond mijn creditcard. Natuurlijk moest ik eerst betalen en ook nog mijn paspoort en CV inleveren. Nu is het weer afwachten. Als dit wordt goedgekeurd dan moet ik waarschijnlijk nog wat meer papieren inleveren en dan kan ik misschien alsnog naar Canada komende winter! Exciting!

We hadden een ontbijtje in het café naast het hotel. De service was ontzettend langzaam en de vrouw bij de koffiemachine leek uiterst gestrest. Ontbijt in Italië is toch een beetje vreemd. Ze eten namelijk vooral zoet; cake, croissants, jams, koekjes, alles wat niet goed voor je is. Een deel van de groep wilde graag naar Murano, het Venetiaanse eiland waar ze glas blazen. We namen iedereen mee naar de busboot.

Er was een stationnetje op een vlot dat volgepropt stond met mensen die geen idee hadden hoe het werkte. Er waren verschillende boten die twee richtingen op gingen. Bij elke boot drongen mensen naar voren om te vragen waar de boot nou precies heen ging. Onze boot was al aardig vol toen hij aankwam en dus pasten we er niet op. We kwamen er al snel achter dat we onze plek moesten opeisen. Op de tweede boot, een half uur later, paste ongeveer drie mensen. Na een dik uur wachten hadden we het wel gehad. We zorgden er dus voor dat we allemaal op de derde boot pasten. Een eerlijk systeem is er niet, dus dat was duwen en trekken.

Aangekomen op Murano zagen we dat er een rij van een uur was voor de 10 minuten durende demonstratie glasblazen. We hadden al zolang gewacht dat dit er ook nog wel bij kon. Het was wel de moeite waard trouwens. In 10 minuten maakte de glasblazer een vaas en een klein paardje. Indrukwekkend. Als je in een grote groep in zo’n hokte gepropt wordt en er tegen je gezegd wordt om op te schieten terwijl je fooi probeert te geven, gaat de charme er wel een beetje vanaf.

Samen lunchen was onmogelijk in een groep, dus picknickten we aan het water, ook niet verkeerd. Dit was de laatste dag in Italië. Die nacht namen we de trein naar Wenen. Dag Italië, tot de volgende keer!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s