De wonderen van het water

Zal ik het doen? Is het het waard? Het orkaseizoen is eigenlijk voorbij. Toch hoorde ik van een meisje dat ze een week geleden nog killer whales gezien had. Uiteindelijk besloot ik dus dat ik toch nog op walvisjacht wilde. Helaas waren er nog niet genoeg mensen om de tocht door te laten gaan gisteren, en zelfs vanmorgen ging het nog niet door. De boottocht werd naar een paar uur later verzet en ineens werd ik gebeld dat er toch genoeg aanmeldingen waren.

Om één uur trok ik dus een dik oranje pak aan. Het deed me denken aan een sumoworstelaar, maar het is dan ook tevens je zwemvest. Met tien man klommen we in de zodiac om ons avontuur te beginnen. Gids en kapitein Mick legde nog wel even uit dat we toch echt met de natuur te maken hadden. We konden niet voorspellen wat we zouden zien en waar we het zouden zien en moesten dus open staan voor alles wat er kon gebeuren.

We voeren de haven uit en gingen op supersnelheid over het water. We voeren helemaal Amerikaanse wateren in naar de San Juan eilanden. Het nadeel aan het laagseizoen is dat wij de enige boot vanuit Victoria waren en er dus weinig berichten binnen kwamen over waar walvissen gezien waren. Maar via de portofoon kreeg Mick toch wel wat informatie. We hadden een lange tocht voor de boeg. Ineens zet Mick de vaart erin. We kletteren over het water, de boot knalt neer over de golven. Dan zie ik de fontein die een walvis de lucht in spuit. Helaas. We zijn net te laat. Deze bultrugwalvis is alweer ondergedoken.

Als we weer doorvaren scan ik de horizon voor meer water, maar ik zie alleen maar zee die steeds ruiger wordt. De adrenaline bouwt zich op in mijn lichaam, maar na een hele tijd varen begin ik de hoop op te geven. Mick kreeg door dat de orka’s zich aan de andere kant van het eiland bevinden en naar het noorden zwemmen. Hij besluit echter naar het zuiden te gaan omdat we het anders nooit halen. Na nog een heel stuk langs het eiland af te hebben gevaren, zien we ineens een paar boten liggen.

Mick pakt z’n verrekijker erbij. “Het zijn boten van de onderzoekers.” Al snel zit hij op de portofoon met de heren te praten. Er zijn orka’s gespot. De mannen op de boten maken foto’s en identificeren ze. Als ze weer boven komen, varen we snel naar ze toe. We moeten de motor uitzetten en laten de natuur zijn gang gaan. Even zwemmen de orka’s naar ons toe. Wat een prachtige beesten! Ze glijden rustig door het wilde water.

Als ze weer onder water gaan, varen we naar één van de weinige plekken hier in de buurt waar we zeeleeuwen kunnen vinden. Dikke beesten liggen op een rots. Zij aan de rechterkant, de vogels aan de linkerkant. Ze grommen en kramen allerlei andere kreten uit. Af en toe glijdt er een het water in en zelfs als we weer weg varen vermaken ze ons in het water. Maar er wachten een paar orka’s op ons.

We scheren weer over het water en hebben ze zo gevonden. Het is een beetje lastig om ze te vinden aangezien het water niet bepaald kalm is. Eerste zie je water spuiten en dan een zwarte vin. Dan komt er langzaam een lichaam tevoorschijn dat door het water heen glijdt. De vier orka’s liggen een beetje verspreid in het water en elke keer als ze ondergaan is het maar weer afwachten waar ze boven zullen komen.

Na een tijdje rondom de walvissen te hebben gedreven is het weer tijd om naar huis te gaan. We zeggen gedag en varen naar Victoria. Het water spat in onze gezichten en af en toe krijgen we echt een douche zeewater over ons heen. Het maakt niets uit. Ik heb orka’s gezien. En dan… “Jongens, zien jullie dat? Daar! Op de rots! Het is een kustwolf! Die zie je echt bijna nooit!” Deze wolf is de enige die op het eiland woont. Onderzoekers denken dat hij door de zee naar het eiland gezwommen is. Het is de kers op de taart.

In Victoria moet ik me wel even opwarmen. Op zich was het niet echt koud. Het pak deed zijn werk goed. Maar mijn voeten waren kleddernat. Ik had geen last van koude tenen totdat we weer op het vaste land waren. Ik was afgeleid natuurlijk. De orka’s die we gezien hebben zitten het hele jaar ergens tussen California en Alaska. Ze gaan waar het eten is. Deze eten zeehonden en dergelijken, maar er zijn er ook die alleen vis eten. We hebben zoveel geluk gehad! Wat een fantastische beleving!

Advertenties

One thought on “De wonderen van het water

  1. Wow, wat mooi, super om je foto’s te zien, je verhaal te lezen, alsof je er even bij bent! Veel geluk in alles wat er op je pad mag komen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s