Tropischer kan haast niet

Om 7 uur werd ik opgehaald door de minibus. Die racete met een rotvaart naar de haven. Ik zat op een enorme ferry naar Koh Phi Phi. Meteen werd ik gelabeld met een rode sticker. Sommige mensen gingen nog door naar Koh Lanta of waren op een dagtrip en hadden dus een andere kleur. We stopten nog even in Maya Bay voor wat foto’s vanaf de boot. De hele baai lag al vol met boten. Mijn hostel lag gelukkig niet ver van de pier waar we aankwamen. Het centrum of de village is namelijk echt een doolhof. Er lopen smalle straatjes met aan weerszijden een overvloed van winkeltjes, tour bureaus, barretjes en guest houses. Mijn hostel is niet geweldig. Maar op Phi Phi is alles duur en vallen veel hostels tegen, dus ik doe het er maar mee. Het is eigenlijk meer een ruimte van twee verdiepingen die is vol gezet met bedden. Inchecken moet je in het restaurant ernaast.

Niet verkeerd, long beach

Niet verkeerd, long beach

Even later loop ik naar long beach, dat iets verder op het eiland ligt en te bereiken is via een junglepad. Dat betekent wel dat ik door alle resorts heen moet lopen. Overal staan schattige bungalows met hangmatten. Had ik er maar één. Ondertussen loop ik nog langs een paar idyllische strandjes en dan bereik ik long beach. Het water is veel helderder en minder vervuild dan in de village. Hier zitten de families en romantische stelletjes. Waar ik zit zitten overal proppers en kom je voor de party. De gemixte drankjes worden hier in emmers verkocht. Krijg je er wel meteen twee rietjes bij zodat je kunt delen. Dus ’s avonds sta je in de bar drinkspelletjes te spelen en kun je dansen op het strand. Voor het entertainment staan er wat mannen met brandende poi te zwaaien. Dan kun je je weg naar huis zoeken door het doolhof.

Loving the buckets

Loving the buckets

De volgende dag kun je met je brakke kop de tocht naar het Phi Phi viewpoint maken. Het start met een serie trappen en dan begrijp je meteen waarom men aanraad het voor 10 uur ’s ochtends te doen. Ik kwam bovenaan en het zweet rolde van mijn voorhoofd. Het uitzicht was wel fantastisch en dit was nog maar deel 1. Klom je nog verder dan kreeg je nog beter zicht. Wat niet iedereen door had, was dat je nog verder kon klimmen naar uitzicht 3. Dat pad was dan iets ruiger, maar bovenaan was een houten platform met huisje waar je je in de schaduw over het zicht kon verwonderen.

Het is even klimmen, maar dan heb je ook wat

Het is even klimmen, maar dan heb je ook wat

Heel iets anders om op Koh Phi Phi te doen is een boottochtje naar Maya Bay. Maya Bay is een mooie baai, maar heeft zijn roem toch vooral te danken aan de film ‘The Beach’. Voordat Leonardo di Caprio op dat strand neerplofte was het er waarschijnlijk echt nog een paradijsje. Nu is het vooral een spektakel voor halfnaakte toeristen, die struikelend over de stenen, het water inlopen en poseren. Mijn boot doet naast Maya Bay nog andere plekken aan, en hoewel Maya Bay mooi is, ben ik blij dat ik ook de andere plekken heb mogen zien. Het is namelijk veel minder druk in sommige van de andere baaien waar we even voor anker gaan.

Maya Bay

Maya Bay

Ik heb gekozen voor een kleine longtailboot met een kleine groep. In mijn boot zitten nog zes anderen en in een tweede boot zit een gezin van vier. Onze gids laat ons graag alle mooie uitzichtpunten zien en begint al ver van te voren te roepen dat we onze cameras klaar moeten hebben. Hij maakt zelf ook nog maar wat foto’s, mochten we het moment dan toch gemist hebben. Een ander deel van de tour bestaat uit snorkelen. Inmiddels heb ik al door dat in en uit de boot komen niet echt charmant gedaan kan worden. Ik plons/val het water in. Er zwemmen veel vissen en op de eerste plek zien we zelfs een hele hoop schattige zwartpunthaaibaby’s. Op de tweede plek zie ik een aantal zeepaardjes.

Zeepaardje in het water

Zeepaardje in het water

Als allerlaatste stoppen we nog even op Monkey beach. Deze heet dus zo omdat er apen op het strand lopen. Ook hier zijn er veel meer toeristen dan apen en een aantal van hun vindt het gewoon kunnen om die apen dan ook maar te voeren. Er wordt werkelijk alles gedaan om een selfie te krijgen en de apen zouden de mensen zowaar kunnen vlooien. Ik heb geen zin in hondsdolheid en blijf van een afstandje kijken, misschien nog wel meer naar de mensen dan naar de apen. En dan is het tijd om weer terug te gaan. We racen over het water terwijl er liters water in ons gezicht spatten. De longtailboot is misschien niet heel luxueus, maar het is wel een authentiek vervoersmiddel. “Het kan wel hard als een speedboat”, zegt onze gids, “maar de longtailboot is bedoeld om rustig, relaxt te varen.” Hij maakt de beweging van de golven met zijn hand. Dan is het tijd om afscheid te nemen.

Monkey beach, met de aapjes

Monkey beach, met de aapjes

Voor mij is het ook meteen afscheid van Koh Phi Phi. Ik kan me voorstellen dat je hier een ontzettend leuke vakantie kunt hebben. Je kunt voor een schijntje eten en in een leuke bungalow in je hangmat je boekje lezen. Af en toe pak je dan een veel te duur boottochtje of kun je duiken, snorkelen of kanoën. Als je uit wilt of souvenirtjes zoekt ga je naar de village. Maar om nou in die village te verblijven. Mijn hostel zat niet direct in de feeststraat, maar Koh Phi Phi zal bij mij bijblijven als het eiland waar ik niet heb geslapen, zelfs niet toen ik het wilde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s