Dus wat doe je nou eigenlijk?

Mijn eerste trip zit er alweer bijna op. We hebben nog twee plaatsen te gaan en dan vlieg ik zaterdag weer door naar Berlijn om het hele ritje opnieuw te doen met een nieuwe groep. Maar wat doe je dan eigenlijk als tourleider?

Kijken uit het raam in Berlijn

Kijken uit het raam in Berlijn

Eigenlijk ben ik gewoon verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de vakantie. Dat betekent dat ik deze afgelopen twee weken hard aan het werk ben geweest en nog niet zo heel veel vakantie gehad heb voor mezelf. Ik moet treinen en bussen regelen, wat vaak betekent dat je uren op het station staat te wachten. Ik moet hotels bellen om reserveringen te checken, restaurants uitkiezen, activiteiten organiseren en adviseren en ben altijd bereikbaar.

Op food tour met een van de gasten. Poolse lekkernijen proberen

Op food tour met een van de gasten. Poolse lekkernijen proberen

In elke stad moet ik een oriëntatiewandeling doen met de groep. Alleen in Wenen en Warschau had ik een officiële gids. Dat is maar goed ook, want in Warschau was ik echt nog nooit geweest. Ik ben de hele tijd de balans aan het vinden tussen de waarheid en de waarheid net iets verdraaien. Ik krijg de hele tijd vragen: ‘Hoe lang doe je dit al?’, ‘Vind je Warschau een leuke stad?’, ‘Wat voor rare dingen heb je allemaal meegemaakt?’. Tot nu toe gaat het aardig.

Op zoek naar een restaurant kom je nog eens wat tegen

Op zoek naar een restaurant kom je nog eens wat tegen

Nu zit ik in het Tsjechische plaatsje Cesky Krumlov, waar ik dus ook nog nooit eerder was geweest. Toen ik iedereen in het hotel op de goede kamer had zitten ging ik snel een rondje door de stad rennen. Ik moest hier op gevoel de oriëntatie doen. Ik had me natuurlijk wel goed voorbereid, maar op een kaart ziet een stad er toch heel anders uit. Maar goed ook dat ik even een rondje gedaan had, want de brouwerij en het klooster stonden in de steigers.

Cesky Krumlov, Helaas was de tweede dag bewolkt

Cesky Krumlov, Helaas was de tweede dag bewolkt

Volgens mij heeft iedereen het wel naar zijn zin en dat is het voornaamste. Of mensen doorhebben dat dit de eerste keer is dat ik deze trip en sommige plaatsen doe, weet ik niet. Het zal wel blijken uit de evaluaties. Ik heb af en toe ook nog leuke dingen voor mezelf of met de gasten gedaan, maar ben ook een lijstje aan het opbouwen in mijn hoofd met alle dingen die ik graag wil doen. Daar zal ik de komende weken toch wel genoeg tijd voor krijgen, als de routine er een beetje in zit.

Nieuw eten proberen in Polen

Nieuw eten proberen in Polen

Op de markt in Praag was een evenement bezig

Op de markt in Praag was een evenement bezig

 

Advertenties

Een laatste dag in Italië

Na een soort van uitgeslapen te hebben checkte ik mijn emails. Ik had nieuws van Canada! Er is een plekje vrij in het working holiday programma. Meteen stormde ik naar mijn tas en vond mijn creditcard. Natuurlijk moest ik eerst betalen en ook nog mijn paspoort en CV inleveren. Nu is het weer afwachten. Als dit wordt goedgekeurd dan moet ik waarschijnlijk nog wat meer papieren inleveren en dan kan ik misschien alsnog naar Canada komende winter! Exciting!

We hadden een ontbijtje in het café naast het hotel. De service was ontzettend langzaam en de vrouw bij de koffiemachine leek uiterst gestrest. Ontbijt in Italië is toch een beetje vreemd. Ze eten namelijk vooral zoet; cake, croissants, jams, koekjes, alles wat niet goed voor je is. Een deel van de groep wilde graag naar Murano, het Venetiaanse eiland waar ze glas blazen. We namen iedereen mee naar de busboot.

Er was een stationnetje op een vlot dat volgepropt stond met mensen die geen idee hadden hoe het werkte. Er waren verschillende boten die twee richtingen op gingen. Bij elke boot drongen mensen naar voren om te vragen waar de boot nou precies heen ging. Onze boot was al aardig vol toen hij aankwam en dus pasten we er niet op. We kwamen er al snel achter dat we onze plek moesten opeisen. Op de tweede boot, een half uur later, paste ongeveer drie mensen. Na een dik uur wachten hadden we het wel gehad. We zorgden er dus voor dat we allemaal op de derde boot pasten. Een eerlijk systeem is er niet, dus dat was duwen en trekken.

Aangekomen op Murano zagen we dat er een rij van een uur was voor de 10 minuten durende demonstratie glasblazen. We hadden al zolang gewacht dat dit er ook nog wel bij kon. Het was wel de moeite waard trouwens. In 10 minuten maakte de glasblazer een vaas en een klein paardje. Indrukwekkend. Als je in een grote groep in zo’n hokte gepropt wordt en er tegen je gezegd wordt om op te schieten terwijl je fooi probeert te geven, gaat de charme er wel een beetje vanaf.

Samen lunchen was onmogelijk in een groep, dus picknickten we aan het water, ook niet verkeerd. Dit was de laatste dag in Italië. Die nacht namen we de trein naar Wenen. Dag Italië, tot de volgende keer!

 

Aanpassen

Yeah! Ik heb de training overleefd en ben nu officieel een CEO voor G Adventures. Deze zomer ga ik reizigers rondleiden door Europa. De training in Italië is nu klaar. Na een week in Italië heb ik veel over het land geleerd. Er zijn wat aanpassingen nodig om hier te overleven.

Ik vind het nu namelijk bijna normaal dat we altijd na 7 uur eten. Meestal krijgen we het lekkerste eten voorgeschoteld en meestal te veel. We hebben bistecca di Florentina, ribollita, focaccia, pasta, prosciutto, wijn en natuurlijk veel ijs gehad. Vaak hadden we 4 of 5 gangen en dat wil je natuurlijk allemaal eten. Ik denk dat mijn maag nu verdubbeld is in grootte. Na al dat Italiaanse eten was het toch ook leuk om gisteren een keer naar de Chinees te gaan. De ober was echt een heel lieve man, maar ook deze Chinese Italiaan kneep zijn vingers samen, handpalmen omhoog en schudde zijn hand terwijl hij praatte. De halve groep heeft het al overgenomen!

In Rome steek je de straat over en zeg je een gebedje ook als je er niet in geloofd. Ze hebben hier ook wel stoplichten, maar dan staat er alsnog een politieman de boel te organiseren, fluitje en al. De mensen hier geloven volgens mij niet zo in licht. Voor voetgangers zijn er genoeg zebrapaden, maar die zijn gewoon voor de sier. Het maakt niet uit waar je oversteekt. Links kijken, rechts kijken. Dan hopen dat er een gaatje is in het verkeer. Zo niet, dan ga je en hoop je dat je het overleeft. De auto’s lijken nog eens extra gas te geven terwijl je loopt. Dan stoppen ze toch, maar net op tijd, als ze zien dat je echt aan het lopen bent. Een wonder dat ik nog leef!

Ik heb het verkeer ook vanuit de andere hoek gezien, de taxi. Het leek wel of de chauffeur tegen de andere auto’s aan het racen was. Hij reed op de lijn die twee rijbanen scheidt. Dan kon hij kijken welke baan het snelste ging. Hij piepte ook tussen de smalste gaatjes in het verkeer door. Ik zweer dat er soms drie auto’s op twee banen reden. Hij liet voetgangers wel oversteken, maar reed ze nog net niet over de hakken. Ook dit heb ik weer overleefd, maar ik snap nu dat mensen hier voor een kleine auto kiezen en waarom er zoveel auto’s met schade rondrijden.

Ook nu nog knort mijn buik. Elke dag weer zeggen we dat we minder willen eten ’s avonds. Vandaag doen we iets anders. Maar elke keer is dat iets anders toch weer zo ongelofelijk lekker dat we het allemaal opeten. Zo blijven we doorgaan totdat we zo vol zitten dat we de auto’s niet meer kunnen ontwijken. Het leven in Rome… ongelofelijk.