Altijd maar dat wachten

Als ik naar mijn blogpagina kijk lijkt het wel alsof er niets gebeurt. Dat voelt ook zo. Ik zit in Adelaide alsof ik in Asten zit. In februari en maart waren er veel festivals en elke week ging ik naar een show of twee. Ik zag bijvoorbeeld een trio dat zich voordeed als eendjes en ondertussen wat acrobatische kunsten toonde en ik ging naar een show waar het helemaal donker was en de mensen op het podium lichtgevende bodypaint op zich hadden. Die shows moeten wel de highlights zijn van de afgelopen maanden.

Ik zit echt in een dagelijkse routine van sporten, blog schrijven, opruimen en werken. Ik werk nog steeds in de kippenshop, maar daar gaat snel verandering in komen. Nog twee weken en ik vlieg weer verder! Vandaag had ik een sollicitatiegesprek voor een baantje in Nieuw Zeeland. Het ging allemaal via Skype, dus ik hoop dat ik ook via internet een goede indruk achter kan laten. Als het goed is duurt het ongeveer een week voordat ze de uitslag hebben, dus het kan snel gaan. Het is werk in het skigebied en dat zal sowieso pas eind mei beginnen.

Nu is het dus afwachten. Ik heb ook nog een aantal andere sollicitaties lopen. Het zou toch wel leuk zijn als ik al een baantje had voordat ik ook maar in Nieuw Zeeland ben! Geduld is een schone zaak.

Advertenties

Show in het land van Limbo

Gisteren moest ik ’s avonds flyeren voor het Fringe Festival. Het lijkt wel of alle artiesten zelf ook door de straten lopen, want ik spreek regelmatig iemand aan die zelf ook optreedt. Zo ook gisteren. Ik raakte even aan de praat en ineens zei de jongen: “Weet je wat? Jij komt vanavond naar de show.”

Die avond zat ik dus in een grote circustent voor een van de beste shows van het festival; Limbo! Vlak nadat ik zat begon het spektakel. In het land van Limbo kan alles gebeuren. Er klonk aparte muziek en kwam een man op het podium met haar zoals Einstein. Hij had een harmonica maar maakte daarnaast ook allerlei geluiden met zijn stem.

Alle muziek voor de show werd live gespeeld met de gekste instrumenten en de raarste geluiden. Er werden schalen met knikkers gebruikt, maar ook drums, gitaren en trombones. De trompettist bewoog een object voor zijn trompet dat het geluid weer veranderde. Heel innovatief!

De muziek versterkte het optreden op vele manieren. Zo beatboxte iemand de geluidseffecten voor een acrobaat die zich in allerlei onmogelijke posities zette. Het zag er soms vrij pijnlijk uit. Van elk klein geluidje werd gebruik gemaakt. Zo werden er voetjes bewogen in de lucht op de maat terwijl de artiest op één hand balanceerde op een paal.

Limbo is een circus show, maar verre van het circus dat ik vroeg wel eens zag. Er zijn dansers, acrobaten en vuurspugers en allemaal zijn ze acteurs en zangers. Ik zag een gespierde man zo een paal omhoog klimmen. Hij tartte de zwaartekracht door in een hoek van 90 graden aan de paal the ‘hangen’.

Een van de hoogtepuntjes was toen vier acrobaten hun benen aan een hoge paal bonden. Ze stonden bovenaan de paal en met hun gewicht brachten ze die in beweging als een schommel. De spanning liep op toen ze steeds dichter bij elkaar kwamen en elkaar, en het publiek waarboven ze zweefden, bijna aanraakten. Tegen het einde pakte een artiest de pet van iemand in het publiek af. Hij zwaaide naar voren, kwam weer terug en plaatste de pet zo weer op het hoofd. Er was altijd wel wat ruimte voor humor in de show!

Een andere man sprong van paal naar paal op één hand, balancerend en draaiend om de palen. Een vrouw slikte een zwaard in en spuugde vuur. Weer een andere vrouw toonde haar kunsten hoog in de tent door zich in een hoepel te bewegen. Mensen verdwenen en kwamen weer tevoorschijn uit dozen, er werd gedanst met tap, breakdance en ballet, en dat allemaal door elkaar.

Ik was weer een kind, starend naar het podium, grote ogen en open mond, wachtend op wat er nu weer staat te gebeuren. Ik snap nog steeds niet hoe ze het doen. De hele show bestaat uit artiesten die hun lichaam en gezichtsuitdrukking gebruiken voor een show vol humor, uitdaging, ongeloof en zuchten van spanning.

Voor de nieuwsgierige mensen is hier een kort filmpje van wat ze zoal doen:

Flyeren voor Fringe

Al voordat ik bij de kippenshop ging werken had ik me aangemeld om te flyeren voor het Fringe festival. Het Fringe festival duurt ongeveer een maand en bestaat uit tientallen, zoniet honderden, shows die gedurende die tijd gehouden worden in Adelaide en omgeving. Mijn baas in de kippenshop was niet echt blij dat ik drie avonden niet kan werken, maar dat hij geen werknemers kan vinden is niet mijn probleem. Misschien moet hij de lonen wat verhogen?

Donderdag was mijn eerste flyerdag en hadden we een meeting met het team dat voor Gordon Southern zou gaan flyeren. Na weken van hitte, we hadden weer een paar dagen van in de veertig graden achter de rug, viel het met bakken uit de lucht. Ik heb hier wel eens af en toe een buitje gezien, maar dit was hardcore regen die het twee dagen vol hield.

Ik had de allereerste shift vanonder mijn paraplu’tje. Ik sprak zelfs een andere artiest die op ging treden. Later zat ik om de tafel met het team voor een kop thee en zei Gordon dat hij een sms had gekregen van een vriendin. Ze zei dat ze een flyer van hem gekregen had. Bonuspunten!

Zaterdagavond had ik eindelijk tijd om de show eens met eigen ogen te zien. De show heet Your new favourite comedian en is geïnspireerd door één van mijn favoriete bands The Hives. De uur-lange show begon dan ook met wat muziek van The Hives en wat impersonaties van de band. Daarna ging Gordon op humoristische manier door zijn leven als comedian. Ik heb veel gelachen. Gelukkig maar, want ik heb de afgelopen dagen aan veel mensen verteld hoe hilarisch hij wel niet is!

Ik ga nog zes avonden voor deze show flyeren. Het Fringe festival duurt nog vier weken, dus hopelijk kan ik nog een aantal shows meepikken. De start is in ieder geval gemaakt!

Adelaide ligt plat

Na een lang weekend van in de veertig graden kwam een stormachtige nacht. Ik werd wakker van de klapperende deuren en ramen en de wind blies een hoop troep naar binnen.

De volgende dag was het weer rustig. ’s Avonds ging ik zoals gewoonlijk naar het werk. Ik was een beetje moe en hoopte dat het een rustige avond zou zijn en meestal is dinsdag niet zo heel erg druk.

Vanaf het begin van de avond was het druk. Natuurlijk! Klant na klant kwam vragen of we wel stroom hadden. Huh? De storm schijnt wind van 90km/uur te hebben gehad en heeft over de hele stad de stroomvoorziening vernield.

Ruim 55.000 bedrijven en huishoudens hadden geen stroom, voornamelijk in de zuidelijke en oostelijke wijken van Adelaide. Dat is dus waar ik woon. Ik had de hele dag stroom, maar sommige mensen hebben meer dan 24 uur zonder stroom gezeten.

Toen ik naar huis ging was het donker. De straat achter ons had geen stroom en de straat op de hoek ook niet. Volgens mij hebben we heel veel geluk gehad. Met het weer blijft het afwachten. De komende dagen worden er weer temperaturen achter in de dertig graden voorspeld. Het gaat een beetje af en aan. Dat wordt afwachten dus.

Wat is en gaat komen

En zo gaan de dagen voort…

Het wordt volop zomer in Adelaide met temperaturen die oplopen tot in de 40 graden. Het water dat uit de koude kraan komt is te heet om aan te raken. Hopelijk kunnen we snel eens een bezoekje aan het strand brengen. Ik moet zeggen dat het huiselijke leventje me een beetje begint te irriteren, dus nu Mark terug is moet er maar weer wat actie komen. Maarja… ondertussen moet ik ook sparen.

Ik werk in een soort kip en vis frituur, maar het zijn maar een aantal uren per week. Vooralsnog ga ik er vanuit dat ik tot het einde van mijn visum in Adelaide blijf en hopelijk kan ik dan genoeg sparen om opnieuw te beginnen in een ander land. De reizen in Australië die nog op mijn verlanglijstje staan moeten maar even wachten.

Om mezelf bezig te houden ben ik meer gaan schrijven in het Engels en ben ik begonnen met een online TESOL cursus. Met dit diploma kun je Engelse les geven aan mensen voor wie het niet de moedertaal is. Er is veel vraag naar in Aziatische landen zoals China en Thailand, maar ook bijvoorbeeld in Frankrijk en Spanje. Wie weet waar het ooit nog goed voor is.

Daarnaast ben ik me aan het voorbereiden op alle keuzes die gaan komen. Het einde, voor nu in ieder geval, in Australië wordt weer het begin van iets nieuws. De komende maanden zal ik dus uit moeten zoeken hoe ik dit allemaal weer ga regelen. Waar ga ik naartoe? Wat ga ik daar doen? Ik hou je op de hoogte.

Fijne kerstdagen!

De liedjes in de winkels zingen over sneeuwvlokjes die vallen en een vrolijke witte kerst. Buiten weerkaatst de zon in de plastic kerstmannen. Huizen zijn versiert met strikken en in de tuinen staan bordjes met de boodschap: stop hier alstublieft kerstman. In de winkelcentra staan kerstbomen en hangen lichtjes, maar de sfeer is niet hetzelfde.

IMG_9082IMG_9083Mark gaat op het laatste moment toch nog naar Nieuw Zeeland om met zijn familie kerst te vieren. Om toch nog een beetje het gevoel van kerstmis in huis te halen heb ik maar wat goedkope ballen gekocht en die in de druiven gehangen. Op kerstavond kan ik werken. Ik kom thuis met een hele kip voor de kerstdagen. Kerstdag werk ik ook nog twee uurtjes. Nu kom ik thuis met een enorme bak salades. Ik geloof dat ik deze kerstdagen niet meer hoef te koken. Nu maar hopen dat mijn huisgenoot Jacob ook wat mee wil eten!

IMG_9069IMG_9068

Cricket in je oor

Inmiddels ben ik alweer een dikke twee weken terug in Adelaide. Het geld raakt langzaam op, dus er is werk aan de winkel. Elke dag zit ik op internet om een baan te zoeken. Er is genoeg aanbod, maar ik wordt nergens voor uitgenodigd. Gelukkig vond ik wel tussendoor baantje; een paar dagen werken tijdens de cricket wedstrijden.

The Ashes is een serie wedstrijden die gespeeld wordt tussen Engeland en Australië. Ze zijn begonnen in Brisbane en zullen ook nog Perth, Melbourne en Sydney aandoen. Op elke plaats worden een testwedstrijd gespeeld, die meestal 5 dagen gaat duren.

En dus ga ik donderdagochtend naar de nieuwe Adelaide Oval die nog steeds half in de steigers staat. Je kent ze wel, de hotdogverkopers bij Amerikaanse wedstrijden. Ze hebben een soort stellage om zich heen zodat er een advertentie boven hun hoofd uitsteekt en dragen een grote heuptas van waaruit ze verkopen. Dat is dus mijn glansrol, alleen verkoop ik headsets. Als kersje op de taart krijg ik nog een fluorescerend geel T-shirt a la bouwvakker. Dan wel met een kraagje, want anders kom je de conservatieve ledengebieden niet in.

Mensen die een headset kopen krijgen een groen ding aan een keycord dat je aan je oor kunt hangen. Je kunt dan op twee kanalen luisteren naar verschillende commentaarzenders en als je even genoeg krijgt van de wedstrijd werkt het ook nog als een radio. Zie je het al voor je? Dat iedereen bij een voetbalwedstrijd zo’n ding aan zijn oor heeft hangen en rustig naar Jack van Gelder luistert.

Ik luister naar het commentaar maar begrijp er niets van. Op het veld staan een aantal witte mannetjes en eerlijk gezegd kan ik niet eens onderscheiden wie nou bij welk team hoort. Mensen komen om te kijken, te eten en te drinken. Het is een evenement voor de hele familie. Er lopen chique dames met hoeden, mensen met kinderwagens en mannen die zaken komen doen. Af en toe horen we een bescheiden oe of a en begint het publiek te klappen. Ik schakel maar weer naar de normale radio. Hé lekker de Red Hot Chili Peppers.

Daar sta ik dan, af en toe buiten, af en toe binnen. Je roept eens wat en loopt eens een rondje. Als het druk is, is het leuk. Lekker kletsen met de toeschouwers. Als het stil is kijk ik elke minuut op mijn horloge. Net als ik het op wil geven tikt een levensgrote hotdog op mijn schouders. Ach ja… ik heb ook headsets verkocht aan mannelijke cheerleaders met behaarde buiken.