En zo is het maart

De tijd vliegt hier voorbij. Ik zit een beetje in mijn eigen bubbel. In de drie maanden dat ik nu in Whistler ben, ben ik eigenlijk niet weg geweest. De weken razen voorbij. Een dag in de skischool gaat meestal zo snel, zeker nu al mijn klassen de berg op gaan. Hoewel het af en toe wel uitdagend is, is het ook zo leuk om met de kinderen te skiën.

Ik weet nog dat ik begon en me afvroeg waar ik in hemelsnaam aan begonnen was. Tijdens de training werd ik al moe van een paar uur in ‘pizza’ skiën en hoe zou dat dan de hele dag moeten? De pistes hier zijn wel zo lang! En dan de plekken onthouden waar je veilig kan stoppen. Hoe kan je nou een groep met vijf driejarigen zo’n grote berg mee opnemen?

Inmiddels skiën al mijn groepjes al een tijdje op de berg en is het meestal super leuk werken. Op maandag en woensdag komen de vierjarigen. Deze kinderen hebben zo’n lol in het skiën. Ze krijgen steeds meer vertrouwen en zijn zo hard vooruit gegaan. We skiën zowel groene als blauwe pistes en ze vinden het leuk om over kleine obstakels en hobbels te skiën.

We hebben tijdens de winter bijna geen zon gezien, totdat we vorige week ineens een week vol strakblauwe hemels kregen. Ik ben eindelijk weer een beetje van de bleke gezicht af. Gelukkig is het weer alweer omgedraaid en hebben we deze week al bijna een halve meter sneeuw gekregen. Elke ochtend ga ik naar training. We werken dan aan ons eigen skiën, maar wanneer er verse sneeuw ligt is het ook voor een groot deel lekker genieten.

Al het trainen is tot zover zeker de moeite waard geweest. Meerdere mensen hebben gezien dat mijn skiën verbeterd is, en ik ben een stuk minder zenuwachtig als iemand me meeneemt buiten de pistes. Dan sta je ineens aan het randje van de afgrond, of zo voelt dat dan, en moet je erop vertrouwen dat je om alle moguls en bomen heen kunt. Maar de trainers kennen me inmiddels wel een beetje. Als we iets spannends doen kijken ze even naar me en zeggen ze: “Het is echt niet zo hoog hoor. Het is maar een kleine drop naar beneden.”

Buiten de sneeuw lijkt het ook voor mij een goede week te zijn. Ik heb maarliefst twee prijzen gewonnen. Een nieuwe skibril met twee verschillende lenzen omdat ik in februari de meeste ochtendtrainingen gedaan heb, en een cadeaukaart van $50! Elke keer als iemand ziet dat je goed bezig bent gaat er een kaartje in een ton en elke maand wordt er een loting gedaan. Die had ik dus ook gewonnen.

En wat is er verder nog voor nieuws? Ik heb besloten om te proberen ook in de zomer hier in Whistler te werken. Dan hoef ik me tenminste niet druk te maken om mijn verzameling skispullen. Als ik wil reizen kan dat ook vanuit hier. En dat doe ik dan ook. Net na mijn verjaardag in april ga ik naar Cuba! Ik ben druk bezig met Spaans leren en ben reisfilmpjes en verslagen op aan het zoeken. Er is alleen zoveel te zien! Ik heb nog maar zeven weken om te werken en dan zit het er alweer op!

Advertenties

2 thoughts on “En zo is het maart

  1. Leuk om weer iets te horen over hoe alles gaat en je de dingen beleeft! Ook bijzonder, mooi avontuurlijk. Wens je hartverwarmende momenten in en om de sneeuwlandschappen, vooral dicht bij jezelf blijven en de sleutel vinden van wat je zoekt en nodig hebt! Mooie reis naar Cuba, genieten van dat mooie contrast, leven in het nu en per dag ontdekken wat het nu en de toekomst je brengen zal. Liefs van ons, we denken aan je en genieten van je verhalen en de mooie foto’s!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s