De boemeltrein

In Myanmar neem je de trein niet voor de snelheid. Met sporen die al heel wat mensen gezien hebben en treinen die wel een upgrade gebruiken kunnen, kun je beter de bus nemen. De bus is ook niet snel, maar in ieder geval sneller en comfortabeler. Er is echter één traject waar de reizigers grotendeels bestaan uit toeristen; Mandalay – Hsipaw. Deze reis is zo populair vanwege het Gok Teik viaduct, gebouwd in 1901, met een spectaculair uitzicht. Je moet er wel wat voor over hebben. Het hele traject duurt ongeveer 12 uur.

dscn6400

Het station in Hsipaw

Ik stapte in Hsipaw op de trein. Ik had de hele nacht koorts gehad. Gelukkig voelde ik niet meer zo heet aan, maar ik liep alsnog zwetend naar het station. Kaartjes bestellen gaat niet, dus je gaat op hoop van zege. Om 8.25 uur was ik op het station en er waren al wat andere buitenlanders. Om kwart voor negen begon de kaartverkoop. Voor een kaartje naar Pyin O Lwin, het mooiste gedeelte van de rit, betaalde ik ongeveer 2 euro, en dat in eerste klasse. Rond half 10 kwam de trein aan gereden. Dit zal best ooit een luxe wagen geweest zijn, maar nu was het niet eens vergane glorie te noemen. Het was vies en dat het pijpenstelen regende hielp daarbij niet. De meeste ramen stonden open. Ze hingen vast met een oud mechanisme. Een lakje verf hier en daar zou geen overbodige luxe zijn en er hing een vreemd luchtje. De eerste klas stoelen hadden gelukkig wel kussens. In de tweede klas zit je op een houten bank.

Zodra we vertrokken begon de fransman naast me driftig foto’s te maken. Ik had dus regelmatig een lens voor mijn neus want ik zat bij het raam. De struiken en andere begroeiing stonden vaak wel erg dichtbij het spoor en langzaamaan verzamelde er een hoopje groen om me heen. De trein boemelde, stuiterend en schommelend, door de velden en langs dorpjes. Af en toe stopten we bij een wissel. Er stond dan iemand fysiek de wissel te veranderen. Schokkend reden we weer verder. Op de grotere wegen waren bewaakte overgangen. Er stond dan iemand die de slagboom voor de auto’s dicht deed en dan de groene vlag voor de trein opstak. Het was alsof ik naar het verleden gereisd was, naar het wilde westen. Ook al komt er twee keer per dag een trein over dit spoor, het leek toch bijzonder te zijn. Kinderen hingen uit ramen om naar de trein te staren en vrouwen met baby’s op hun heupen lieten hun baby naar de trein zwaaien. We gingen niet heel snel vooruit, dus regelmatig kreeg ik met iemand oogcontact en kreeg dan een brede glimlach.

Na ruim 3 uur rijden kwamen we bij het beroemde viaduct. Eerst waren er een paar korte tunnels. Daarna reden we door de mist het lange viaduct over. Door de mist hadden we geen super uitzicht, maar ik zag goed hoe hoog we waren. Onder ons was een heel oude spoorlijn die al helemaal in de natuur opging. We gingen echt met een slakkengangetje nu. Mensen hingen uit ramen en deuren om foto’s te maken. Na Gok Teik leek niemand meer geïnteresseerd in de reis. Nu was het gehobbel wel weer genoeg geweest. Maar we waren nog lang niet in Pyin O Lwin, laat staan Mandalay…

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s