Altijd maar dat wachten

Als ik naar mijn blogpagina kijk lijkt het wel alsof er niets gebeurt. Dat voelt ook zo. Ik zit in Adelaide alsof ik in Asten zit. In februari en maart waren er veel festivals en elke week ging ik naar een show of twee. Ik zag bijvoorbeeld een trio dat zich voordeed als eendjes en ondertussen wat acrobatische kunsten toonde en ik ging naar een show waar het helemaal donker was en de mensen op het podium lichtgevende bodypaint op zich hadden. Die shows moeten wel de highlights zijn van de afgelopen maanden.

Ik zit echt in een dagelijkse routine van sporten, blog schrijven, opruimen en werken. Ik werk nog steeds in de kippenshop, maar daar gaat snel verandering in komen. Nog twee weken en ik vlieg weer verder! Vandaag had ik een sollicitatiegesprek voor een baantje in Nieuw Zeeland. Het ging allemaal via Skype, dus ik hoop dat ik ook via internet een goede indruk achter kan laten. Als het goed is duurt het ongeveer een week voordat ze de uitslag hebben, dus het kan snel gaan. Het is werk in het skigebied en dat zal sowieso pas eind mei beginnen.

Nu is het dus afwachten. Ik heb ook nog een aantal andere sollicitaties lopen. Het zou toch wel leuk zijn als ik al een baantje had voordat ik ook maar in Nieuw Zeeland ben! Geduld is een schone zaak.

Advertenties

Show in het land van Limbo

Gisteren moest ik ’s avonds flyeren voor het Fringe Festival. Het lijkt wel of alle artiesten zelf ook door de straten lopen, want ik spreek regelmatig iemand aan die zelf ook optreedt. Zo ook gisteren. Ik raakte even aan de praat en ineens zei de jongen: “Weet je wat? Jij komt vanavond naar de show.”

Die avond zat ik dus in een grote circustent voor een van de beste shows van het festival; Limbo! Vlak nadat ik zat begon het spektakel. In het land van Limbo kan alles gebeuren. Er klonk aparte muziek en kwam een man op het podium met haar zoals Einstein. Hij had een harmonica maar maakte daarnaast ook allerlei geluiden met zijn stem.

Alle muziek voor de show werd live gespeeld met de gekste instrumenten en de raarste geluiden. Er werden schalen met knikkers gebruikt, maar ook drums, gitaren en trombones. De trompettist bewoog een object voor zijn trompet dat het geluid weer veranderde. Heel innovatief!

De muziek versterkte het optreden op vele manieren. Zo beatboxte iemand de geluidseffecten voor een acrobaat die zich in allerlei onmogelijke posities zette. Het zag er soms vrij pijnlijk uit. Van elk klein geluidje werd gebruik gemaakt. Zo werden er voetjes bewogen in de lucht op de maat terwijl de artiest op één hand balanceerde op een paal.

Limbo is een circus show, maar verre van het circus dat ik vroeg wel eens zag. Er zijn dansers, acrobaten en vuurspugers en allemaal zijn ze acteurs en zangers. Ik zag een gespierde man zo een paal omhoog klimmen. Hij tartte de zwaartekracht door in een hoek van 90 graden aan de paal the ‘hangen’.

Een van de hoogtepuntjes was toen vier acrobaten hun benen aan een hoge paal bonden. Ze stonden bovenaan de paal en met hun gewicht brachten ze die in beweging als een schommel. De spanning liep op toen ze steeds dichter bij elkaar kwamen en elkaar, en het publiek waarboven ze zweefden, bijna aanraakten. Tegen het einde pakte een artiest de pet van iemand in het publiek af. Hij zwaaide naar voren, kwam weer terug en plaatste de pet zo weer op het hoofd. Er was altijd wel wat ruimte voor humor in de show!

Een andere man sprong van paal naar paal op één hand, balancerend en draaiend om de palen. Een vrouw slikte een zwaard in en spuugde vuur. Weer een andere vrouw toonde haar kunsten hoog in de tent door zich in een hoepel te bewegen. Mensen verdwenen en kwamen weer tevoorschijn uit dozen, er werd gedanst met tap, breakdance en ballet, en dat allemaal door elkaar.

Ik was weer een kind, starend naar het podium, grote ogen en open mond, wachtend op wat er nu weer staat te gebeuren. Ik snap nog steeds niet hoe ze het doen. De hele show bestaat uit artiesten die hun lichaam en gezichtsuitdrukking gebruiken voor een show vol humor, uitdaging, ongeloof en zuchten van spanning.

Voor de nieuwsgierige mensen is hier een kort filmpje van wat ze zoal doen:

Flyeren voor Fringe

Al voordat ik bij de kippenshop ging werken had ik me aangemeld om te flyeren voor het Fringe festival. Het Fringe festival duurt ongeveer een maand en bestaat uit tientallen, zoniet honderden, shows die gedurende die tijd gehouden worden in Adelaide en omgeving. Mijn baas in de kippenshop was niet echt blij dat ik drie avonden niet kan werken, maar dat hij geen werknemers kan vinden is niet mijn probleem. Misschien moet hij de lonen wat verhogen?

Donderdag was mijn eerste flyerdag en hadden we een meeting met het team dat voor Gordon Southern zou gaan flyeren. Na weken van hitte, we hadden weer een paar dagen van in de veertig graden achter de rug, viel het met bakken uit de lucht. Ik heb hier wel eens af en toe een buitje gezien, maar dit was hardcore regen die het twee dagen vol hield.

Ik had de allereerste shift vanonder mijn paraplu’tje. Ik sprak zelfs een andere artiest die op ging treden. Later zat ik om de tafel met het team voor een kop thee en zei Gordon dat hij een sms had gekregen van een vriendin. Ze zei dat ze een flyer van hem gekregen had. Bonuspunten!

Zaterdagavond had ik eindelijk tijd om de show eens met eigen ogen te zien. De show heet Your new favourite comedian en is geïnspireerd door één van mijn favoriete bands The Hives. De uur-lange show begon dan ook met wat muziek van The Hives en wat impersonaties van de band. Daarna ging Gordon op humoristische manier door zijn leven als comedian. Ik heb veel gelachen. Gelukkig maar, want ik heb de afgelopen dagen aan veel mensen verteld hoe hilarisch hij wel niet is!

Ik ga nog zes avonden voor deze show flyeren. Het Fringe festival duurt nog vier weken, dus hopelijk kan ik nog een aantal shows meepikken. De start is in ieder geval gemaakt!

Adelaide ligt plat

Na een lang weekend van in de veertig graden kwam een stormachtige nacht. Ik werd wakker van de klapperende deuren en ramen en de wind blies een hoop troep naar binnen.

De volgende dag was het weer rustig. ’s Avonds ging ik zoals gewoonlijk naar het werk. Ik was een beetje moe en hoopte dat het een rustige avond zou zijn en meestal is dinsdag niet zo heel erg druk.

Vanaf het begin van de avond was het druk. Natuurlijk! Klant na klant kwam vragen of we wel stroom hadden. Huh? De storm schijnt wind van 90km/uur te hebben gehad en heeft over de hele stad de stroomvoorziening vernield.

Ruim 55.000 bedrijven en huishoudens hadden geen stroom, voornamelijk in de zuidelijke en oostelijke wijken van Adelaide. Dat is dus waar ik woon. Ik had de hele dag stroom, maar sommige mensen hebben meer dan 24 uur zonder stroom gezeten.

Toen ik naar huis ging was het donker. De straat achter ons had geen stroom en de straat op de hoek ook niet. Volgens mij hebben we heel veel geluk gehad. Met het weer blijft het afwachten. De komende dagen worden er weer temperaturen achter in de dertig graden voorspeld. Het gaat een beetje af en aan. Dat wordt afwachten dus.

Even een fotootje

Vrijdag de 17e: mijn visumaanvraag voor Nieuw Zeeland is in gang gezet. Geen idee hoe lang het gaat duren, dus maar op tijd gestart. Helaas is ook Nieuw Zeeland er niet van overtuigd dat ik TBC vrij ben. Even later zit ik dus aan de telefoon met Medibank voor een afspraak voor een röntgenfoto. Er speelt een bandje af dat zegt dat ik een visumklasse nummer en nog een ander nummer moet hebben, dus hang ik weer op.

Nergens kan ik dit visumnummer vinden, dus bel ik naar Nieuw Zeeland. De vriendelijke man vertelt me dat er geen nummer is en het gewoon working holiday heet. Na wat onderzoek op internet kom ik erachter dat dat andere nummer voornamelijk met Australische visums te maken heeft. Aha. Ik neem de telefoon dus nog maar eens erbij. Na twintig minuten krijg ik iemand te pakken, maar dan verbreekt de verbinding ineens. De tweede keer moet ik nog langer wachten, maar ik heb uiteindelijk een afspraak voor een röntgenfoto te pakken.

Er zitten nogal wat verschillen tussen Nederland en Australië op dit gebied. In Nederland kon ik naar het ziekenhuis in Amsterdam zonder afspraak. Hier kom je met een afspraak alsnog in een wachtrij met een nummertje in je hand. Al snel bleek dat men niet helemaal wist hoe een foto maken voor Nieuw Zeeland nu werkte. Het meisje achter de balie had een hoop vragen voor een andere dame en ik hoorde voornamelijk de antwoorden ‘Tja, goede vraag’, ‘dat weet ik eigenlijk ook niet’ en ‘dat zal zo wel goed zijn’.

Die ochtend was ik nog snel nieuwe pasfoto’s gaan maken. In Nederland is dat in een paar minuten gedaan, maar hier duurde het 45 minuten. Ze werden met een compactcamera gemaakt, dan in de computer geüpload en aangepast, afgedrukt en dan met de hand gesneden. Maargoed, ik zat helemaal klaar met mijn geprinte formulier ($5), mijn pasfoto’s ($15), mijn paspoort en het bonnetje voor de röntgen ($96).

Een klik op de knop en de foto was gemaakt. Even later krijg ik een grote envelop met mijn röntgenfoto en word goede middag gewenst. Wacht eens even? En mijn formulier dan? Tja, dat wist ze niet precies. Ik zou gebeld worden dat ik het op zou kunnen halen, of het zou per post komen. Wanneer dan? Dat wist ze niet zo goed. Was alles in ieder geval goed? Ja, geen abnormale dingen op de foto. Wat een gedoe!

Ben ik ervan overtuigd dat dit goed komt? Nee. Ik had gepland om meteen mijn formulieren naar Nieuw Zeeland te sturen. Zeker omdat ze willen dat alles binnen 15 werkdagen na de aanvraag binnen is. In plaats daarvan zit ik nu te wachten op mijn formulier en heb geen idee wanneer of hoe ik dit kan verwachten. Nederland is misschien bureaucratisch, maar dat is soms zo gek nog niet.

Wat is en gaat komen

En zo gaan de dagen voort…

Het wordt volop zomer in Adelaide met temperaturen die oplopen tot in de 40 graden. Het water dat uit de koude kraan komt is te heet om aan te raken. Hopelijk kunnen we snel eens een bezoekje aan het strand brengen. Ik moet zeggen dat het huiselijke leventje me een beetje begint te irriteren, dus nu Mark terug is moet er maar weer wat actie komen. Maarja… ondertussen moet ik ook sparen.

Ik werk in een soort kip en vis frituur, maar het zijn maar een aantal uren per week. Vooralsnog ga ik er vanuit dat ik tot het einde van mijn visum in Adelaide blijf en hopelijk kan ik dan genoeg sparen om opnieuw te beginnen in een ander land. De reizen in Australië die nog op mijn verlanglijstje staan moeten maar even wachten.

Om mezelf bezig te houden ben ik meer gaan schrijven in het Engels en ben ik begonnen met een online TESOL cursus. Met dit diploma kun je Engelse les geven aan mensen voor wie het niet de moedertaal is. Er is veel vraag naar in Aziatische landen zoals China en Thailand, maar ook bijvoorbeeld in Frankrijk en Spanje. Wie weet waar het ooit nog goed voor is.

Daarnaast ben ik me aan het voorbereiden op alle keuzes die gaan komen. Het einde, voor nu in ieder geval, in Australië wordt weer het begin van iets nieuws. De komende maanden zal ik dus uit moeten zoeken hoe ik dit allemaal weer ga regelen. Waar ga ik naartoe? Wat ga ik daar doen? Ik hou je op de hoogte.