Cuba: ontdekken in het rode zand

Je kunt het dorp Vinales op verschillende manier ontdekken. Het dorp zelf is klein, maar eromheen ligt een hoop natuurschoon. Op de eerste volle dag besloot ik met twee anderen te gaan wandelen. We hadden gehoord dat dat alleen met gids kon, maar gingen er toch zelf op uit en dat bleek geen probleem te zijn. Over een boerenweggetje liepen we langzaam het dorp uit en het nationale park in. Het was snikheet.

We liepen langs een paar cowboys de tabaksvelden in en vonden al snel een bord dat naar een grot wees. De ‘cueva de la vaca’ was op iemands land en de vriendelijke boer kwam ons meteen begroeten. We mochten wel in zijn hut kijken waar hij tabak droogde en hij had ook een stalletje waar hij dingen verkocht. Daarna liepen we door naar de grot. Het was meer een soort tunnel met een spectaculair uitzicht op het einde. Je keek uit over de velden en diezelfde velden gingen we ontdekken.

DSCN4019

Al snel kwamen we werkende boeren tegen. Ze leken het niet erg te vinden om hun werk even neer te leggen om een hek voor ons open te doen of te groeten. Het tempo in Cuba leek niet zo hoog te liggen en wat wil je ook met deze temperatuur. Eigenlijk hadden we geen idee waar we naartoe liepen, maar we wilden om een van de Mogotes, of bergen, heen lopen. Toen we een boer tegen kwamen die ons raar aankeek kwamen we erachter dat we op een doodlopende zandweg waren. Dat kwam wel vaker voor. Dan stonden we ineens voor een huis, of begonnen er honden te blaffen, of kwam er ineens een varken aangerend.

IMG_3430

Gelukkig kwamen we af en toe locals tegen die ons de weg wezen.  Zo vonden we toch de weg naar de schildering ‘mural de la prehistoria’. Dit heeft absoluut niets te maken met prehistorische tekeningen, maar is gewoon een stukje lelijke graffiti. Hier laten ze dan mensen voor betalen, maar aangezien wij via het platteland gewandeld kwamen hebben we dat mooi omzeild. We waren weer bij de verharde weg beland en moesten die volgen tot aan het dorp. Toen we ergens wat zaten te drinken kwam er een man met paard en wagen aan. Hij wilde ons wel meenemen voor een paar CUC. Hij nam ook nog even een biertje en daarna gingen we op weg, balancerend op de wagen die maar twee wielen had.

DSCN4022

De volgende dag zochten we een andere manier om het landschap te verkennen en op de een of andere manier belandde ik op een paard. Dat gaat hier allemaal heel makkelijk. Je loopt naar de cowboys toe en vraagt om een tour. Voor $15 nemen ze je drie uur lang door het landschap. Met zijn drieën en een gids met hond gingen we op pad. Ik werd meteen op het grootste paard gezet. Toch wel hoog hoor. Zonder stuurinstructies gingen we op weg. Gelukkig had Nathan wel stuurinstructies gekregen dus die kon hij even aan me doorgeven.

13119026_10153628401771884_4504316079415657338_n

Mijn paard had toch wel een eigen willetje. Volgens mij was er wat concurrentie tussen de paarden onderling. Zodra één van hen probeerde de andere in te halen, stapten ze wild op zij op het andere paard te blokkeren. En natuurlijk hobbelden wij alle kanten op. Mijn paard vond het ook leuk om de smalle paadjes met steile hellingen te nemen in plaats van gewoon rechtdoor te gaan. En ik maar aan de teugels trekken. Doodeng! We gingen ook veel sneller dan alle andere tours. We gingen vliegensvlug langs grote groepen af. Het duurde even, maar na een uurtje zat ik redelijk comfortabel in het zadel.

DSCN4044

We stopten verderop in de vallei. Daar was een tabakshut waar een man ons in het Spaans alles over tabak vertelde. Dat was echt heel interessant en tot mijn grote verbazing snapte ik de grote lijnen goed. In Cuba kan natuurlijk niets zonder een cocktail, dus werden de mojito’s hier om 11 uur ’s ochtends al geschoten met een flinke scheut rum. “Tja”, zegt één van de andere cowboys tegen me, “Rum is de benzine van de Cubaanse jongens.” We stopten ook nog bij een cafétje waar een bandje aan het spelen was. We waren nog steeds in the middle of nowhere, op een terrasje bij een hut, waar we een verfrissend drankje namen.

DSCN4034

Ik weet niet of ik ooit weer een paard op klim, maar het was een hilarische ervaring. Ik kan mijn cowboy Daniel nog steeds horen “Caramelooooo!!!” Dat was de naam van mijn paard. Hij luisterde tenminste (meestal) wel. “Gracias cavallo!”, dankjewel paard, dat was me het ritje wel. Die avond hebben we ontzettend lekker gegeten in onze casa. Er stond veel te veel eten voor ons klaar. Vinales was echt een fantastische plek om het Cuba avontuur te beginnen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s