Terugblik op Sukhothai

Sukhothai is één van de plaatsen in Thailand waar je nog naar de oude tempels kan. Normaal moet je er entree voor betalen, maar om de overleden koning te eren is het hier gratis. Er ligt een ruïne aan de hoofdstraat. Wat Tha Phang Thong ligt op een eilandje, waar een gammele, houten brug naartoe loopt. In de tempel ligt een oude voetafdruk van Boeddha onder een glasplaat. Voordat ik verder ga, ga ik maar eens het museum in, om een idee te krijgen van wat ik ga zien. Veel van de beelden en schatten zijn ook hier in het museum geplaatst en het is leuk om een indruk te krijgen van de rijkdom van het vroegere Sukhothai. De tempels zelf zijn omringd door een muur en er zijn maar een paar ingangen. Dan kom je in een groot park waar allerlei oude ruïnes uit de 13e en 14e eeuw te vinden zijn. Er is niet tussen gebouwd, maar in plaats daarvan is er veel gras en staan er een aantal bomen waar je heerlijk in de schaduw kunt rusten. Veel van de ruïnes zijn omringd door een gracht waar nog steeds water in staat.

img_7338

Ik loop langs een klein monument, Lak Muang, dat wellicht een stadsaltaar geweest is. Er is niet veel van over, maar er staan nog felgele bloemen als offers op de bakstenen. Aan de andere kant van het pad staat Wat Chana Songkhram, een tempel zoals velen die niet heel veel indruk op me maakt. Voorbij de tempel staat een monument dat er veel moderner uitziet. Het is een eerbetoon aan koning Ram Khamhaeng, Sukhothai’s belangrijkste koning. Hij staat op een verhoogd platform met perfect gesnoeide boompjes ter versiering. Vanaf die kant heb ik ook een schitterend uitzicht op Wat Sa Si, dat omringd wordt door veel water met waterlelies erin. Via een brug aan de andere kant kan ik de tempel ook van dichterbij bekijken. Er staat een grote Chedi in de vorm van een klok. Daarvoor zit een witte Boeddha tussen een hoop pilaren. Ooit is dit een mooie hal geweest. Ernaast vind ik een heel mooi beeld van een lopende Boeddha, gemaakt in typische Sukhothai stijl. Eigenlijk vind ik dat Boeddha maar vrouwelijke vormen heeft. Ik wil hem ook steeds haar noemen.

Op een mini eilandje ligt een onbelangrijke ruïne vanwaar ik een mooi zicht heb om het grotere Wat Thapangngern en het enorme Wat Mahathat. Bij Wat Si Sawai moet ik weer denken aan de tempel die ik in Lopburi zag. Hij ziet er echt uit alsof hij verplaatst is van Angkor Wat. Er steken drie prangs de lucht in, die rijkelijk versierd zijn. Interessant is dat deze tempel eigenlijk ontworpen is als Hindu tempel. Zo is Vishnu te zien in het beeldhouwwerk. Pas later is het omgetoverd tot Boeddhistische tempel. Het pronkstuk van de centrale zone is Wat Mahathat. Hier staan verreweg de meeste grote Boeddhabeelden. Er loopt een muur en een gracht, met in het midden een vierkant gebouw dat boven alle andere gebouwen uit torent. Aan weerszijden staan grote staande Boeddhabeelden, die waarschijnlijk ooit een dak hadden. Ervoor heeft een grote hal gestaan, waar je nog de pilaren en de Boeddha van kunt zien. Ook staan er verschillende chedis. Het is werkelijk prachtig en hier blijf ik ook nog even zitten in het gras, ontspannend in de schaduw, starend naar de tempel.

img_7412

De volgende dag ging ik nog even terug naar de tempels die ik gezien had omdat ik de dag ervoor heel slecht licht had om foto’s te maken. Daarna kon ik mijn tocht vervolgen naar de wat verder gelegen tempels. Ik reed de oude stad uit door de San Luang gate en kwam bij de kleine Wat Sorasak. Hij viel meteen op omdat hij versierd was met olifanten. Ik vond ook een aantal hele kleine beeldjes van mensen die op een soort troon zaten. Ze stonden op één van de lage muren. Waarom die nou weer hier geplaatst zijn? Na een paar selfies ging ik weer door naar mijn eigenlijke bestemming Wat Phra Phai Luang. Dit complex moet heel wat betekend hebben, want het was enorm en omringd door water. Het terrein was zo groot dat er zelfs een nieuwe versie van de tempel was gebouwd. Het was interessant om oud en nieuw zo naast elkaar te zien. Aan één kant de spierwitte gebouwen met blinkende Boeddha’s en aan de andere kant de rode stenen met witte beelden die vergrijsd zijn. Eén van de prangs was nog goed te zien en je kon zien dat er twee enorme staande Boeddha’s gestaan hebben.

Het verderop gelegen Wat Si Chum zag er ook erg leuk uit. Van een afstandje kon je al een grote Boeddha zien door een spleet in het gebouw. Hij was zo groot, en het gebouw zo strak om hem heen gebouwd, dat je geen goede foto van het hele beeld kon krijgen als je in het gebouw stond. Ook in het gebouw ernaast stond nog een mooi beeld, hoewel het wel een stuk kleiner was. Ik moest een lang stuk fietsen over de grote weg, langs wat huisjes en cafétjes. Toen sloeg ik linksaf richting Wat Saphan Hin, dat weer in een andere zone lag. Wat Saphan Hin ligt op 200 meter hoogte en je hebt best een leuk uitzicht vanaf de top. Behalve het uitzicht staat er ook nog een Boeddha, maar die kun je ook zien zonder alle trappen op te lopen. Omdat het een lange weg was, en de zadelpijn nu wel begon, stopte ik ook bij de minder indrukwekkende ruïnes van Wat Phra Bat Noi, Wat Chedi Ngam en Wat Mangkon. Veel van de tempels hier waren hogerop gebouwd.

img_7499

Ik kwam weer bij het centrale gedeelte uit. Het fietsen was ontzettend mooi. Eerst was het vooral bebost en daarna fietste ik langs velden met rijst en andere gewassen. Toen ik door de Namo gate reed kwam ik in een wijk van oud Sukhothai. Hier lagen nog wel een aantal tempels, maar hoef je normaal gesproken ook geen entree te betalen. Gek, want het was niet minder indrukwekkend. In Wat Chetuphon stonden restanten van een grote Boeddha, die in een mooie hal gestaan moet hebben. Bij Wat Chedi Su Hong waren juist wat kleinere, witte beelden heel bijzonder. Ze waren rondom een pagode gemaakt en werden gerestaureerd. Er stonden olifanten en allerlei figuren. De andere tempels in dit gedeelte waren vooral leuk om te zien van een afstandje, vanaf de fiets.

Lunch at ik bij de Coffee Cup, op de hoofdstraat. Ik nam Sukhothai noodle soup, die net even anders smaakt en erg lekker was. De aardbei-yoghurt shake die ik nog bestelde was een uitstekend toetje. Ik had het warm en was eigenlijk wel weer klaar met alle tempels, maar er was er nog één waar ook olifantenbeelden stonden. Hij lag op maar een paar minuten fietsen naar het Zuiden. Wat Chang Lom was verlaten. Het zag er precies zo uit als Wat Sorasak, alleen dan iets groter en er was nog meer van het oude complex te zien. Toen ik mijn fiets weer inleverde, ging er ook net een songthaew weg. Wat een perfecte timing!

Advertenties

One thought on “Terugblik op Sukhothai

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s