Mijn aankomst in het mooie Myanmar

Mijn tijd in Myanmar zit er alweer bijna op. Ik vertrek vandaag naar wat waarschijnlijk mijn laatste bestemming wordt voordat ik weer naar Yangon ga om mijn vlucht naar Thailand te halen. Yangon is een ontzettend levendige stad, dus het zou helemaal niet erg zijn om daar nog een dagje te spenderen. Hieronder staan mijn eerste indrukken van de stad, toen ik ongeveer 3 weken geleden in Myanmar aankwam.

img_5358

Ik besloot gewoon eens rond te gaan lopen in downtown Yangon. Eerst liep ik over een weg waar allemaal stalletjes stonden. Ik was op zoek naar een supermarktje, maar kon niet echt iets vinden. Hier stond geen 7-11 (handige Thaise versie van AH to go) op elke hoek. Uiteindelijk vond ik een kleine winkel met water. Daarna een andere winkel met snacks. Er stonden allerlei producten, maar van alles was er maar één of twee. Uiteindelijk kocht ik nog ergens op straat een maiskolf. Ik heb veel gelopen en kwam uit bij een heel mooi park, het Mahabandoola park. Aan één kant van het park zaten allemaal mensen onder de bomen die je toekomst konden voorspellen. Astrologie schijnt hier nogal belangrijk te zijn. Aan een andere zijde van het park was de Sule pagoda. Aan de overkant was een soort markt met eetkraampjes.

Dit is ook het gebied waar nog best veel oude, koloniale gebouwen van de Britten staan. Sommige zagen er goed uit, maar anderen waren nogal vervallen. Er stond sowieso een apart mix van gebouwen. Soms koloniaal, soms klein en niet goed onderhouden en dan ineens een nieuw appartementengebouw. Het was eigenlijk zo gevarieerd als de mensen. Wat een mooie mensen zijn hier! Ik heb zoveel mensen gezien met zoveel karakter in hun gezicht. Het is echt een smeltkroes van culturen. Er zijn moslims, boeddhisten en chinezen. Er zijn mensen in allerlei kleuren. Vrouwen dragen vaak tanaka op hun gezicht. Het beschermt tegen de zon en ze maken allerlei patronen op hun gezicht, armen en benen. Mannen dragen een longyi, een lange rok die omgeslagen wordt. De kledingstijl is hier echt heel anders. Vrouwen dragen ook ontzettend mooie, kleurrijke longyi, met een passend shirt erop. Toch zijn er ook gewoon mensen in korte broek, spijkerbroek en trendy kleren. Alles lijkt te kunnen. Sommige mensen doen me denken aan Pakistanen of Indiase mensen, andere meer aan Marokkanen of Chinezen.

Een lange wandeling nam me naar de Botataung pagode. Omdat hij wat verder weg ligt, is het niet de populairste pagode voor toeristen. Ik moest door een speciale ingang voor toeristen om te betalen. Ook buitenlandse schoenen werden gescheiden van lokale schoenen. Toen liep ik naar de grote gouden stoepa in het midden van het complex. Het verschil met andere pagodes in Yangon is dat je hier ook echt naar binnen kunt. Er loopt een pad als een doolhof door de stoepa. Alle wanden zijn van goud, beschermd door wat glas. Bij een rijkelijk versierd altaar kon je een stukje haar van Boeddha bewonderen.

Helaas moest ik toen ook weer de lange weg terug naar de Sule pagode nemen. De spits was begonnen en dat was bij de pagode goed te merken. De pagode staat precies in het middelpunt waar een paar grote wegen bij elkaar komen. Je kunt via bruggen naar het tempelcomplex. Om het complex heen staan allemaal kleine winkeltjes. Overal hangen stroomkabels. Op straat zit een vrouw met een kooi die tot de nok toe vol zit met kleine vogeltjes.

Binnen is een gouden stoepa waar meer van Boeddha’s haar in ligt, alleen kun je er hier niet naar kijken. Mensen kwamen na hun werk even naar de pagode om te bidden. Het is gebruikelijk om de Boeddha van de dag dat je geboren bent te wassen. Er staan 8 van die Boeddha’s, want voor de woensdag maken ze onderscheid tussen ochtend en avond. Er was ook een soort versierd schip dat via een kabeltje naar een altaar hoog in de tempel voer. Men kon daar een offer in doen en dan bracht het schip het naar boven.

’s Avonds ontmoette ik wat mensen in het hostel en ging samen met iemand naar de markt voor het avondeten. Tussen twee grote wegen zit een avondmarkt verstopt. Hier staan allemaal kraampjes die met superkleine plastic stoeltjes en tafeltjes een soort restaurantjes hebben gemaakt. Ik voelde me hier dus nog meer een reus dan ik normaal al doe. Ik at rijst met een soort curry voor 70 cent. Geen idee wat het precies was, maar het smaakte verdomd goed. Met nog een toetje van suikerriet sap maakte ik een einde aan een mooie dag.   

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s