Ziek in Myanmar, een hele ervaring

Ik heb net een driedaagse trekking door het platteland van Myanmar achter de rug. Op de derde dag van mijn trekking voelde ik me helemaal niet goed. ’s Nachts had ik al het idee dat ik koorts had en ’s ochtends ging het niet echt lekker. Op een paar lepels rijst begon ik toch maar te lopen. We moesten nog zo’n 4,5 uur lopen en ik wou het echt graag afmaken. Uiteindelijk is dat ook gelukt, maar toen ik bij het eindpunt aankwam en in het restaurant voor de lunch zat, ging het helemaal mis. Mijn lichaam wist dat het niet meer door hoefde en gooide er dus alles uit. Reizen is niet alleen maar mooie dingen zien en meemaken. Daar zat ik dan, midden in een restaurant, helemaal onder het dinner van gisterenavond. Gelukkig had ik een fantastische groep en hebben ze me super geholpen om heelhuids aan te komen in Nyaungshwe. We moesten toen namelijk ook nog ruim een uur met de boot om in het dorp te komen. ’s Avonds kon ik nog niet veel eten en hoewel ik lekker geslapen had, ging het vanmorgen toch nog niet zo goed.

Vanmorgen ging ik dus toch maar naar de dokter. Ik voelde me een stuk beter, maar nog niet fit. Wat een drama zeg. De eerste dokter kon ik niet vinden. Na drie keer op en neer lopen, en een aantal keer vragen, zag ik eindelijk het kleine paarse gebouwtje. Het zat helemaal op slot en achter een hekwerk. Dat had ik ook echt niet als dokter herkent. Ik liep weer terug naar het hostel en ze gaven me een ander adres. Weer liep ik dezelfde richting uit, alleen dan iets verder. Het zag er ook hartstikke dicht uit, maar toch liep ik even om het gebouw heen. Er was een deurtje waar een meisje zat. Maar helaas, de dokter kwam pas om vier uur. Ik was het helemaal zat.

Weer stond ik in het hostel. Gelukkig nam een man me wel even mee op de scooter. Hij reed ook weer langs dezelfde dokters en zette me uiteindelijk af bij een klein hokje aan de grote straat. Vanaf de straat zag je wat bankjes voor een gordijntje staan. Ik ging een beetje twijfelend naar binnen en roepte ‘hallo?’. Er zat nog een andere patiënt achter het gordijntje. Even later was ik aan de beurt. Ik mocht gaan zitten op een bed en vertelde wat er aan de hand was. Ik had geen idee of de dokter het verstond, want tot nu toe had hij alleen maar gebaren gemaakt. Uiteindelijk bleek hij best goed Engels te spreken, maar was hij een man van weinig woorden. Hij zat op zijn stoel, keek recht vooruit, en peinsde wat. Hij deed nog even onderzoek en besloot toen dat het buikgriep was. Toen liep hij naar zijn kast. Er zaten geen deuren voor en er lagen honderden doosjes met pillen in. Hij trok er een paar uit en gaf me uiteindelijk wat gele pillen die ik twee keer per dag moet nemen en wat ORS. 3000 kyat, oftewel 2,10 euro. Tja, ik ben naar de dokter geweest… Laten we hopen dat het gewoon weer over gaat.

Het was wel ontzettend mooi op de wandeltocht hoor.

 

Advertenties

One thought on “Ziek in Myanmar, een hele ervaring

  1. Hoi Dre,

    Wat vervelend te lezen dat je ziek bent. Gaat het inmiddels al wat beter? In nederland heerst de griep ook behoorlijk… toeval?

    Beterschap!
    Marianne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s