Vaticaanstad

Het was de afscheidsdag. De meeste mensen uit de groep waren alweer naar huis gegaan en ik bleef over met twee van de jongens. Ik had een dagje extra in Rome en dus sleepte ik de jongens mee naar Vaticaanstad.

Ik was al eerder geweest maar de rij om de kerk binnen te komen was me altijd te lang. Ook dit keer was het lang, maar ik had me voorgenomen om door te zetten. Toen we aan kwamen lopen kwamen er meteen verkopers naar ons toe: “Je hoeft niet in de rij te wachten. Koop onze kaarten. Je kunt overal zo naar binnen.” Dat geldt misschien voor de museums, maar voor de Sint Pieter moet je gewoon wachten. Entree is gratis, maar daar moet je dan wel wat voor doen.

Gelukkig ging het allemaal supersnel en begonnen te kletsen met de Zweedse man achter ons. Binnen een uur waren op de heilige grond, hoewel de metaaldetector mijn BH niet leuk vond en ik een sjaal om mijn knieën moest binden. The katholieke kledingvoorschriften worden streng gehandhaafd. Je moet alles bedekken om dan vervolgens in de kerk naar naakte standbeelden en halfnaakte schilderijen te kunnen kijken.

De kathedraal zelf is erg indrukwekkend end goed beveiligd met de Zwitserse garde en tientallen mensen in zwarte pakken. Ik ben misschien officieel religieus, maar daar is weinig van de merken. Ik kijk om me heen en zie selfie sticks rondzwaaien in alle richtingen. Ik zie cameras flitsen. Mensen praten. Ik geloof dat ik niet de enige ben die hier niet komt om te bidden. Het is gewoon een toeristenattractie zoals de Eifeltoren en Disneyland. De rijkdom van de kerk is overduidelijk, hoewel ik als leek niet echt weet waar ik naar kijk.

Je kunt ook naar de crypten, waar je veel van de vorige pausen kunt vinden. Crypten zijn altijd een beetje vreemd, maar hier leek het voornamelijk steriel. Er stonden kleine bordjes bij de kisten die vertelde over de paus. Voordat we het wisten waren we er al doorheen. Sommige pausen blijken dan ook gewoon in de kerk te liggen. Toen ik weer boven kwam was mijn sjaal ineens niet meer voldoende en werd ik de kerk uit geschopt.

Er was echter nog één ding dat ik wilde doen: de toren in klimmen en op het hoogste punt in het Vaticaan komen. Voor een paar euro kun je meer dan 500 treden op en net dat beetje dichter bij god komen. En dus begonnen we aan de klim. Het was ok in het beging, maar hoe dichterbij we kwamen, hoe smaller de gangetjes werden. Op gegeven moment moest je zelfs naar de zijkant hangen terwijl je de trap op klom. Natuurlijk begonnen daar dan ineens mensen stil te staan. Ik had het niet meer!

Ik kwam weer over mijn claustrofobie heen en genoot van de frisse lucht aan de top. Dat, en de glimlach van de jongens deed wonderen. Natuurlijk was het een hete dag en dus moest ik eerst even gewoon staan, de zweetpareltjes naar beneden rollend. Het uitzicht was geweldig! We konden in de tuin van de paus kijken en zagen geweldige vergezichten over Rome. Wat een fantastische dag! Het licht heb ik niet gezien, dus dat zal ook wel niet meer gebeuren, maar ik paste precies tussen alle andere toeristen. Het was het wachten waard!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s