Twee daagjes tarzannen

Om half negen stond ik netjes bij het kantoor van Green Discovery. Ik had mijn grote tas al op de bovenverdieping staan en stond klaar om te gaan, mijn kleine rugzak vol met alle spullen die ik de komende twee dagen nodig had. Ons vertrek bleek echter op Lao tijd te zijn en dus bleef ik nog even zitten. Er zaten nog twee andere meiden. Even later kwamen er vier Koreaanse mannen aan. Toen alle spullen in de bus geladen waren, was het eindelijk tijd om te gaan.

We moesten ongeveer een uurtje rijden naar Paksong en haalden in het laatste stadje nog een Italiaanse familie op. Tijdens de busrit stelde onze gids Lo zich ongemakkelijk voor. Hij begon iets te zeggen als een soort robot. Alles kwam in stukjes door, alsof ik een slechte Skype-verbinding had. Dit bleek zijn manier van praten te zijn, in ieder geval in het Engels. We kwamen aan in een klein dorp dat aan een lange zandweg lag. Bij één van de huizen hadden ze wc’s voor ons toeristen gebouwd en werden alle harnassen klaargelegd. Rondom het huis lagen grote zeilen met koffiebonen. Het leek weer ontzettend lang te duren voordat we eindelijk eens konden gaan. Inmiddels was ik wel al met de twee meiden aan de praat geraakt. Danna kwam uit Quebec en Sophie kwam ook uit Nederland. Gelukkig was ik dus niet de enige die alleen reisde. Eén van de Koreanen haakte hier al af omdat hij ziek was.

 

DSCN7351

Gezekerd aan de boom

 

We kregen een heel raar harnas aan dat door de carabiners bij elkaar geknepen werd. Daarna werden nog wat andere carabiners en een pulley aan het harnas gehangen. Met helm en rugzak op waren we klaar om te gaan. We begonnen met een lange wandeling door de koffieplantages. Ze verbouwen hier vooral arrabica en een beetje robusta koffie. De arrabica is bijna allemaal voor de export. Na een tijdje lopen moesten we een rivier oversteken en werd de lunch voor ons klaargezet. Er werden grote bladeren op de grond gelegd en onze gids Lo begon samen met de drie lokale gidsen eten uit te spreiden. Er was sticky rice, gekookte eitjes, gedroogde bief, groenten, bamboe en een pittige salsa. We gingen allemaal om de bladeren heen zitten en aten op z’n Lao. Je rolt een beetje sticky rice in je handen en pakt er dan iets van groenten bij. Het leek erop dat we niet genoeg eten zouden hebben, maar toch zat iedereen goed vol en kregen we het niet eens op.

 

DSCN7323

De lunch staat klaar

 

Na de lunch liepen we de koffieplantages uit en de bush in. Het werd ook een stuk ruiger en we moesten vaak omhoog en omlaag over stenen en rotsen. Bij een mooie, kleine waterval hadden we nog even een pauze. Daarna kwam de eerste brug. Lo gaf uitleg over hoe we ons moesten zekeren en toen mochten we de wiebbelende brug over. Hij was een stuk onstabieler dan hij eruit zag! Daarna gingen we nog meer naar beneden door een bamboejungle. Het lopen was af en toe enger dan de activiteiten die we gingen doen.

 

DSCN7341

De eerste wiebelbrug

 

Na een tweede uitleg begonnen we met ziplinen. De eerste was een babylijn waarop we mochten oefenen. We hadden allemaal een stokje gekregen, met een lintje eraan. Dit was je rem. Er stond altijd een gids aan de andere kant die met gebaren aanduidde wanneer en of je hard of zacht moest remmen. Als je achteruit binnen kwam dan hoorde je: “Break! Break! Break!”

 

DSCN7350

En dat is hem dan: de rem

 

We hadden elf ziplines deze dag en de meeste ervan gingen langs een grote waterval. Bij elke zipline leek er een nieuw stukje van de waterval onthuld te worden. Tussendoor moesten we nog af en toe abseilen, hoewel de gidsen al het werk deden en jij alleen maar hoefde te hangen. Sommige ziplines waren lang, andere kort, maar allemaal hadden ze ontzettend mooie uitzichten. Aan één kant zag je dus de waterval en aan de andere kant een uitzicht over een gigantische vallei begroeid met jungle. Het was zo ontzettend leuk om weer door de bergen en bomen te vliegen. Ik kreeg meteen ook weer flashbacks van mijn tijd in Canada. Het was fantastisch om deze omgeving op deze bijzondere manier te mogen zien!

 

DSCN7365

En daar vlieg ik dan

 

Uiteindelijk vlogen en liepen we helemaal naar de vallei beneden. Tijdens al dat ziplinen was het me niet eens opgevallen dat hier een aantal gebouwen waren. Er was een groter gebouw waar een keuken zat en een terras met tafels en stoelen. Eromheen zaten allemaal boomhutten in de bomen verstopt. Het terras gaf uitzicht op de grote waterval waar we al de hele middag van genoten hadden. We zijn er ook even naartoe gelopen en op een rots geklommen om de zonsondergang te zien. Niet veel later kregen we curry met verse spring rolls en rijst.

 

DSCN7421

Zonsondergang in de jungle

 

Die avond sliep ik in de boomhut. Het zag er niet zo chique uit als op de foto’s, maar het was wel een hele ervaring. Ik deelde de hut met Danna, dus er stonden twee bedjes met dikke slaapzak en klamboe. Er was een badkamertje met wc en wasbak. Verder was de hele ruimte open. Je moest via de zipline naar binnen en naar buiten en de wind had vrijspel. Mijn slaapzak ritste helaas niet dicht, dus af en toe werd ik wakker omdat ik de koude wind voelde. Hier in de bergen is het ineens een stuk frisser. Toen ik echt wakker werd zag ik de bijna volle maan net naar beneden zakken vanuit mijn bed.

 

DSCN7425

Huisje voor de nacht

 

’s Ochtends kwam Lo ons halen zodat we weer over de zipline naar het ontbijt konden. Er stond een stevig ontbijt klaar en dat was maar goed ook. We zouden een zware dag krijgen. We hadden drie afvallers in de ochtend en gingen dus met zijn achten op pad. Het was duidelijk dat we toch wat haast moesten maken, want alles ging veel sneller. Na een stukje lopen begonnen we aan de 14 ziplines. Het waren andere ziplines dan de dag ervoor en we zagen nu dus niet zozeer de waterval, maar wel een riviertje ver onder ons en de vergezichten over de vallei. Er was geen abseilen vandaag, maar tussen het ziplinen door moesten we wel wat obstakels over. Zo hadden we weer een wiebelbrug, maar ook een brug met alleen maar wiebelige stalen kabels en een ladder. De ziplines hier waren echt midden in de jungle en soms sloeg die jungle je dan ook vol in je gezicht of stevende je op een bos takken af. Het remstokje werd dus ook een soort zwaard waarmee ik de wilde jungle van me af sloeg.

 

DSCN7433

En we vliegen door

 

Toen we weer terug waren op de basis, na een pittige wandeling bergop, hadden we wat tijd om te relaxen en te lunchen. Voor het tweede gedeelte van de dag moest toch iedereen mee, ziek of niet en bang of niet. Gisteren waren we natuurlijk lekker makkelijk naar beneden gevlogen, maar nu moesten we op de een of andere manier diezelfde afstand omhoog. We begonnen dus met een dik uur over de stenen omhoog klimmen. Hierna kwamen we bij een rotswand. Er waren ijzeren haken in de wand geslagen en daarover gingen we verder omhoog. Niet iedereen vond het even leuk, dus vaak was er een beetje een opstopping. In het eerste gedeelte hing je een beetje achterover en viel je gewicht dus voornamelijk in je armen. Net toen moest ik heel lang wachten totdat ik door kon. Mijn armen begonnen te trillen en net toen ik dacht dat ik het niet meer lang vol zou houden kon ik weer door.

 

DSCN7503

Naar boven op de via ferrata

 

We moesten een hoekje om waar Lo stond te helpen en daarna stond je op een richeltje van de rots. Eindelijk kon ik mijn armen weer even rusten. Het pad ging verder omhoog en volgde nog een aantal richeltjes. Eigenlijk was het helemaal niet zo lang, maar wel heel leuk. We zaten zo hoog op de rotswand dat we een belachelijk goed uitzicht hadden. Aan het einde van deze via ferrata, zoals het heet, zaten een paar geschrokken mensen bij te komen. En toen moesten we heel lang wachten totdat de laatste man, die het erg moeilijk had, ook naar boven kwam. Na tien minuten lopen stonden we aan de top van de waterval die we de afgelopen twee dagen hebben mogen bewonderen.

 

DSCN7508

Bovenop de waterval

 

Hier dachten wij dus dat we nu toch wel op de top moesten zijn, maar niets was minder waar. Na een adempauze moesten we weer verder, omhoog. Het was heet. Het was benauwd. Mijn bovenbenen vonden het helemaal niet meer leuk, maar ik zette door. We moesten om de haverklap stoppen om iemand rust te geven en het elke keer opnieuw moeten aanzetten helpt ook niet erg. Op gegeven moment hebben we de groep in tweeën gesplitst zodat we een beetje door konden lopen. Toen we weer een bekend pad op liepen zagen we dat de wolken wel erg donker aan het worden waren. En ja hoor, het begon te regenen. Kletsnat kwamen we weer bij de bus aan. Gelukkig was het nog steeds warm.

Wat was het weer een avontuur. Er hangt zeker een prijskaartje aan een activiteit zoals dit en ik heb dan ook getwijfeld of het het wel waard zou zijn. Maar nu ben ik op een plek geweest waar je werkelijk alleen maar naartoe kan lopen. Er was jungle en verder helemaal niets. En wij hadden deze jungle voor onszelf. We sliepen tussen de krekels, en schijnbaar ook een rat, die ’s nachts mijn rugzak open heeft gebeten om mijn koekjes op te eten. We zagen de vogels en vlinders om ons heen vliegen en vlogen zelf ook tussen de bomen en over de vallei. We zijn uitgedaagd, mentaal en fysiek. We hebben lekker Lao eten gehad en we hebben kunnen genieten van een stukje paradijs op aarde. Het was elke dollar waard!

Advertenties

One thought on “Twee daagjes tarzannen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s