Cuba: ontdekken in het rode zand

Je kunt het dorp Vinales op verschillende manier ontdekken. Het dorp zelf is klein, maar eromheen ligt een hoop natuurschoon. Op de eerste volle dag besloot ik met twee anderen te gaan wandelen. We hadden gehoord dat dat alleen met gids kon, maar gingen er toch zelf op uit en dat bleek geen probleem te zijn. Over een boerenweggetje liepen we langzaam het dorp uit en het nationale park in. Het was snikheet.

We liepen langs een paar cowboys de tabaksvelden in en vonden al snel een bord dat naar een grot wees. De ‘cueva de la vaca’ was op iemands land en de vriendelijke boer kwam ons meteen begroeten. We mochten wel in zijn hut kijken waar hij tabak droogde en hij had ook een stalletje waar hij dingen verkocht. Daarna liepen we door naar de grot. Het was meer een soort tunnel met een spectaculair uitzicht op het einde. Je keek uit over de velden en diezelfde velden gingen we ontdekken.

DSCN4019

Al snel kwamen we werkende boeren tegen. Ze leken het niet erg te vinden om hun werk even neer te leggen om een hek voor ons open te doen of te groeten. Het tempo in Cuba leek niet zo hoog te liggen en wat wil je ook met deze temperatuur. Eigenlijk hadden we geen idee waar we naartoe liepen, maar we wilden om een van de Mogotes, of bergen, heen lopen. Toen we een boer tegen kwamen die ons raar aankeek kwamen we erachter dat we op een doodlopende zandweg waren. Dat kwam wel vaker voor. Dan stonden we ineens voor een huis, of begonnen er honden te blaffen, of kwam er ineens een varken aangerend.

IMG_3430

Gelukkig kwamen we af en toe locals tegen die ons de weg wezen.  Zo vonden we toch de weg naar de schildering ‘mural de la prehistoria’. Dit heeft absoluut niets te maken met prehistorische tekeningen, maar is gewoon een stukje lelijke graffiti. Hier laten ze dan mensen voor betalen, maar aangezien wij via het platteland gewandeld kwamen hebben we dat mooi omzeild. We waren weer bij de verharde weg beland en moesten die volgen tot aan het dorp. Toen we ergens wat zaten te drinken kwam er een man met paard en wagen aan. Hij wilde ons wel meenemen voor een paar CUC. Hij nam ook nog even een biertje en daarna gingen we op weg, balancerend op de wagen die maar twee wielen had.

DSCN4022

De volgende dag zochten we een andere manier om het landschap te verkennen en op de een of andere manier belandde ik op een paard. Dat gaat hier allemaal heel makkelijk. Je loopt naar de cowboys toe en vraagt om een tour. Voor $15 nemen ze je drie uur lang door het landschap. Met zijn drieën en een gids met hond gingen we op pad. Ik werd meteen op het grootste paard gezet. Toch wel hoog hoor. Zonder stuurinstructies gingen we op weg. Gelukkig had Nathan wel stuurinstructies gekregen dus die kon hij even aan me doorgeven.

13119026_10153628401771884_4504316079415657338_n

Mijn paard had toch wel een eigen willetje. Volgens mij was er wat concurrentie tussen de paarden onderling. Zodra één van hen probeerde de andere in te halen, stapten ze wild op zij op het andere paard te blokkeren. En natuurlijk hobbelden wij alle kanten op. Mijn paard vond het ook leuk om de smalle paadjes met steile hellingen te nemen in plaats van gewoon rechtdoor te gaan. En ik maar aan de teugels trekken. Doodeng! We gingen ook veel sneller dan alle andere tours. We gingen vliegensvlug langs grote groepen af. Het duurde even, maar na een uurtje zat ik redelijk comfortabel in het zadel.

DSCN4044

We stopten verderop in de vallei. Daar was een tabakshut waar een man ons in het Spaans alles over tabak vertelde. Dat was echt heel interessant en tot mijn grote verbazing snapte ik de grote lijnen goed. In Cuba kan natuurlijk niets zonder een cocktail, dus werden de mojito’s hier om 11 uur ’s ochtends al geschoten met een flinke scheut rum. “Tja”, zegt één van de andere cowboys tegen me, “Rum is de benzine van de Cubaanse jongens.” We stopten ook nog bij een cafétje waar een bandje aan het spelen was. We waren nog steeds in the middle of nowhere, op een terrasje bij een hut, waar we een verfrissend drankje namen.

DSCN4034

Ik weet niet of ik ooit weer een paard op klim, maar het was een hilarische ervaring. Ik kan mijn cowboy Daniel nog steeds horen “Caramelooooo!!!” Dat was de naam van mijn paard. Hij luisterde tenminste (meestal) wel. “Gracias cavallo!”, dankjewel paard, dat was me het ritje wel. Die avond hebben we ontzettend lekker gegeten in onze casa. Er stond veel te veel eten voor ons klaar. Vinales was echt een fantastische plek om het Cuba avontuur te beginnen.

 

Advertenties

Gewoon doen

Het was alweer drie jaar geleden dat ik voor het laatst gedoken heb. Hoog tijd dus om weer in het water te springen. De dag voordat ik ging duiken informeerde ik bij het duikcentrum in Playa Larga naar de mogelijkheden. Tja, ik had het ook kunnen weten: alles is mogelijk in Cuba!

De volgende ochtend kwam een oude blauw-witte minibus naar de casa particular waar ik verbleef. Ik hoopte erg dat de duikspullen er beter uit zouden zien dan de bus. Die spullen kreeg ik bij het duikcentrum in een groot pakket. We hebben niets gepast van te voren. Het werd meteen in een grote gele schoolbus geladen.

DSCN4109

Alle duiklocaties in de Varkensbaai zijn vanaf de kust te bereiken. Je hebt dus geen boot nodig en dat maakt het allemaal een stuk goedkoper. Ik had nog nooit gedoken vanaf de kust, dus dit was ook een nieuwe ervaring. Er werden drie groepen gemaakt; gevorderden, gecertificeerde duikers of duikers met meer ervaring, en de nieuwelingen die op proefduik gingen. Ik was blij met de indeling want ik kon in de middelste groep mee waar we ook een opfriscursus deden. De duikinstructeur ging snel door alle procedures en gebaren heen. Daarna liet hij supersnel zien hoe je alles ook alweer in elkaar zet. Het ging zo snel dat ik blij was dat hij het voorbeeld op mijn spullen deed. Ik was er klaar voor.

De eerste duik ging niet zo diep en daar was ik wel blij mee. Ik kon lekker wennen aan het onderwater zijn. Ik merkte meteen dat het mondstuk van mijn spullen betere dagen gezien had. Normaal gesproken bijt je erin om het op zijn plek te houden. Bij mij hing er aan de rechterkant nog een heel los stukje om in te bijten, maar aan de linkerkant zat helemaal niets meer. Elke keer als ik wou checken of mijn duikmaatje nog wel naast me zwom floepte dat ding uit mijn mond. Ik leerde dus snel om het vast te houden als ik mijn hoofd bewoog. De spullen waren dus niet echt super, maar de instructeur wist wel waar hij mee bezig was.

Op de tweede locatie konden we kiezen tussen een duik in een grot of gewoon in de zee. Normaal moet je een gevorderdencertificaat hebben voor een grot, maar dat hoefde hier allemaal niet. Toch heb ik het bij de zee gehouden. Op gegeven moment keek ik op mijn dieptemeter. We zaten op 22m! Met mijn Padi certificaat mag ik officieel tot 18m duiken. Alles kan in Cuba. De leider van deze duik bracht ook vissenvoer mee. Het was een mooi plaatje om alle vissen te zien, maar of het nou zo ecologisch verantwoord is?

De Varkensbaai is één van de betere duiklocaties in Cuba maar de meeste mensen waren een beetje teleurgesteld. Veel van het koraal was dood en had geen kleur meer en er waren slechts een aantal vissen. In onze tweede duik zagen we wel een leeuw-vis die in een hoekje verscholen zat. Voor mij was het gewoon weer lekker om onder water te zijn. Ook zagen we een gezonken boot. Hij was niet groot, maar ik had nog nooit zoiets gezien. Er waren allemaal koralen op gaan groeien en ik snap nu eindelijk waarom mensen gaan wrak-duiken.

De hele dag voelde een beetje ongeorganiseerd. Ik weet niet precies hoe lang we onder water waren of hoelang er tussen onze duiken zat. Voor de veiligheid is dit toch behoorlijk belangrijk. Ik vertrouwde dus blind op de Cubaanse duikinstructeurs. Alles was mogelijk, met of zonder certificering. Duiken in Cuba is echt gewoon in het diepe springen. Ik was behoorlijk zenuwachtig, maar ik ben blij dat ik gesprongen ben.