There’s no escaping Gumeracha

Mijn tijd zit erop. Een dikke drie maanden heb ik de boerin uitgehangen en nu is het klaar. Om half negen kom ik mijn bed uit, stap de douche in, ruim wat op en pak mijn tas. Iets na tienen loop ik voor de laatste keer de schuur in. Ik hoorde de machine al en inderdaad: daar stonden Tony en Thi samen tweedekeus kersen te sorteren.

De kinderen waren er ook dus bleef ik even rondhangen. Ik hielp door wat deksels op dozen te doen maar al snel zette Tony de machine stil. Een half uurtje later kon Thi me naar de bushalte brengen.

“Thanks for your work Andrea.” Zei Tony.

Ik heb hier van alles meegemaakt. Menig een keer heb ik gevloekt om de omstandigheden of de mensen. Toch zijn mijn laatste weken hier eigenlijk heel prettig geweest. Zwaar, maar prettig. Hoewel ik super veel zin had in alles wat er komen gaat voelde ik toch een licht gevoel van verdriet . Wederom verliet ik alles wat vertrouwd was; mijn eigen alles behalve luxueus onderkomen, de vriendelijk en minder vriendelijke mensen en dan dat gat genaamd Gumeracha.

Ethan, 4 jaar, ging mee met de auto. Hij wilde graag een ijsje, maar kreeg dat niet. Ik kreeg dan ook een boze blik als afscheid die snel werd verwisseld door wild zwaaien en geroep vanuit de auto toen ze me voorbij reden: “Andrew, bye bye!” Mijn naam blijft toch moeilijk. Hij had toen zijn ijsje gekregen.

Na een dik half uur was er nog geen bus. Inmiddels had ik al 5 keer het bord gecheckt. Ja, hij zou toch echt om 11.35 uur komen. Het was zondag dus de busmaatschappij was niet te bereiken. Gelukkig had ik mijn draadloze internet. Natuurlijk! Mijn geluk kon weer niet op: de busdienstregeling was veranderd en er reden nu op zondag geen bussen meer. Gumeracha hield me vast.

Verslagen belde ik Thi op en vroeg om het nummer van een taxi, hopend dat ze me een lift zou aanbieden. Dat gebeurde natuurlijk niet, maar ze zei dat ik het maar in de shop moest vragen.

“Uhm, we don’t have taxi’s hier.” Is het lachende antwoord. Er zouden vast wel taxi’s vanuit Adelaide kunnen komen, maar het ritje zou 80 tot 100 dollar kosten. Ik wilde niet, maar als het moest zou ik nog een nacht op de boerderij blijven. Een van de mannen in de winkel zei echter dat hij me wel een eind op weg kon brengen. Zijn auto was wel een beetje vol en rommelig zei hij.

Een paar minuten later zit ik op een gele regenjas die over een boel zand is gelegd op de achterbank. Mijn voeten rusten op een hoop kleding en ik leun tegen mijn grote backpack. De vriendelijke man, die Craig heette, vroeg me van alles over mijn reis en vertelde verhalen over de regio. Hij bracht me via een omweg, de toeristische route door de vallei, naar de bushalte in de buitenwijken van Adelaide.

Daar aangekomen droeg hij mijn boodschappen, cameratas en kleine rugzak en zorgde dat ik op de goede bus richting stad kwam. Toen ik aanbood om voor de benzinekosten te betalen wuifde hij dat weg. Zonder de gastvrijheid van deze man zat ik nu nog in Gumeracha. Waarschijnlijk was ik eerder in mijn hostel dan dat hij weer in Gumeracha was. Hij hoefde eigenlijk helemaal niet deze richting op. Helden bestaan nog!

Advertenties

Tribute

oude kleren

My pants are ripped, my T-shirts have holes in them. My once black jeans are starting to look gray and my pink shirt is brown from dirt. Never mind all the cherry stains.

Dear clothes, it is time for us to part. We’ve been through a lot together, but the journey needs to end. May the bin be a nice final resting place for you.

For me it’s time for a new start. By leaving you behind I am leaving behind the cherries and the work. Thanks for your company, your comfort and support.

Yours sincerely,

Andrea

Smokkelen

Het gebeurt overal. Overal wordt gesjoemeld en gelogen. Zo ook hier. Het kersenseizoen is geëindigd, maar gesjoemeld wordt er nog steeds. Aan de kwaliteitslijst van de supermarkten werd nooit voldaan, dus moest degene die het checkte maar een aantal schoonheidsfoutjes door de vingers zien. Lees verder

Fijne rotdag

Na een dag van 14,5 uur was vandaag een dag om uit te slapen. Voor alle andere mensen dan…  Mijn start stond gepland om 8 uur, maar om half 8 stond Tony al voor de deur. Er moesten wat 2e keus kersen gesorteerd worden en wel zo snel mogelijk. Volgens de planning werd er namelijk vanaf 8 uur aan de stroomvoorzieningen gewerkt in dit gebied. Tot 12 uur zouden we geen stromen kunnen hebben en dus niet kunnen werken.

Acht uur. Nog steeds stroom. Tony en ik blijven dus maar kersen sorteren. Om half 10 komen de andere werkers binnen en sta ik nog steeds als een gek rotte kersen van de band te plukken. Shit, shit… ik heb nog steeds geen tijd gehad om de weegschalen te controleren en kalibreren. Ik wring me een weg tussen de mensen door en plaats mijn 5kg-gewicht op de weegschalen terwijl de kersen al aan komen rollen.

Een uur later valt alles stil. De sorteerhal veranderd in een spookhuis en iedereen wordt voor onbepaalde tijd naar buiten gestuurd. Het overgrote deel van de werklui besluit naar huis te gaan en laat een tiental mensen achter. Als verkoopster gaat mijn werkdag gewoon door. We verplaatsen onze handel snel naar buiten en ik weet nog net genoeg tijd voor mezelf te krijgen om een boterham te eten.

Zonder lunchpauze begin ik weer binnen als iets na twaalven het licht weer aanspringt. Een vrouw van de Coles supermarkt loopt naar binnen om de boel eens te bekijken en treft een akelig lege hal aan. Snel worden er mensen geronseld zodat het nog op iets lijkt, maar de rest van de dag werken we allemaal voor drie man. Tot mijn grote verbazing stopt de boel om kwart voor zes. Nu de schoonmaak nog.

Als alle kersen weer van de vloer zijn geraapt zie ik dat er wat mensen in de machine gekropen zijn. Die wordt eens grondig ‘ontkerst’. “Andrea, wil je ook even in de machine kruipen?” zegt Tony. Ik kijk een beetje beduusd maar ben bereid erbij te klimmen. “Nee joh, ik maak een grapje. Voor sommige dingen is het handig om klein te zijn.” Zegt Tony lachend. Wat kom ik daar toch goed vanaf. Wat heerlijk om mijn dag om kwart voor acht te eindigen. Eindelijk weer eens wat tijd voor mezelf. Dit en het nieuws dat mijn loon verhoogd wordt maakt de hele dag weer goed.

Kersologie

Momenteel verwerken we voornamelijk Stella

Momenteel verwerken we voornamelijk Stella

Een kers is een kers. Toch? Heb je ooit verschil gemerkt tussen de kersen die in de supermarkt liggen? Heb je er ooit bij stil gestaan dat er misschien meer dan één soort kers is? Bij appels hebben mensen vaak een voorkeur, maar er zijn maar weinig mensen die vragen om een specifieke soort kers.

Laat ik eerlijk zijn, ik kan de kersen ook niet van elkaar onderscheiden. Als dan gezegd wordt dat de één een korter stokje heeft dan de ander of een iets andere vorm, schud ik mijn schouders. Toch zijn er alleen hier al ontzettend veel. Lapin, Stella, Vista, Van, Merchant en ga zo maar door… Het voordeel van de verschillende varianten is dat ze op verschillende tijden rijp worden. Zo is er toch een ongeveer 8 weken tellend seizoen, waarvan 2 a 3 weken hectisch en ontzettend uitputtend zijn. En daar zitten we nu midden in.

Drie keer per dag wordt er gewisseld van variant in de sorteerhal. Er wordt gewisseld tussen 1, 2 en 5 kilogram verpakkingen. Over de banden stroomt een kersenmassa als een lavastroom. Mensen lopen van hot naar her. Handjes duiken in de kersen als een sneltrein om er de slechtere uit te halen. De heftrucs rijden toeterend op en neer. Dozen stapelen zich op en worden richting koelcel gezonden, waar ze vervolgens klaargemaakt worden voor opslag of transport. Het oorverdovende lawaai van machines en lopende banden geeft de sfeer aan. Hier wordt keihard gewerkt.

Dan komt er iemand aan de verkoopbalie. “Is dit nou de Lapin?”
“Nee meneer, dit is Van.”
“O… wanneer komt de Lapin dan? Die vind ik toch altijd zo lekker.”
Men kent ook een naam en komt even interessant doen. In het algemeen kun je zeggen dat hoe verder je in het seizoen zit, hoe zoeter en dikker de varianten worden. Maar of het nou een simpele Sir Hans of een chique Sir Douglas is, mij is het om het even.

Speurtocht voor volwassenen

sorteerhall

De grote schuur met de machine en alle laantjes

Elke dag is een zoektocht naar de perfecte kers. Of eigenlijk de zoektocht naar de imperfecties. Aanwijzingen zijn er niet, want er wordt je amper verteld waar je op moet letten. Onderweg zul je het moeten leren.

Tientallen mensen staan aan lopende banden om de afdankertjes uit de bewegende kersenmassa te pikken. Niet iedere kers kan een schoonheid zijn. Schoonheid is echter ook in de wereld van kersen subjectief.

Waar de ene supermarkt een waslijst van defecten heeft, zegt de andere simpelweg: als ze maar stevig, rond en glimmend zijn, met niet al te veel onnatuurlijke verschijnselen.

De perfecte kers heeft een egale dieprode kleur. Er zitten geen rotte plekken, aangevreten plekken, gespleten punten of deukjes in. Het heeft een perfect groen steeltje, straalt en glimt als de zon alsof hij nooit aan de elementen was blootgesteld.

Tijdens de kwaliteitscontrole voor de uitgaande pallets blijkt dat de perfecte doos kersen niet bestaat. Met een waslijst van aandachtspunten en eisen voor je ga je zorgvuldig te werk. Inmiddels heb ik mijn begrip van de kwaliteitskers al flink naar beneden aangepast. Kleine pikkels of oneffenheden laat ik voor wat ze zijn zodat niet elke doos afgekeurd zou worden. Werken binnen de richtlijnen heet dat dan. Toch kunnen ook de mindere schoonheden die uit onze zoektocht voortkomen ontzettend lekker zijn!